[caption id="attachment_36653" align="aligncenter" width="511"] Φωτό: Γιώργος Γεωργούλας[/caption]

Πλήρης ημερών, πλήρης επιθυμιών και ικανοποίησης έσβησε απαλά στις 4 Αυγούστου έχοντας πριν δυόμιση εβδομάδες γιορτάσει τα 111α γενέθλιά της. Μόλις την προηγούμενη χρονιά την άκουσα να λέει ψιθυριστά και με μισόκλειστα μάτια πως κουράστηκε και τι νόημα έχει πια να ζει. Την θυμάμαι πάντα να λέει φωναχτά στόχους - επιθυμίες που την κρατούσαν σφιχτά δεμένη στη ζωή, όπως τι δώρο θα πάρει στα εγγόνια της για το γάμο τους. Αυτό που η ευρύτερη οικογένεια αφηγούνταν σαν ανέκδοτο –να θεωρεί αυτονόητο ότι θα ζήσει να παντρέψει τα εγγόνια της–, για αυτήν ήταν ζωηρή επιθυμία και εφικτό σχέδιο. Έζησε να δει και δισέγγονα, γεγονός καθόλου αυτονόητο παρά την ηλικία της, αφού δεν βιάστηκε να κάνει παιδιά. Μάλλον στο ράφι είχε καταχωρισθεί το 1944, όταν στα 35 της αποφάσισε να κάνει το πρώτο της παιδί, παντρεμένη πριν λίγο καιρό. Και τα εγγόνια της επίσης δεν βιάστηκαν να κάνουν παιδιά. Όμως αυτή είχε στοχεύσει μακριά από καιρό και δεν την εξέτρεπαν στερεότυπα.
Έφυγε διαυγής όσο πάντοτε, με μνήμη ακονισμένη από τα διαβάσματα και τη λαχτάρα για γνώση. Δασκάλα στο επάγγελμα, τα βιβλία για αυτήν ήταν θησαυρός. Αν είχες δανειστεί βιβλίο από τη βιβλιοθήκη της, δεν το ξεχνούσε ποτέ. Δεν ήθελε να της το επιστρέψεις, αλλά να είναι βέβαιη ότι δεν έχει χαθεί και ότι στα χέρια που βρίσκεται αξιοποιείται. Διάβαζε εφημερίδες και άκουγε ειδήσεις και για ό,τι δεν γνώριζε ή δεν κατανοούσε πλήρως, ρωτούσε. Ήταν η γηραιότερη αναγνώστρια της Εποχής.
Εκτός από το νου, χαρακτηριστική και η ανεξαρτησία της στο πορτοφόλι. Δούλευε από νωρίς και έκανε συνετή διαχείριση που της επέτρεπαν να είναι αυτάρκης και να δωρίζει απλόχερα.
Το καινούργιο δεν αποτελούσε εμπόδιο, αλλά πρόκληση. Δεν δίστασε στιγμή να επικοινωνεί μέσω skype με τον ξενιτεμένο εγγονό της, όντας κάπου γύρω στα 100 της. Άλλωστε τίποτα δεν ήταν ικανό να διαρρήξει τους οικογενειακούς δεσμούς. Είχε επικοινωνία με όλους τους συγγενείς, δεύτερου και τρίτου βαθμού, σε όλο τον κόσμο και με την οικογένεια του συζύγου της, που τον έχασε σχετικά νωρίς, στα 65 της χρόνια. Θυμόταν όλους στις γιορτές τους και όλοι την θυμόνταν στη δική της.
Σημαντική και η παρέα. Μέχρι κάπου στα 90 της, τότε που ακόμα ο δημόσιος χώρος ήταν σημείο αναφοράς στην καθημερινότητα, τα βράδια ξενυχτούσε στην πλατεία της γειτονιάς, στο παγκάκι να συζητά με τις φίλες της.
Καταπληκτική μαγείρισσα, πιστή στην παράδοση της πατρίδας της της Θεσσαλίας, έφτιαχνε φημισμένες πίτες. Ο καθένας είχε την αγαπημένη του και δεν άφηνε παραπονεμένους σε κάθε ευκαιρία γιορτής ή οικογενειακής συγκέντρωσης. Κι όταν πια έπαψε να κάνει πίτες, σχεδόν όταν πάτησε τα 100, κερνούσε στις συνευρέσεις. Δεν παρέλειπε να παραγγέλνει για τον εαυτό της αρνίσια παϊδάκια. Τα συνόδευε βέβαια με προσεκτική δίαιτα τις επόμενες ημέρες.
Αν επιχειρήσω, λοιπόν, να αποκρυπτογραφήσω το ελιξίριο της μακροζωίας και της διαύγειας μέσα από τη ζωή της, θα χρειαστεί να βάλω στο τσουκάλι του δρυΐδη πολλή θέληση για ζωή, απολαύσεις, σύνεση, λαχτάρα για γνώση και περιέργεια για το καινούργιο.
Αυτή ήταν η γιαγιά μου, η Ζωή Παναγιωτοπούλου, γεννηθείσα το 1909 στη Μεσαία Κάψη Φθιώτιδας. Ο τρόπος που έζησε και ο τρόπος που πέθανε, ευχή για τον καθένα.

Ζωή Γεωργούλα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ
Γ΄ Σεπτεμβρίου 56,
5ος όροφος,
Αθήνα Τ.Κ. 104 33

epohigr@gmail.com
Τηλέφωνα: 210 3619513-14
Φαξ: 210 3619610

Facebook
Twitter

Copyright © 2020 - Allrights reserved.