**Ο γερμανός ακτιβιστής Γκάμπριελ Κουν σκιαγραφεί το αυθεντικό ποδόσφαιρο κόντρα στην εμπορευματοποίηση και το «No Politica»



«Είναι βέβαιο ότι οι νευρωτικοί και φοβισμένοι άνθρωποι που εκμεταλλεύονται το ποδόσφαιρο για ίδιον όφελος, δεν θα ηρεμήσουν με τη δημοσιοποίηση του συγγράμματος αυτού. Δεν θα είναι ιδιαίτερα αγαπητό στους άρχοντες του ποδοσφαίρου, που διακρίνονται για τον πολιτικό φονταμενταλισμό τους. Το πέρασμα στο αντίθετο του “No Politica”- πιθανολογεί το ενδεχόμενο να αρχίσει ο ποδοσφαιριστής να σκέφτεται! Σύμφωνα με τον Ηράκλειτο, έναν από τους πρωτοπόρους της διαλεκτικής, ο κατήφορος και ο ανήφορος ανήκουν στον ίδιο δρόμο. Η δεξιά δεν θα υπήρχε χωρίς την αριστερά και αντίστροφα, και η νύχτα χωρίς την ημέρα και αντίστροφα. Στην αδιαλλαξία του “No Politica” αντιτίθεται η διαλεκτική του Ηράκλειτου, του Μαρξ και η ιδεαλιστική διαλεκτική του Χέγκελ. Στο σκοταδισμό του “No Politica” αντιτίθεται η φωτεινή σκέψη των συγγραφέων». Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον Σάββα Κωφίδη. Τον παλαίμαχο ποδοσφαιριστή του Ηρακλή και τα έγραψε στον πρόλογο του βιβλίου «Ποδόσφαιρο εναντίον κράτους», του γερμανού ακτιβιστή Γκάμπριελ Κουν. Μέσα στις σελίδες του βιβλίου ο συγγραφέας αναδεικνύει ενδιαφέρουσες θεωρητικές προσεγγίσεις, από την πολιτισμική ανάλυση του ποδοσφαίρου του Εδουάρδο Γκαλεάνο και τη σύνδεση του ποδοσφαίρου με την ταξική πάλη του Αντόνιο Νέγκρι, μέχρι την πάσα ως αντιεξουσιαστική, αλτρουιστική πράξη κατά τον Καμύ και την τριαλεκτική ανάλυση του Λεφέβρ που βρίσκει εφαρμογή στο ποδόσφαιρο τριών πλευρών.

«Ποδόσφαιρο και ριζοσπαστική πολιτική»

Στην εισαγωγή του ο Γκάμπριελ Κουν υπογραμμίζει: «Πριν από μερικούς μήνες συμμετείχα σε μια έκθεση που πραγματοποιήθηκε στη Γερμανία. Το πρωί της δεύτερης ημέρας η κίνηση ήταν πεσμένη και έτσι έπιασα τη συζήτηση με έναν αργεντινό φίλο που είχε στήσει έναν πάγκο στην έκθεση. Μέσα σε είκοσι λεπτά είχαμε καλύψει ένα σωρό ζητήματα. Είχαμε μιλήσει για τις διαφορές του κομμουνισμού με την αναρχία, για τη γερμανική αυτονομία, για τη συνολική κρίση της αριστεράς, για το μέλλον των ριζοσπαστικών εκδόσεων και λοιπά. Έπειτα ξεκινήσαμε να μιλάμε για το ποδόσφαιρο. Τρεις ώρες αργότερα βρισκόμασταν ακόμα στο ίδιο θέμα. Συζητούσαμε για το Παγκόσμιο Κύπελλο που διοργανώθηκε το 2010 στη Νότια Αφρική, για τις διεφθαρμένες ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες, για την ιστορία των αγαπημένων μας συλλόγων, όπως και για άλλα “μείζονα ζητήματα”, από τις μεγαλύτερες ανατροπές και τα πιο όμορφα γκολ μέχρι τις χειρότερες αποφάσεις διαιτητών στην ιστορία του παιχνιδιού. Το πλήθος κόσμου που είχε συρρεύσει τους πάγκους μας και περίμενε να εξυπηρετηθεί έβαλε αναγκαστικό τέλος στη συζήτησή μας, η οποία είχε πολύ ζουμί ακόμη. Αυτό το βιβλίο απευθύνεται σε δύο κατηγορίες ανθρώπων: αφενός σε εκείνους που κάνουν διαρκώς παρόμοιες συζητήσεις και αφετέρου σε εκείνους που πάντοτε αναρωτιούνταν πώς θα μπορούσε να ευχαριστηθεί τέτοιες συζητήσεις ένα πολιτικοποιημένο άτομο. Στόχος μου είναι να παρουσιάσω μια επισκόπηση της σχέσης του ποδοσφαίρου με τη ριζοσπαστική πολιτική, με εκείνην την πολιτική, δηλαδή, που επιδιώκει ένα θεμελιώδη κοινωνικό μετασχηματισμό προς την κατεύθυνση της διαμόρφωσης κοινοτήτων ισότητας που θα απαρτίζονται από ελεύθερα άτομα. Θα εστιάσω σε τρεις βασικές πτυχές: α. στις εκδηλώσεις ριζοσπαστικής πολιτικής στο επαγγελματικό παιχνίδι, β. στη ριζοσπαστική οπαδική κουλτούρα στο χώρο του ποδοσφαίρου και γ. στο αντεργκράουντ ριζοσπαστικό ποδόσφαιρο που έχει διαδοθεί σε παγκόσμιο επίπεδο».

«Να ανακτήσουμε το παιχνίδι μας»

Ο μεταφραστής του βιβλίου Βαγγέλης Τσίρμπας μιλώντας στο «Νόστιμον Ημαρ» ανέφερε μεταξύ άλλων: «Σήμερα το ποδόσφαιρο είναι εγκλωβισμένο στη σφιχτή αγκαλιά του καπιταλισμού. Ως καπιταλιστικό προϊόν αποτελεί εύφορο έδαφος για το σεξισμό, το ρατσισμό και τον εθνικισμό. Πολύ συχνά τα γήπεδα φιλοξενούν πανό και συνθήματα με αποκρουστικό περιεχόμενο. Σε ό,τι αφορά το χώρο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, ο ανταγωνισμός και το κυνήγι επιδόσεων αλλοιώνουν τον χαρακτήρα του αθλήματος και προωθούν την ανάδυση αρνητικών εκφράσεων, όπως ο χουλιγκανισμός και τα παραγοντιλίκια. Σε καθημερινό επίπεδο, στην εποχή “των λόμπι και των χόμπι” η κοινωνία εξειδικεύεται και κατακερματίζεται ολοένα και περισσότερο. Ο μέσος άνθρωπος δουλεύει 8 ώρες, κοιμάται 8 ώρες και έχει άλλες 8 ώρες ελεύθερου χρόνου να σκοτώσει. Αυτός ο ανθρωπολογικός τύπος δεν μπορεί να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο ενεργητικά, στην ολότητά του. Τις προηγούμενες δεκαετίες ποδόσφαιρο παιζόταν από όλες τις ηλικίες, όλες τις ώρες και τις ημέρες -από πολύ νωρίς τα χαράματα στα σοκάκια, στα διαλείμματα των εργατών στα εργοστάσια, μέχρι τα μεσάνυχτα στις πλατείες. Σήμερα ποδόσφαιρο παίζουμε στο PlayStation και το βλέπουμε μέσα από τις τηλεοπτικές οθόνες. Η ευθύνη δεν επιρρίπτεται στο παιχνίδι καθαυτό, αλλά στο σύστημα που το αλλοτριώνει, το εμπορευματοποιεί και το εκφυλίζει. Καθήκον μας είναι να το ανακτήσουμε».

Το «Ποδόσφαιρο εναντίον του κράτους» είναι ένα βιβλίο από το χθες στο σήμερα, σε πέντε ηπείρους, σε διαφορετικές πολιτικές κοινότητες και συναρπαστικές ποδοσφαιρικές εμπειρίες. Δίνει μία καλή πάσα στον πολιτικοποιημένο φίλο του ποδοσφαίρου να τοποθετήσει το ποδοσφαιρικό βίωμα σε νέα βάση, αμφισβητώντας την εξουσία εντός και εκτός γηπέδων, επιστρέφοντας στις αλάνες και ξαναβρίσκοντας τη χαμένη ομορφιά του παιχνιδιού. Αυτό δεν θέλουμε όσοι αγαπάμε το παιχνίδι;

Μ. Διόγος

*Το βιβλίο «Ποδόσφαιρο εναντίον κράτους. Περί ποδοσφαίρου και ριζοσπαστικής πολιτικής» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις 24 Γράμματα. Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Βασίλη Μάγγου.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ
Γ΄ Σεπτεμβρίου 56,
5ος όροφος,
Αθήνα Τ.Κ. 104 33

epohigr@gmail.com
Τηλέφωνα: 210 3619513-14
Φαξ: 210 3619610

Facebook
Twitter

Copyright © 2020 - Allrights reserved.