Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

Η Ινδία είναι από τις χώρες με τη μεγαλύτερη κινηματογραφική βιομηχανία παγκοσμίως. Χιλιάδες Ινδοί κάθε χρόνο συρρέουν στους κινηματογράφους για να παρακολουθήσουν ταινίες εγχώριας παραγωγής. Βλέπετε στην πολυπληθή ασιατική χώρα ο κινηματογράφος εξακολουθεί να είναι ένας λαϊκός τρόπος ψυχαγωγίας ή, εάν προτιμάτε, η λαϊκότερη των τεχνών. Ταυτόχρονα όμως η Ινδία είναι και μια χώρα με τεράστιες κοινωνικές αντιθέσεις, με ένα πραγματικό χάσμα να χωρίζει τους πλούσιους από τους φτωχούς. Μέσα σε αυτόν τον αυστηρό ταξικό διαχωρισμό είναι σχεδόν ανύπαρκτη, για να μην πούμε απαγορευμένη, η σύναψη κοινωνικών σχέσεων ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικών κοινωνικών τάξεων. Φανταστείτε, δε, πόσο δύσκολη μπορεί να γίνει η σύναψη ερωτικών σχέσεων.
Η Ινδή σκηνοθέτιδα Ροχένανα Γκέρα, με την πολυβραβευμένη ταινία της «Μη με λες κύριο» (Sir), επιχειρεί να δημιουργήσει ένα ρήγμα σε αυτόν τον αυστηρό ταξικό διαχωρισμό. Έτσι με αυτήν τη ρομαντική ταινία, μια ιστορία έρωτα, καταφέρνει να «γκρεμίσει» τις κοινωνικές αντιθέσεις και να μιλήσει για τους ανθρώπους, οι οποίοι γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε έναν κόσμο που δεν επέλεξαν, σε έναν κόσμο που έτσι τον βρήκαν αλλά που είχαν το θάρρος να τον αμφισβητήσουν. Αυτή, λοιπόν, είναι η ιστορία του Ασουίν και της Ράτνα. Γόνος πλούσιας οικογένειας αυτός, οικιακή βοηθός στο σπίτι του εκείνη. Ο πλούσιος Ασουίν φαίνεται να μην απολαμβάνει τη ζωή του, να μην έχει φιλοδοξίες και να είναι βαριεστημένος, η Ράτνα είναι γεμάτη όνειρα και σχεδιάζει να αλλάξει τη ζωή της, να γίνει σχεδιάστρια μόδας. Κι όπως έχουμε μάθει να λέμε… «κι ύστερα ήρθε ο έρωτας». Ο οποίος βέβαια δεν λύνει τα προβλήματα αλλά, μάλλον, δημιουργεί περισσότερα.
Η σκηνοθέτιδα δίνοντας ένα περίγραμμα του κοινωνικού πλαισίου της ταινίας, σημειώνει: «Η Ινδία έχει ένα οικιακό εργατικό δυναμικό που φτάνει τα 40 εκατομμύρια. Πρόκειται κυρίως για γυναίκες που εργάζονται ανασφάλιστες, χωρίς δικαιώματα, σε συνθήκες που θυμίζουν σύγχρονη σκλαβιά. Δεν προστατεύονται από το νόμο σε ό,τι αφορά τον κατώτατο μισθό ή το ωράριο, ούτε έχουν ασφάλεια υγείας, επίδομα ανεργίας ή κάποια άλλη νομική κατοχύρωση. Αυτές οι γυναίκες είναι πλήρως εξαρτώμενες από τους εργοδότες τους. Εκτός από την ακραία σωματική κούραση και τη μεγάλη οικονομική ανασφάλεια, υπόκεινται σε καθημερινές ταπεινώσεις. Τρώνε αποφάγια, κοιμούνται σε στρώματα στο πάτωμα (στην κουζίνα, στο διάδρομο, ή αν είναι τυχερές σε ένα μικροσκοπικό δωμάτιο υπηρεσίας), χρησιμοποιούν διαφορετικά ποτήρια και διαφορετική τουαλέτα».
Να τι λέει η ίδια για την υπόθεση της ταινίας: «Η Ράτνα είναι μια χήρα που δουλεύει ως οικιακή βοηθός. Αλλά δεν είναι ένα θύμα. Είναι θαρραλέα και γεμάτη ελπίδα και παλεύει για να γίνει σχεδιάστρια μόδας, ένα σουρεαλιστικό όνειρο σε μια τόσο ταξική κοινωνία. Καθώς ο εργοδότης της μαθαίνει περισσότερα για εκείνη, την βρίσκει ενδιαφέρουσα και συναρπαστική. Αλλά γνωρίζουν και οι δύο ότι το αόρατο τείχος ανάμεσα τους είναι απροσπέραστο. Παρόλα αυτά ζουν κοντά ο ένας στον άλλον, μοιράζονται ένα χώρο που γίνεται προσωπικός, αν και χωρισμένος ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς κόσμους που συνυπάρχουν κάτω από την ίδια στέγη. Για τους περισσότερους ανθρώπους που ξέρω στην Ινδία, είναι πολύ πιο ενοχλητικό να πουν ότι κάποιος μπορεί να ερωτευτεί την υπηρέτρια του, από το να συζητήσουν βίαια περιστατικά που μπορεί να συμβούν σε βάρος του οικιακού προσωπικού. Η βία επιτρέπει να διατηρηθεί ο διαχωρισμός, ενώ μια ιστορία αγάπης αποπειράται να ξεπεράσει αυτό το όριο. Αυτό κάνει τους ανθρώπους ιδιαίτερα αμήχανους…».
Πολυβραβευμένη σε διάφορα φεστιβάλ εκτός Ινδίας η ταινία, είναι μια διεισδυτική ματιά στην κοινωνική καθημερινότητα της χώρας, μια ματιά ιδιαίτερα ευαίσθητη αλλά και μαχητική από τη 47χρονη σκηνοθέτιδα. Μια ταινία η οποία μας υπενθυμίζει πως καπιταλισμός δεν είναι μόνον η, συχνά επίπλαστη, εικόνα ευδαιμονίας των δυτικών κοινωνιών αλλά υπάρχει και η καπιταλιστική περιφέρεια, ο Τρίτος Κόσμος, που με την ανέχειά του «τρέφει» την ευδαίμονα Δύση!

strakersan@gmail.com
kersanidis.wordpress.com
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ
Γ΄ Σεπτεμβρίου 56,
5ος όροφος,
Αθήνα Τ.Κ. 104 33

epohigr@gmail.com
Τηλέφωνα: 210 3619513-14
Φαξ: 210 3619610

Facebook
Twitter

Copyright © 2020 - Allrights reserved.