Δέκα τρεις χιλιάδες άνθρωποι εγκατέλειψαν άρον άρον το κολαστήριο της Μόριας, όταν αυτό κάηκε συθέμελα από ταυτόχρονες εστίες φωτιάς. Εμπρησμός, πέρα από κάθε αμφιβολία. Κι έμειναν τώρα στους δρόμους όλοι, πλην των ασυνόδευτων παιδιών, όλοι οι υπόλοιποι βρέθηκαν σε ένα αφιλόξενο χωροχρόνο με το νησί της Λέσβου να κηρύσσεται σε «έκτατη κατάσταση».

Αντίο κολαστήριο

Κι όσο η Μόρια καιγόταν, οι πρόσφυγες τραγουδούσαν, ναι, «bye bye Moria», αντίο κολαστήριο. Αντίο στο μεγαλύτερο καταυλισμό της Ευρώπης, αντίο στη λασπουριά και τη βία και την βρώμα και την αθλιότητα. Κι αν έχει η Ευρώπη κολαστήρια… Τα αναμορφωτήρια των γκέι στην Τσετσενία, τα φραουλοχώραφα στη Μανωλάδα κι άλλα, κι άλλα. Μα τούτο το κολαστήριο «δεν ήταν μακέτο». Τις συνθήκες που ψήφισε ο Σημίτης πληρώνουν τώρα τα νησιά, που έγιναν αποθήκες ανθρώπων, τις συνθήκες τις ευρωπαϊκές και την κάλπικη δεκάρα που είναι η κυβέρνηση.
«Αντίο, Μόρια». Συνειρμικά θυμήθηκα τους ανθρώπους του Λίβερπουλ που πανηγύριζαν στους δρόμους το θάνατο της Μάργκαρετ Θάτσερ «ding – dong, the witch is dead, the evil witch is dead» (η κακιά μάγισσα πέθανε)». Κι όσο κι αν όλα αυτά μου φαίνονται λογικά λάθη, την άγρια χαρά της απελευθέρωσης των ανθρώπων της Μόριας δεν μπόρεσα να μην τη συναισθανθώ. Γιατί δεν άντεξαν κι έβαλαν φωτιά στη χειρότερή τους κόλαση. Έχει μία ποιητικότητα κι αυτό. Χωρίς να λογαριάζουν το στόμα του λύκου που πάνε τώρα να πέσουν.
Η κυβέρνηση χάνει τη μάχη με τον κόβιντ, το υγειονομικό πεδίο πρέπει να της είναι κάτι σαν τα Μαρμαρένια Αλώνια. Έτσι θα γινόταν, όπου χάνει η κοινωνική ευαισθησία, ξεκινά η ήττα. Θα έπρεπε να το ήξεραν, αν ήξεραν ιστορία. Αλλά τώρα έχουν μια χρυσή ευκαιρία να βρούνε νέους εχθρούς, αυτό που έλεγε ο Φουκώ «εσωτερικούς». «Βιοπολιτική». Κι άσε στην άκρη τον Φουκώ, στην τελική η σοβαρότητα μίας κατάστασης είναι προφανής, δε χρειάζεται μεγάλα ονόματα για να τονιστεί.

Ρωμαϊκή αρένα

Δέκα τρεις χιλιάδες άνθρωποι μένουν τώρα στη Λέσβο χωρίς στέγη, χωρίς τίποτε. Όσοι δεν είναι ήδη εξαγριωμένοι, θα εξαγριωθούν. Κι οι κάτοικοι το ίδιο, οι κάτοικοι ήταν ήδη με το δηλητήριο παρά πόδα. Γράφουν τώρα μερικοί για θανάτους, να τους πνίξουν στη θάλασσα τους μαυριδερούς, να μάθουν όλοι τι καθάρματα που είναι. Μερικοί. Οι μερικοί γίνονται πολλοί εξαιρετικά εύκολα. Τα πρωτόγονα ένστικτα είναι πιο επιφανειακά από την λογική, δεν τα ελέγχεις.
Η κυβέρνηση πατάει σε μία ευγενή καλοσύνη που δεν της ανήκε ποτέ. Στο πρώτο προσφυγικό ρεύμα του 2016, οι άνθρωποι μοιράστηκαν σε ολόκληρη τη χώρα κι έτσι είχαμε εικόνες θεσπέσιες, γιαγιάδες να ταΐζουν μωρά, αλληλεγγύη, υποδοχές με αγάπη. Είχαμε και τις άλλες, των «αγανακτισμένων», αλλά πρόβλημα σοβαρό δεν αντιμετωπίσαμε. Θανάτους, δηλαδή, αυτό είναι το σοβαρό πρόβλημα. Τώρα, λοιπόν, στοιβάχτηκαν οι άνθρωποι σε τρία - τέσσερα νησιά κι η καλοσύνη, που είναι στοίχημα που κερδίζεται κάθε μέρα, πλέον έχασε. Κανένας δεν είχε άδικο, ούτε οι κάτοικοι, ούτε οι πρόσφυγες. Απλώς οι κάτοικοι είχαν περισσότερη εξουσία. Κι η κυβέρνηση, με τις αβάσιμες υποσχέσεις των απελάσεων και με τη σπορά του μίσους, τα έκανε τόσο σκατά που μόνο η ευγενική καλοσύνη των ύστερων χρόνων είναι τώρα το άλλοθί της για να σπείρει ανέμους. «Τους υποδεχθήκαμε» θα πούνε και δε μας σεβάστηκαν. Έτσι θα πούνε.
Δεν του υποδέχθηκαν ποτέ. Τους ήθελαν νεκρούς το Αιγαίο και στον ‘Εβρο, το 2016 καμία υποδοχή δεν υποστήριξε η τότε αντιπολίτευση. Από την αρχή μέχρι το τέλος, ζητούσε νεκρούς. Και πιο πριν, το 2013, που δεν ήταν αντιπολίτευση, τους νεκρούς τους είχε, ποιος μπορεί να ξεχάσει το Φαρμακονήσι; Τώρα περνάμε στη ρωμαϊκή αρένα. Οι εξαθλιωμένοι απέναντι στους μονομάχους. Να πάψουμε πια να μιλάμε για δυστοπία. Είμαστε στη νέα πραγματικότητα.

Τεράστια ντροπή

Η Μόρια ήταν ντροπή τεράστια από την πρώτη της μέρα. Εμείς, σύντροφοι, το ξέραμε, ελπίζω να ξέρουμε και την ευθύνη. Από την πρώτη μέρα ήταν κολαστήριο, αλλά ουδέποτε υπήρξε μοχλός συμπίεσης των πρωτόγονων ενστίκτων. Τώρα πια αποτελεί ακριβώς αυτό, ένα μοχλό, μία δαμόκλειο σπάθη πάνω από τα κεφάλια όσων θα θελήσουν να πάρουν τη δικαιοσύνη στα χέρια τους.
Ήδη κατηγορούν εμμέσως, δήθεν ανήσυχα, τους πρόσφυγες για τη διασπορά του κορονοϊού, κάποιος θα έπρεπε να ευθύνεται, εξάλλου. Όχι τα νοσοκομεία που δεν έχουν ούτε οινόπνευμα, όχι τα ελάχιστα εμβόλια, όχι ο τουρισμός, κάποιος άλλος πρέπει να πάρει την ευθύνη. Αρχικά, έφταιγαν οι νέοι, σωστά; Τώρα τους νέους τους θέλουμε υπηρέτες της οργής, σαν τα σφαχτάρια, χωρίς επιλογή. Έχετε δει ποτέ σφαχτάρια πριν τον επιθανάτιο ρόγχο; Ακολουθούν τον βοσκό, όπως πάντα και πεθαίνουν με κάτι μάτια γυάλινα, σα να λατρεύουν τον χασάπη τους όπως τον λάτρευαν πριν, που τα τάιζε και τα φρόντιζε.
Κάηκε η Μόρια, κάηκε κι είχα μια άγρια χαρά, γιατί τα πρωτόγονα ένστικτα λειτουργούν πριν από την λογική. Μα τώρα, εφτιακόσιες λέξεις αργότερα, η καρδιά μου θέλει να γίνει χίλια κομμάτια. Όχι για το κολαστήριο που έσβησε, αλλά για το μαύρο που έρχεται μετά τη φωτιά.

Όλγα Στέφου
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ
Γ΄ Σεπτεμβρίου 56,
5ος όροφος,
Αθήνα Τ.Κ. 104 33

epohigr@gmail.com
Τηλέφωνα: 210 3619513-14
Φαξ: 210 3619610

Facebook
Twitter

Copyright © 2020 - Allrights reserved.