«Εφυγε» ξημερώματα της περασμένης Τετάρτης ο παλαίμαχος ειρηνιστής, συνδικαλιστής και στέλεχος του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, σύντροφος Θανάσης Λ. Τσουκνίδας. Ο γιος του, συνάδελφος και σύντροφος, καθώς είναι στέλεχος της «Αυγής», έγραψε ένα ρεπορτάζ για τον πατέρα του στο φύλλο της Πέμπτης και μπορεί ο αναγνώστης/τριά μας να το επισκεφθεί ηλεκτρονικά να το διαβάσει για να στοχαστεί πάνω σε μια πλήρη διαδρομή ενός αριστερού ανθρώπου της γενιάς του. Εμείς εδώ στην «Εποχή» θα τον μνημονεύσουμε ενθυμούμενοι, οι παλαιότεροι βέβαια, κοινές στιγμές μας με αγώνες και αγωνίες. Αλλά πριν θα ‘θελα να επισημάνω μια αντίθεση, που τη ζηλεύει, κιόλας, καμιά και κανείς. Παρά τη δύσκολη, γεμάτη κινδύνους, ταραχώδη ζωή ο σ. Θανάσης πέθανε και σε βαθύ γήρας -είχε γεννηθεί στις Σοφάδες Καρδίτσας το 1926– και γαλήνια, στον ύπνο του.
Μερικοί από μας τον συνάντησαν στο Δημοκρατικό Συνδικαλιστικό Κίνημα το θρυλικό Δ.Σ.Κ. που από τη δεκαετία του 1950 έδωσε μεγάλες μάχες, δημιουργώντας δικούς του θεσμούς, διότι τα σωματεία της επιρροής του ήταν διαγραμμένα από τους επίσημους φορείς και για τον εκδημοκρατισμό του Συνδικαλιστικού Κινήματος και το μεροκάματο. Άλλοι στη Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη. Οι πιο πολλοί στο ΚΚΕ εσωτερικού και το ΑΕΜ με τις μεγάλες κοινές μάχες για να σταθεροποιηθεί η ανανεωτική κομμουνιστική Αριστερά, ιδίως στον καυτό χώρο της σκληρής αντιπαράθεσης, στον εργατικό χώρο. Εκεί γνωρίσαμε τους βετεράνους συνδικαλιστές λογιστές, τον Ζαμάνο, τη Μαρία Καρά, την Τούλα Παλούκη, τον Πυθαγόρα, τον Τσουκνίδα και βέβαια τον Κώστα Μαραγκουδάκη που εκπροσωπούσε το ΚΚΕ σε συνεχή διαμάχη μεταξύ τους. Ήλθαν και στενάχωρες στιγμές διότι η διάσπαση του ΚΚΕ εσωτερικού, έφθασε και στο ΑΕΜ.
Με τον σ. Θανάση δεν χάθηκε ποτέ η επαφή μας. Και σε μεγάλη πλέον ηλικία περνούσαν μαζί με τον φίλο του τον Παναγιώτη τον Αρώνη από τα γραφεία της «Εποχής» για να μας δουν, να τα πούμε και κάποτε ν’ αφήσουν και ένα κειμενάκι τους για μια μάχη, έναν αγωνιστή που πέθανε, ένα συμβάν, με τα παράπονά τους για την όρασή τους, αλλά και το κουράγιο τους. Αλλά και πρόσφατα ρωτούσαμε τα νέα από τον Λάμπρο όταν βρισκόμαστε στην «Αυγή».
Δυο λόγια για τη ζωή του. Γεννημένος στους Σοφάδες Καρδίτσας στις 20 Σεπτεμβρίου 1926, μπήκε ως ΕΠΟΝίτης μαθητής από νωρίς στην Αντίσταση, όπως ο πατέρας και τα μεγαλύτερα αδέλφια του. Με την Απελευθέρωση είχε την τύχη χιλιάδων κομμουνιστών: ανηλεή κυνηγητά. Μέχρι το τέλος θυμόταν τον ηρωικό καθηγητή του, που σε πείσμα των παρακρατικών του επέτρεψε να δώσει εξετάσεις και να πάρει το απολυτήριο του εξαταξίου Γυμνασίου. Έμαθε την εκτέλεση ενός αδελφού (ο άλλος στην Τασκένδη) και τον θάνατο του σιδηροδρομικού πατέρα του, που μαράθηκε από τον πόνο όταν του είπαν ότι τον είχαν “φάει σαν το σκυλί στο αμπέλι”. Σύλληψη. Δίκη. Κι έπειτα Μακρόνησος, Γιούρα και “διαπαιδαγώγηση” σε όλα τα “κολέγια” της χώρας: από του Αβέρωφ και την Κέρκυρα έως τις φυλακές Χαλκίδας, απ’ όπου αποφυλακίστηκε το 1958. Ευρισκόμενος στο νοσοκομείο, δεν συνελήφθη όταν έγινε η δικτατορία. Μετά βγήκε στην παρανομία και δραπέτευσε στην Ιταλία όπου συμμετείχε στην αντίσταση κατά της χούντας ως στέλεχος στην Ευρώπη του ΑΕΜ.
Αν τώρα θέλαμε να δούμε τη δική του άποψη για τη διαδρομή του, θα τη βρούμε σε λίγα λόγια που είπε, από το κρεβάτι πλέον, στους συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ που του απένειμαν μια τιμητική πλακέτα: “Ευχαριστώ πολύ, αλλά ο κάθε άνθρωπος έχει χρέος να προσφέρει τις δυνάμεις του για την καλυτέρευση της ζωής των συνανθρώπων του με ειρήνη και ελευθερία”.
Στοιχειώδες χρέος και σε μας, εκφράζοντας τα συλλυπητήριά μας, να τον μνημονεύσουμε.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ
Γ΄ Σεπτεμβρίου 56,
5ος όροφος,
Αθήνα Τ.Κ. 104 33

epohigr@gmail.com
Τηλέφωνα: 210 3619513-14
Φαξ: 210 3619610

Facebook
Twitter

Copyright © 2020 - Allrights reserved.