Τάσος Τρίκκας «Καλειδοσκόπιο - Εργατικό κίνημα και Μεσοπόλεμος», εκδ. Εύμαρος, 2020

Το τελευταίο βιβλίο του Τάσου Τρίκκα πραγματεύεται μια πολύ ιδιαίτερη και κρίσιμη περίοδο, την εποχή του μεσοπολέμου, και προσπαθεί να ιχνηλατήσει τις δύσκολες διαδρομές της Αριστεράς εκείνη την εποχή, όπως πάντα με μια (αυτο)κριτική ματιά σε πλευρές της ιστορίας της Αριστεράς που, αν δεν έχουν κατά καιρούς αποσιωπηθεί, σίγουρα δεν έχουν αποτιμηθεί επαρκώς.
Ο συγγραφέας αρχίζει το βιβλίο του απαντώντας στο ερώτημα γιατί επικεντρώνεται στον μεσοπόλεμο: «ο Μεσοπόλεμος είναι η περίοδος κυοφορίας πολλών από τις εξελίξεις που ακολούθησαν. Και περίοδος προπαίδειας, προετοιμασίας για την αντιμετώπιση αυτών που συμβαίνουν τώρα».
Ο Τρίκκας διερευνά με καλειδοσκοπικό τρόπο (όπως λέει ο εύστοχος τίτλος του βιβλίου) την κρίσιμη εκείνη περίοδο, ρίχνοντας μια βαθιά ανατομική ματιά σε ζητήματα όπως η ίδρυση του ΣΕΚΕ, η πολιτική του ΚΚΕ και οι εσωκομματικές συγκρούσεις για το «Μακεδονικό» και τη Βαλκανική Ομοσπονδία, οι εσωκομματικές τάσεις, το συνδικαλιστικό κίνημα και η σχέση του με την Αριστερά, η εκστρατεία στη Μικρά Ασία (υπενθυμίζοντας πως «από όλα τα πολιτικά κόμματα, το μόνο που αντιτάχθηκε, από τη στιγμή της αποβίβασης του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη, στην τυχοδιωκτική εκστρατεία ήταν το ΣΕΚΕ/ΚΚΕ») αλλά και το αντιπολεμικό κίνημα που αναπτύχθηκε στο μέτωπο, η αμήχανη στάση του κόμματος όταν το μέτωπο και η Μεγάλη Ιδέα κατέρρευσαν («το Κόμμα παραλύει μπροστά στις ευθύνες του. Δεν τολμά να εκμεταλλευθεί τις δυνατότητες που ξανοίγονται. Και αναδιπλώνεται»), η συστηματική οργάνωση του αντικομμουνισμού και το βενιζελικό ιδιώνυμο («ο Βενιζέλος, πατέρας του αντικομμουνισμού»), η (καθόλου ανέφελη) σχέση της Αριστεράς με τους πρόσφυγες, η πολιτική του ΚΚΕ για τις συμμαχίες, οι συζητήσεις σχετικά με τους «δηλωσίες», αλλά και οι μεγάλες ιδεολογικές συγκρούσεις που σημάδεψαν τη φυσιογνωμία της Αριστεράς: οι μάχες για το γλωσσικό ζήτημα, οι αγώνες για εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, οι διαμάχες με τη «γενιά του ’30» και άλλα πολλά.Ένα βιβλίο που υπερβαίνει τις ηρωικές αφηγήσεις για να συζητήσει σε βάθος καίριες (και σε μεγάλο βαθμό διαρκώς επίκαιρες) πτυχές της ιστορίας της Αριστεράς, άλλη μια σημαντική συμβολή που άφησε πίσω του ο Τάσος Τρίκκας.

 


Έλλη Λεμονίδου «Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918) - Ιστορία μιας οικουμενικής καταστροφής», εκδ. Εστία, 2020

Οι γνώσεις του μέσου Έλληνα για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι ελλιπείς. Ο λόγος είναι ότι λίγο πριν και λίγο μετά την πραγματοποίησή του συνέβησαν κομβικά γεγονότα για την Ελλάδα: οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και η Μικρασιατική Καταστροφή. Ενώ κατά τη διάρκειά του, έλαβε χώρα ο Εθνικός Διχασμός. Εντούτοις όλα αυτά δηλώνουν για μία ακόμη φορά την ομφαλοσκοπική θέαση της ελληνικής Ιστορίας στο δημόσιο λόγο. Γιατί και τα τρία αυτά μεγάλης σπουδαιότητας γεγονότα έχουν άμεση σχέση με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα προεόρτια, τις συνέπειές του αλλά και με το ότι αυτός ο πόλεμος στην ουσία αποκάλυψε τις βαθιές αντιθέσεις στο πλαίσιο της κυριαρχούσας ελληνικής πολιτικής τάξης, βασιλικής και βενιζελικής.
Αυτή είναι η μία όψη των πραγμάτων. Η άλλη είναι ότι ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος αποτελεί γεγονός ύψιστης σπουδαιότητας για την παγκόσμια Ιστορία, μεγαλύτερης ενδεχομένως του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, για τον οποίο ο Έλληνας γνωρίζει γενικά περισσότερα. Ο λόγος είναι ότι ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος οδήγησε στη διάλυση του κόσμου των αυτοκρατοριών και τη δημιουργία ενός κόσμου εθνικών κρατών όπως ο σημερινός. Ενώ ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν είναι παρά η συνέπεια των κακών διευθετήσεων του πρώτου.
Το μικρό βιβλίο της Έλλης Λεμονίδου για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η ένταξή του στη σειρά «Βασική Ιστορική Βιβλιοθήκη» της «Εστίας» (που επιμελείται ο Νίκος Καραπιδάκης) αποτελεί λοιπόν αναμφισβήτητη συμβολή στη διεύρυνση των γνώσεων του μέσου ενημερωμένου αναγνώστη στη χώρα μας. Τα πολύπλοκα αίτια του πολέμου, τα κύρια μέτωπα, η θέση της Ελλάδας σε αυτόν και η ιστοριογραφική του αντιμετώπιση 100 χρόνια μετά αντιμετωπίζονται ευσύνοπτα και διεισδυτικά από τη συγγραφέα (Αναπληρώτρια Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Πατρών) δίνοντας επίσης – εξίσου σημαντικό και αυτό – το στίγμα των μεγάλων επί μέρους συζητήσεων που προκάλεσε και στις οποίες μπορεί να αναζητήσει, όποιος ενδιαφέρεται, λεπτομερέστερες απαντήσεις.

 

Δημήτρης Γλύστρας «Η “άλλη” Αριστερά, 1974-1981», εκδ. Θεμέλιο, 2020

Οι μεγαλύτεροι όχι απλώς θυμούνται, αλλά έχουν με διάφορους τρόπους βιωμένο το κλίμα των πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης, ένα κλίμα πυρετώδους πολιτικοποίησης με ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά. Ένα από τα χαρακτηριστικά αυτά ήταν η μαζική συμμετοχή σε οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς: ΟΜΛΕ, ΟΣΕ, ΕΔΕ, ΕΚΚΕ, ΠΠΣΠ, ΚΕΜ, Β΄ Πανελλαδική και άλλες πολλές αυτόνομες ή που προέκυψαν από διασπάσεις, συγκροτούν ένα μωσαϊκό οργανώσεων που για πολλούς ήταν απλώς ο «Χώρος», χώρος που υπερασπιζόταν ρήξεις όχι μόνο πολιτικές αλλά επίσης κοινωνικές και πολιτισμικές. Όπως λέει στη σημαντική μελέτη του για την «άλλη» Αριστερά ο ιστορικός Δημήτρης Γλύστρας, η αντισυμβατική πολιτική επιλογή ενός νέου μετά την πτώση της δικτατορίας, σηματοδοτούσε την προσδοκία πλήρους προσωπικής απελευθέρωσης, μέρος της προσπάθειάς του να αντιμετωπίσει ευρύτερες αγκυλώσεις (κοινωνικές, οικογενειακές), σειρά συντηρητικών, καταπιεστικών κοινωνικών εκφάνσεων. Πιο πίσω, οι ρίζες της ανάπτυξης του χώρου αυτού πρέπει να αναζητηθούν στην αποσταλινοποίηση του 1956 και τη συνακόλουθη αντικατάσταση του Ζαχαριάδη από τον Κολιγιάννη, που θεωρήθηκε ρεφορμιστική. Η μελέτη, στην οποία αναζητούνται λεπτομέρειες για τους τρόπους λειτουργίας όλων αυτών των οργανώσεων, έγινε κυρίως με συνεντεύξεις μελών, άλλων γνωστών, άλλων όχι.

 

Άλκης Ρήγος «Ο πολιτικός Καζαντζάκης», εκδ. Παπαζήση, 2020

Η σύντομη αυτή μελέτη του Άλκη Ρήγου, που καταφέρνει να τραβήξει το ενδιαφέρον ακόμα και ενός αναγνώστη που δεν αγαπάει ιδιαίτερα τον Καζαντζάκη, πραγματεύεται ένα πολύ επίμαχο θέμα: τη σχέση του Κρητικού συγγραφέα με τον κόσμο της πολιτικής και της ιδεολογίας.
Παρακολουθώντας το έργο και τη ζωή του Καζαντζάκη για διάστημα μεγαλύτερο του μισού αιώνα, από τα πρώτα του κείμενα και την ένταξή του στο δημοτικιστικό κίνημα, ο Ρήγος προσπαθεί να ανιχνεύσει όλες τις –αντιφατικές, πολλές φορές– πλευρές του «πολιτικού» Καζαντζάκη, κάτι που δεν είναι απλό, δεδομένου του σταθερού εκλεκτικισμού και των αντιφάσεων του Καζαντζάκη. Είναι χαρακτηριστικές οι παρακάτω γραμμές: «ο Καζαντζάκης μπορεί να μην είναι μαρξιστής ούτε κομμουνιστής, αλλά ούτε συμπάθησε το αστικό καθεστώς, πολύ περισσότερο τον φασισμό –παρά τη γοητεία που του άσκησε η σκηνική παρουσία του Μουσολίνι και αργότερα ο Φράνκο– και τον ιμπεριαλισμό, παρέμεινε όμως πάντα και σταθερά αριστερός, παρά τις καίριες επιφυλάξεις του απέναντι στο ΚΚΕ». Η αμφίθυμη στάση του, για παράδειγμα, απέναντι στη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται στη Ρωσία μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση είναι χαρακτηριστική μιας ιδεολογικοπολιτικής πορείας που, όπως γράφει ο Ρήγος, «δεν μπορεί να θεωρηθεί σε καμία περίπτωση ευθύγραμμη», καθώς ο Καζαντζάκης «γοητεύτηκε από τα πιο απίθανα κι αντιφατικά μεταξύ τους ρεύματα σκέψης της εποχής του».
Βέβαια, ο θαυμασμός του για τον Φράνκο υπήρξε αρκετά ξεκάθαρος, σε εκείνο το αμφιλεγόμενο ταξίδι στη φλεγόμενη Ισπανία, που περιγράφεται στο κεφάλαιο με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η αντιφατική σχέση του με τον φασισμό», όπου ο Ρήγος αναφέρει και τις προσπάθειες ερμηνείας του ανατριχιαστικού τρόπου με τον οποίο ο Καζαντζάκης μιλάει για τον Φράνκο στο άρθρό του στην Καθημερινή της 22ας Δεκεμβρίου 1936.
Ένα θέμα μεταξύ των πολλών άλλων που εξετάζει το βιβλίο, όπως π.χ. η σχέση του Καζαντζάκη με την Εκκλησία, η στάση του στο Κυπριακό, ο ρόλος του στο Υπουργείο Περίθαλψης κ.ά.

 

Πίτερ Ακρόιντ «Τσάρλυ Τσάπλιν - Μια βιογραφία», μτφ. Ανδρέας Αποστολίδης, εκδ. Άγρα, 2019

Ο Τσάρλι Τσάπλιν ήταν και είναι μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες στον πλανήτη. Πέρα από τη (γνώριμη και κλασική) εικόνα, όμως, υπήρξε ένας σκηνοθέτης και ηθοποιός που το έργο του χάραξε μια τομή στην ιστορία του κινηματογράφου.
Ο Πίτερ Ακρόιντ έγραψε μια βιογραφία αυτού του πολύπλευρου καλλιτέχνη η οποία συνδυάζει με υποδειγματικό τρόπο την παρουσίαση όλων των πλευρών της καινοτόμου συμβολής του Τσάπλιν στην τέχνη (και γενικότερα, στη βιομηχανία και στον κόσμο) του κινηματογράφου με την αποτύπωση των βιογραφικών στοιχείων της ζωής του, από τη γέννησή του στην πάμφτωχη και άγρια παραγκούπολη του Νότιου Λονδίνου, στα τέλη του 19ου αιώνα, μέχρι τον θάνατό του, τα Χριστούγεννα του 1977, καταγράφοντας τα δύσκολα παιδικά χρόνια, το πρώτο καλλιτεχνικό ξεκίνημα, την προσπάθεια να καθιερωθεί, τα χρόνια του θριάμβου, το ανελέητο πολλές φορές πολιτικό κυνηγητό ή τις δύσκολες πλευρές του χαρακτήρα του.
Έτσι, ο συγγραφέας γράφει ένα βιβλίο που κατορθώνει να συλλάβει όλο τον πλούτο ενός ιδιοφυούς καλλιτέχνη που άλλαζε το σινεμά ενώ ταυτόχρονα πετύχαινε κάτι μοναδικό: «όλοι οι απόκληροι, οι χαμένοι, οι αποτυχημένοι στη ζωή είδαν πάνω του μια εικόνα του εαυτού τους. Αυτή ήταν η ιδιοφυΐα του – να μετατρέψει την απελπισία των παιδικών και εφηβικών του χρόνων σε παγκόσμιο σύμβολο».

 

Μαρί Ντουτρεπόν «Μόρια: μετέωροι στο πουθενά της Ευρώπης», μτφ. Σάντρα Βρέττα, εκδ. Ποταμός, 2020

Η συγγραφέας, δικηγόρος στο επάγγελμα, βρέθηκε από το Βέλγιο στη Μόρια ως εθελόντρια του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Δικηγορικών Συλλόγων, επιφορτισμένη να παρέχει νομικές συμβουλές στους πρόσφυγες που διέμεναν ή έφταναν εκεί και που έρχονταν αντιμέτωποι με έναν πραγματικό διοικητικό λαβύρινθο γεμάτο παραλογισμούς που κάνουν ακόμα πιο δύσκολη τη ζωή των προσφύγων. Από εκεί έστελνε καθημερινά μία επιστολή προς την οικογένειά της – είκοσι μία επιστολές που συνθέτουν το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου.
Η συγγραφέας κάνει μια εξαιρετικά σκληρή (και δίκαιη) κριτική προς την Ευρωπαϊκή Ένωση που «δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες της απέναντι στα κράτη που είναι στα σύνορα της Ευρώπης», ενώ ταυτόχρονα αποτυπώνει την τραγική κατάσταση διαβίωσης, τα αδιέξοδα και την απελπισία, τον εφιάλτη των προβλημάτων υγείας, αλλά και τις πράξεις αλληλεγγύης των πολιτών ή τις ενέργειες καταστολής εκ μέρους των αρχών.
Μιλώντας για μια εποχή που στο χωρητικότητας 2.500 ατόμων κέντρο ζούσαν 6.000 άνθρωποι (στις αρχές του 2020 είχαν φτάσει στις 20.000), η συγγραφέας καταγράφει προσωπικές και πολιτικές πλευρές μιας εμπειρίας που την συγκλονίζει, αντισταθμίζοντας με την παρατηρητικότητα και το πάθος της τους περιορισμούς από τη σύντομη σχετικά διάρκεια της παραμονής της στη Λέσβο (η Ντουτρεπόν έμεινε στη Μόρια τρεις βδομάδες, τον Μάιο του 2017, ένα διάστημα «σύντομο και μακρύ συγχρόνως», όπως λέει και η ίδια).

 

Φοίβος Ι. Ιωαννίδης «Μια ζωή γεμάτη», εκδ. Καστανιώτη, 2020

Ο Φοίβος Ιωαννίδης, προσωπικότητα με πολυδιάστατο, μεστό γεγονότων και συγκινήσεων βίο, αποφάσισε να γράψει απομνημονεύματα και να τα δημοσιεύσει καθώς διανύει την ένατη δεκαετία της ζωής του. Και καλώς έπραξε, φυσικά, αφού έχει τη δυνατότητα να παράσχει στον αναγνώστη, μέσα μάλιστα από συχνά συναρπαστική αφήγηση, πληροφορίες για ευρύ φάσμα γεγονότων για τα οποία η από πρώτο χέρι εξιστόρηση είναι πλέον σπάνια.
Παρά το γεγονός ότι η παρανομία είναι σκληρότερη από τη φυλακή, όπως ο ίδιος λέει, δεν μπορεί κανείς παρά να αναφέρει ως κομβικό, ως κορυφαίο εντέλει γεγονός της ζωής του τη σύλληψη και πολύχρονη φυλάκισή του από τη χούντα. Οργάνωσε βομβιστικού τύπου ενέργειες στο Ηράκλειο της Κρήτης, ήδη από τους πρώτους μήνες της δικτατορίας, γεγονός που του στοίχισε ποινή κάθειρξης 11 ετών. Έμεινε εντέλει στη φυλακή έξι χρόνια, σχεδόν δηλαδή σε όλη τη διάρκεια της χούντας, συγκρατούμενος με ποινικούς αλλά και με πολιτικούς κρατούμενους όπως ο Ζάννας, ο Κύρκος, ο Παπαζήσης, ο Βερυβάκης, ο Τζούβαλης και πολλοί άλλοι. Οι σχετικές αφηγήσεις είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσες, ο Φοίβος Ιωαννίδης μιλάει ανοιχτά για τους ανθρώπους, για εκείνους που αναπάντεχα τον βοήθησαν, για άλλους που κιότεψαν στο δρόμο, για εκείνον (τον αναφέρει μόνο με αρχικά) που τον πρόδωσε και τον οδήγησε στη φυλακή. Απίστευτες ιστορίες ηρωισμού που έρχονται να συναντηθούν με τους ακόμα μεγαλύτερους ηρωισμούς του πατέρα του επί γερμανικής κατοχής στην Κρήτη, για τη δράση του οποίου επίσης κάνει εκτενείς αναφορές. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι χρειάστηκε να δει το πτώμα του, σε μια ερημιά του νοτιοανατολικού άκρου της Κρήτης, σε ηλικία μόλις οκτώ ετών.
Ανάμεσα στις δύο αυτές κομβικές περιόδους ο Φοίβος Ιωαννίδης, από οικογένεια φανατικά βενιζελική, ερωτευόταν και πολιτευόταν – στο πλευρό του Γεωργίου Παπανδρέου. Ενώ, αργότερα, επί ΠΑΣΟΚ υπηρέτησε και σε κυβερνητικά πόστα.

 

Ναόμι Κλάιν «Στις φλόγες. Το καυτό θέμα της κλιματικής αλλαγής», μτφ. Μιχάλης Μακρόπουλος, εκδ. Κλειδάριθμος, 2020

Το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής με τις τεράστιες επιπτώσεις της στις ζωές μας, τα κινήματα που γεννά αλλά και η σύνδεσή του με την άνοδο της ακροδεξιάς είναι το θέμα που πραγματεύεται το νέο βιβλίο της Ναόμι Κλάιν «Στις φλόγες». Η συγγραφέας του βιβλίου «Το δόγμα του σοκ» αλλά και του «No Logo» μιλάει για το επείγον της κατάστασης, καθώς πια αναμένεται μια άνοδος της θερμοκρασίας 3 με 5 βαθμούς μέχρι το τέλος του αιώνα πρόβλεψη που, αν επαληθευτεί, μας οδηγεί μαθηματικά σε καταστροφή, ακόμη και στην έκτη εξαφάνιση της ζωής στον πλανήτη διαδικασία που, κατά πολλούς, έχει ήδη ξεκινήσει.
Το βιβλίο είναι μια σύνθεση από μελέτες που έκανε η συγγραφέας την τελευταία δεκαετία. Η Κλάιν λέει ξεκάθαρα ότι αυτός που έχει προκαλέσει την καταστροφή δεν είναι γενικώς ο άνθρωπος αλλά ο λευκός άνθρωπος ή, για την ακρίβεια, ο λευκός καπιταλιστικός άνθρωπος. Η ιστορία αυτή ξεκινάει τους αμέσως προηγούμενους αιώνες με την υποδούλωση ανθρώπων που πωλούνται και εργάζονται ως σκλάβοι καθώς και με την κλοπή γαιών από αυτόχθονες λαούς. Αυτό παράγει τόσο πλεονάζον κεφάλαιο, που οδηγεί στη χρηματοδότηση της βιομηχανικής επανάστασης που βασίστηκε στον άνθρακα και το πετρέλαιο, οδηγώντας σήμερα στην κλιματική αλλαγή. Ο φυλετικός ιδεολογικός μανδύας της υπεροχής της λευκής φυλής χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον τότε αλλά στην ουσία χρησιμοποιείται και τώρα από μια ακροδεξιά που οχυρώνει κεκτημένα έναντι των «εισβολέων». Ανθρώπων που θα συνεχίσουν να «εισβάλλουν» ολοένα και περισσότερο, όσο η κλιματική αλλαγή θα φέρνει ξηρασία, ο περιορισμός της άγριας ζωής θα φέρνει επιδημίες κ.ο.κ. Η αλλαγή, κατά την Κλάιν, δεν μπορεί παρά να σημαίνει γιγαντιαίες δημόσιες επενδύσεις και πλήρη αλλαγή παραγωγικού μοντέλου, όπως σε συνθήκες πολέμου.

 

Φρεντί Βινέ «Η μεγάλη γρίπη του 1918 - Η χειρότερη επιδημία του 20ού αιώνα. Η ιστορία της ισπανικής γρίπης», μτφ. Αριστέα Κομνηνέλλη, εκδ. Μεταίχμιο, 2020

Στο κλίμα των ημερών, ας θυμηθούμε μια πανδημία που στον καιρό της (άνοιξη του 1918 με καλοκαίρι του 1919, αν και επανεμφανίζεται και το 1920 ή και το 1921) σκότωσε περίπου 50 με 100 εκατομμύρια (για πολλούς λόγους ήταν δύσκολη η ακριβής καταγραφή των θυμάτων εκείνη την εποχή) σε έναν πλανήτη που τότε είχε πληθυσμό 1,8 δισεκατομμύρια.
Ένα ξεχωριστό θέμα είναι το όνομα και η προέλευση αυτής της επιδημίας. Σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις, θεωρείται ότι το πρώτο κύμα της «ισπανικής» γρίπης εμφανίστηκε στις ΗΠΑ, μάλλον στο Κάνσας, ενώ το δεύτερο προέρχεται από την Ευρώπη. Όσον αφορά τον όρο «ισπανική γρίπη», ερευνητές υποστηρίζουν πως «προέρχεται από την επιθυμία των Ηνωμένων Πολιτειών να αποποιηθούν την ευθύνη τους».
Ενδιαφέρον έχει ποια ήταν τα θύματα της γρίπης, καθώς εκείνη την εποχή εμφανίζονται οι πρώτες αναλύσεις γιατρών και επιδημιολόγων που υποστηρίζουν ότι «οι διαφορές στη θνησιμότητα πρέπει εν μέρει να σχετίζονται με την οικονομική και την κοινωνική κατάσταση των ασθενών».
Επίσης ενδιαφέρον έχει η παρατήρηση ότι η επιδημία «δεν άφησε και πολλά ίχνη στη ζωγραφική ή στη λογοτεχνία», όπως λέει ο συγγραφέας, που μιλάει για τη λογοκρισία και την αυτολογοκρισία των δημοσιογράφων και για τον «πατριωτισμό της υγείας», καθώς και για την «υπόθεση της μνήμης, ή καλύτερα της μη-ανάμνησης, αυτής της καταστροφής» («η διατήρηση της ισπανικής γρίπης στη μνήμη έχει να κάνει με τη γενιά. Σκότωσε τους νέους ενήλικες, αλλά άφησε στο απυρόβλητο τους υψηλά ιστάμενους», γράφει ο συγγραφέας, για να προσθέσει ότι «στην πραγματικότητα, περισσότερο και από λήθη, πρέπει να μιλάμε για σιωπή»).

Κώστας Αθανασίου - Μανώλης Πιμπλής

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ
Γ΄ Σεπτεμβρίου 56,
5ος όροφος,
Αθήνα Τ.Κ. 104 33

epohigr@gmail.com
Τηλέφωνα: 210 3619513-14
Φαξ: 210 3619610

Facebook
Twitter

Copyright © 2020 - Allrights reserved.