Αριστεροί χορευτές σε αυταρχικό χορό δεν χορεύουν

Του Παναγιώτη Γεωργουδή

Η μη τήρηση της συμφωνίας από το Συνασπισμό σχετικά με την εκλογή βουλευτή που θα εκπροσωπεί τις δυνάμεις τις ευρισκόμενες εκτός του συγκεκριμένου κομματικού σχηματισμού, δεν είναι προσωπικό θέμα που αφορά τον Γιάννη Μπανιά, όπως κάποιοι προσπαθούν να παρουσιάσουν και να προσωποποιήσουν ένα τεράστιο ηθικό πολιτικό ζήτημα και ταυτόχρονα να το υποβαθμίσουν σε τεχνικό προσωποπαγές θέμα.
Είναι ζήτημα πρωτίστως δημοκρατίας και έκφρασης των ρευμάτων που συγκρότησαν τη δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ και έδωσαν μία νέα πνοή σε ένα κατακερματισμένο κόσμο και παθητικοποιημένο Συνασπισμό.
Είναι πασιφανές πως ένας πολιτικός οργανισμός ή ένα μόρφωμα υλοποιούν στην κοινωνία αυτά που έχει κατακτήσει ως εσωτερικές λειτουργίες.
Είναι αδιανόητο ο Συνασπισμός να διακηρύττει τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την ισότητα, την αλληλεγγύη, την απλή αναλογική κ.λπ. και στις συνεργασίες του όλα αυτά να τα διαγράφει πριν αλέκτορα φωνήσαι.
Στους αριστερούς δεν μπορεί να υπάρχει διχασμός μεταξύ πολιτικών επιλογών, ηθικής συνείδησης και καθημερινής στάσης ζωής.
Στην πράξη η συγκεκριμένη κουτοπόνηρη πολιτική που δημιουργήθηκε με την παρεμβολή μηχανισμών και προσώπων που έχουν μάθει μέσα στη γραφειοκρατική τους μούχλα και πολιτική απαξία, να κινούνται ιστορικά από την περίοδο του ΚΚΕ Εσωτερικού σε ένα ωφελιμιστικό και αμετροεπές πλαίσιο αρχών, σημαίνει, ότι θέλουν να υπάρχουν κάποιοι πρακτικοί υπηρέτες και οι "μάγκες" να εισπράττουν τις επιτυχίες, συγχρωτιζόμενοι κάποιοι από αυτούς μάλιστα με το ΠΑΣΟΚ, τόσο σε πολιτικό επίπεδο όσο και στους κοινωνικούς χώρους.
Οι λογής λογής "Χατζημάρξ" ανθούν και "χατζηλουλουδίζουν".
Είναι ακριβώς μία δομή οργάνωσης και ιδεολογίας έστω και αν υπάρχει από κεκτημένη αδράνεια σε επίπεδο παραγόντων, που ονομάζονται τάσεις αλλά δεν υπάρχουν οι οργανώσεις, και ουσιαστικά λειτουργεί στον αστερισμό της αναπαραγωγής του καπιταλιστικού κοινωνικού καταμερισμού εργασίας.
Ποιος μας εγγυάται ότι με μια τέτοια δομημένη πολιτική συνείδηση των περισσότερων στελεχών του, δεν θα κάνει ακριβώς τα ίδια όταν συνεργαστεί με κοινωνικά κινήματα, με συνδικάτα και με άλλα κοινωνικά υποκείμενα που θα απαιτούν ισότιμη συνεργασία και έκφραση;
Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν τεθεί το στρατηγικό ζήτημα της άμεσης δημοκρατίας που προωθεί την αυτοοργάνωση των πολιτών σε αυτόνομα συλλογικά υποκείμενα με τα οποία πρέπει να υπάρχει μία σχέση, σεβασμού, ισότητας και "διαλεκτικής έντασης", όπως τόνιζε εμφατικά ο Πουλαντζάς μεταξύ κόμματος και κινημάτων ; Ποια στελέχη του Συνασπισμού θα εφαρμόσουν μία αντίστοιχη άποψη όταν αναιρούν συμφωνίες, εντός ενός πλαισίου έμμεσης δημοκρατίας;
Δηλαδή, εφαρμόζουν στην πράξη την ισχύ όχι για τη συλλογική έκφραση που κοινωνικά θα αποβεί σταδιακά απελευθερωτική για τις δυνάμεις που συμπυκνώνει και συνακόλουθα για τους εργαζόμενους και την κοινωνία, που πρέπει να στοχεύει ένα αριστερό κόμμα, αλλά την ισχύ ως αυτοσκοπό για την αναπαραγωγή μιας παρεούλας, όπως ακριβώς συμβαίνει στους καπιταλιστικούς μηχανισμούς.
Όταν επιπρόσθετα γνωρίζουν και οι πέτρες ότι χωρίς τη σύμπραξη των δυνάμεων αυτού του χώρου (35%) θα ήταν πολιτικά νεκροί.
Αν ο πρόεδρος του Συνασπισμού είχε στοιχειωδώς άλλη αντίληψη για τα πράγματα έπρεπε άμεσα να ζητήσει τις παραιτήσεις των βουλευτών στην γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και να γίνει η κατανομή με βάση τα συμφωνηθέντα.
Όμως προτίμησε τουλάχιστον φανερά την απαράδεκτη πολιτικά στάση του Πόντιου Πιλάτου, ενώ τα στελέχη του προωθούσαν την ίδια ώρα διαδικασίες συρρίκνωσης του νέου πολιτικού εγχειρήματος.
Ουδόλως βεβαίως ξεφεύγουν οι ευθύνες του Αριστερού Ρεύματος από τα προαναφερόμενα.
Υλοποίησαν μία τακτική των εσωτερικών δυνάμεων και χαρακωμάτων του Συνασπισμού σε όφελος των δικών τους ανθρώπων. Άλλωστε όλα αυτά τα χρόνια ποτέ δεν είδαμε, εκτός από ένα λόγο αριστερής καταγγελίας, τη στρατηγική ανάλυση κεντρικών φαινομένων της ελληνικής κοινωνίας με συγκεκριμένες προτάσεις.
Επιβεβαιωτικό αυτών των απόψεων είναι ότι τόσο προεκλογικά όσο και μετεκλογικά οι ίδιοι άνθρωποι που έβγαιναν στα τηλεοπτικά κανάλια στις εκπομπές αιχμής είναι οι ίδιοι που εμφανίζονται και τώρα.
Η έννοια της πολυφωνίας όμως προσδιορίζεται τόσο από την ισότιμη πολιτική εκπροσώπηση όσο και από την ισότιμη παρουσία και το λόγο που εκφέρουν στελέχη τα οποία εκφράζουν την ιδεολογική ποικιλομορφία της συνεργασίας.
Είναι μνημείο πολύτροπου εκφυλισμού και για τους διαύλους που ενδεχομένως χρησιμοποιήθηκαν αλλά που διατηρεί και την αυτοτελή του ευθύνη, και συνάδει απολύτως με τα προαναφερόμενα το αξιοθρήνητο επίπεδο του σταλινίσκου κ. Δανίκα, που αντιστρέφοντας τα γεγονότα, υποβιβάζει την ανθρώπινη συνείδηση, και στη συγκεκριμένη περίπτωση την συνείδηση των αριστερών, σε ηθικοπολιτική πατσαβούρα, όπου και ορμώμενος από τον αέρα της πατσαβουριάδας του, επιχειρεί να συνταυτίσει τα σκάνδαλα πολιτικών προσώπων του ΠΑΣΟΚ, που βούτηξαν στο βούρκο, με τις πολιτικές επιλογές ενός πεντακάθαρου χώρου, ο οποίος στην υπάρχουσα συγκυρία εκπροσωπήθηκε από το Γιάννη Μπανιά.
Πρέπει να ζητηθεί επιμόνως ως πολιτικό αίτημα δημοκρατίας και ισότητας που υποτίθεται ότι πρεσβεύει ένα αριστερό κόμμα, εφαρμογή της συμφωνίας βουλευτικής εκπροσώπησης, αλλιώς να σταματήσει η συνεργασία με το Συνασπισμό και να συνεχιστεί ο επώδυνος δρόμος της αυτόνομης πορείας των υπολοίπων πολιτικών δυνάμεων.
Τέτοιας ποιότητας προβλήματα λύνονται άμεσα όταν δημιουργούνται για να μην επαναληφθούν από επαγγελματίες του είδους στο μέλλον αλλά και για να κατακτηθεί στην πράξη η πολιτική ισοτιμία.
Η πρόταση διαφυγής προς τα εμπρός με την υποτιθέμενη αποκατάσταση της αδικίας στις ευρωεκλογές, δίνει την εντύπωση ότι αυτά τα φαινόμενα αυταρχισμού και αντιδημοκρατικότητας, δεν πρόκειται να λυθούν και στέλνει το μήνυμα στους αριστερούς που είχαν αναθαρρήσει με τη συνεργασία, και πίστευαν πως κάτι άλλο γεννιέται: κορόιδα όλα τα ίδια είναι, δημιουργήστε αντίστοιχους αυταρχικούς, ανελεύθερους μηχανισμούς, ισχύος για να επιζήσετε.
Αριστεροί χορευτές σε ένα τέτοιο χορό δεν μπορούν να χορέψουν.