Απάντηση στο ομοφοβικό παραλήρημα του Ψωμιάδη
Δημήτρης Ντόνας
Στη
συνεδρίαση του Νομαρχιακού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης της 20ης Δεκεμβρίου ο νομαρχιακός
σύμβουλος της «Οικολογίας - Αλληλεγγύης / Συνασπισμός των Πολιτών», Μιχάλης
Τρεμόπουλος έθεσε το ζήτημα των πρόσφατων ομοφοβικών δηλώσεων του νομάρχη Παναγιώτη
Ψωμιάδη. Συγκεκριμένα ο νομάρχης Θεσσαλονίκης, είπε, με αφορμή τη συζήτηση για
τον «ομοφυλόφιλο γάμο», ότι «η πολιτική σοβαρότητα έχει αποδράσει από τη χώρα
μας. Τι άλλο να πω, άντε και καλούς απογόνους, αλλά δεν έχω αντιληφθεί ποιος
θα κάνει τη μαμά και ποιος τα μπαμπά».
Η απάντηση του τηλε-νομάρχη, στο ζήτημα που τέθηκε, ήταν ακόμη πιο απαράδεκτη
και με σαφή σεξουαλικά υπονοούμενα προς τον καταγγέλλοντα:
«Νόμιζα μέχρι τώρα ότι είσαι πραγματικός άντρας»!
«Όταν δεν σας δίνουν γραπτό κείμενο για να διαβάσετε, αποκαλύπτετε το ποιος
πραγματικά είστε», ήταν η ανταπάντηση του Μιχάλη Τρεμόπουλου. «Και για την ιστορία:
οι μεγαλύτεροι διώκτες των ομοφυλόφιλων επί ναζισμού ήταν ομοφυλόφιλοι».
Κάποιοι νομαρχιακοί σύμβουλοι συμπαρατάχθηκαν με τις απόψεις του Μ. Τρεμόπουλου,
οπότε ο Π. Ψωμιάδης έκανε «διορθωτική» δήλωση: «Δυστυχώς δεν έχετε χιούμορ.
Οι ομοφυλόφιλοι όμως έχουν, γι’ αυτό και πάντα με ψηφίζουν».
Είναι φανερό ότι αυτή η ντροπή για την πόλη, θα πρέπει να πάρει την απάντηση
που του αξίζει.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο Μ. Τρεμόπουλος μοίρασε στα μέλη του Συμβουλίου και στα ΜΜΕ, κείμενο με τίτλο «Για τα δικαιώματα των συμπολιτών μας με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό», στο οποίο αναφέρεται πως η νομαρχιακή κίνηση «Οικολογία – Αλληλεγγύη / Συνασπισμός των Πολιτών» αισθάνεται την ανάγκη να θέσει το σημαντικό αυτό θέμα σε δημόσιο διάλογο. Κι αυτό, γιατί πιστεύει ότι είναι αδιανόητο, σήμερα πια, οι μισαλλόδοξες ρητορικές να μένουν αναπάντητες από τους ενεργούς και προοδευτικούς πολίτες, τις πολιτικές δυνάμεις και τα κινήματα της πόλης. Ένα άλλο σημείο στο οποίο στέκεται η ανακοίνωση είναι εκείνο το οποίο αναφέρεται στη συνεχιζόμενη συρρίκνωση των ελευθεριών και των δικαιωμάτων στην Ευρώπη αλλά και στις δυνατότητες που υπάρχουν για αξιοποίηση όσων δυνατοτήτων δίνονται. Χαρακτηριστικά αναφέρεται στην ανακοίνωση: «Από τη μια πλευρά γινόμαστε μάρτυρες μιας άνευ προηγουμένου πανευρωπαϊκού χαρακτήρα απόπειρας όλων των συντηρητικών και νεοφιλελεύθερων δυνάμεων της Ευρώπης να συρρικνώσουν υφιστάμενα δικαιώματα ενώ από την άλλη πλευρά, θα ήταν πολιτικό λάθος να μην αξιοποιήσουμε νέα δικαιώματα που παρέχονται, είτε μέσω ευρωπαϊκών Οδηγιών ενάντια στις διακρίσεις και το ρατσισμό (που μια ορθή εφαρμογή τους θα ανέτρεπε δυσλειτουργίες και προκαταλήψεις βαθιά ριζωμένες στην ελληνική θεσμική πραγματικότητα, που συνήθως έχουν ως θύματα μειονότητες και μετανάστες) είτε μέσω του ευρισκόμενου σε εκκρεμότητα Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, που σε τελική ανάλυση οι ίδιοι οι λαοί πρέπει να διεκδικήσουν και να επιβάλουν τον εμπλουτισμό του και τη δεσμευτικότητά του. Η «Οικολογία Αλληλεγγύη» φιλοδοξεί να σπάσει το φράγμα της σιωπής και να θέσει επί τάπητος ζητήματα που σε άλλες χώρες της Ε.Ε. είτε συζητούνται από καιρό είτε ήδη βρίσκονται σε δρόμο επίλυσης».
Η όλη υπόθεση έρχεται από τα
παλιά «καλά χρόνια», των λευκών στηλών των εφημερίδων και των κομμένων σκηνών
των ταινιών. Η διεύθυνση του 11ου Τ.Ε.Ε Θεσσαλονίκης(στεγάζεται μαζί με άλλα
σχολεία στο κτίριο του «Ευκλείδη»), λογόκρινε το σενάριο ταινίας την οποία ετοίμαζαν
δύο μαθητές του σχολείου του. Η ταινία, η οποία τελικά έγινε έστω και κουτσουρεμένη(πήρε
τη μορφή του ντοκιμαντέρ), αναφέρεται στην ιστορία του «Ευκλείδη» στα 35 χρόνια
της λειτουργίας του σαν σχολικό συγκρότημα της τεχνικής εκπαίδευσης. Η είδηση
έγινε γνωστή από πρωινή εκπομπή της ΕΤ3,(απ’ όπου αντλώ τα στοιχεία του άρθρου).
Στην εν λόγω εκπομπή οι μαθητές μιλώντας ανέφεραν ότι η ταινία έπρεπε να χρηματοδοτηθεί,
πράγμα το οποίο ουδέποτε έγινε, αφού η ταινία τους εντάσσονταν στις προγραμματισμένες
διδακτικές διαδικασίες του σχολείου και αποτελούσε πεδίο άσκησης αυτών και άλλων
συμμαθητών τους στα διδακτικά αντικείμενα που σπουδάζουν καθημερινά.
Αντί γι’ αυτό το σενάριο της ταινίας «πετσοκόφτηκε» στο σημείο, στο οποίο μιλούσε
για τις περιόδους των καταλήψεων του σχολικού συγκροτήματος (και η ιστορία του
«Ευκλείδη» έχει τέτοια πλούσια ιστορία). Ταυτόχρονα εμποδίστηκε η πρόσβαση των
δημιουργών της ταινίας σε μέρος του αρχειακού υλικού το οποίο υπάρχει στο σχολείο
και βρίσκεται εγκαταλελειμμένο. Είπε κανείς τίποτα;
Υ. Γ. Επειδή έτυχε να παρακολουθήσω το κομμάτι της δημιουργίας των παιδιών,
το οποίο τελικά «βγήκε», νομίζω ότι διακρίνεται από υψηλή τεχνική, από αισθητικό
παρεμβατισμό και κριτική στάση απέναντι στην καθημερινή μιζέρια της εκπαίδευσης…
Αξίζει να ανακαλύψουμε την ταινία!