Μια ζωή με stage και με μπλο­κά­κι

25.10.09

Εκτός α­πό τα stage, που η κυ­βέρ­νη­ση του ΠΑ­ΣΟΚ υ­πό­σχε­ται να κα­ταρ­γή­σει με τη μέ­θο­δο «πο­νά­ει χέ­ρι, κό­βει κε­φά­λι», υ­πάρ­χει και το μπλο­κά­κι, (για τους πιο φτη­νούς και χω­ρίς δι­καιώ­μα­τα μι­σθω­τούς, που βα­φτί­ζο­νται ει­ρω­νι­κά «ε­λεύ­θε­ροι ε­παγ­γελ­μα­τίες». Κι ε­κτός α­π’ τους ερ­γα­ζό­με­νους με μπλο­κά­κι υ­πάρ­χουν οι ε­νοι­κια­ζό­με­νοι, οι α­δή­λω­τοι, οι α­να­σφά­λι­στοι, οι δή­θεν με­ρι­κά α­πα­σχο­λού­με­νοι... Η ερ­γο­δο­σία –ι­διώ­τες και δη­μό­σιο– ε­μπνεό­με­νη α­πό το νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό βρί­σκει ά­πει­ρες μορ­φές υ­πε­ρεκ­με­τάλ­λευ­σης, για να κλέ­βει τη ζωή των ερ­γα­ζο­μέ­νων, ι­διαί­τε­ρα των νέων. Ο ερ­γα­σια­κός με­σαίω­νας εί­ναι ε­δώ, χω­ρίς να φαί­νε­ται τρο­μαγ­μέ­νος α­πό τον προ­ε­κλο­γι­κό ε­ξορ­κι­σμό του Γ. Πα­παν­δρέ­ου. Και δεν α­ντι­με­τω­πί­ζε­ται, βέ­βαια, με τη μέ­θο­δο της ε­πι­κοι­νω­νια­κής με­γα­λο­στο­μίας, που κρύ­βει και δια­θέ­σεις ρε­βαν­σι­σμού, ό­πως συμ­βαί­νει με τη «ρύθ­μι­ση» των stage. Για­τί η κα­τάρ­γη­σή τους στο δη­μό­σιο δεν α­φή­νει μό­νο δυ­σα­να­πλή­ρω­το κε­νό, προ­ξε­νεί και α­δι­κίες σε ό­σους μέ­χρι σή­με­ρα ερ­γά­στη­καν ε­πί χρό­νια σε κα­θε­στώς ο­μη­ρίας. Δεν ε­ξα­σφα­λί­ζει την α­να­δρο­μι­κή α­σφά­λι­σή τους, ού­τε προ­βλέ­πει την α­πο­ζη­μίω­σή τους, λό­γω –ου­σια­στι­κής– α­πό­λυ­σης. Από την άλ­λη, α­φή­νει α­νοι­χτή την πόρ­τα, με το πρό­σχη­μα της μη μο­ριο­δό­τη­σης, σε προσ­λή­ψεις «δι­κών μας παι­διών», που θα μπαί­νουν α­πό τα πολ­λά πα­ρά­θυ­ρα ε­νός προ­βλη­μα­τι­κού πια συ­στή­μα­τος διο­ρι­σμών. Ήδη η κυ­βέρ­νη­ση του ΠΑ­ΣΟ­Κ, που ε­πι­χει­ρεί με τη «μέ­θο­δο Θα­πα­τέ­ρο», δη­λα­δή «λύ­νο­ντας» γρή­γο­ρα τα εύ­κο­λα με θε­α­μα­τι­κό τρό­πο, να δια­χει­ρι­στεί τα προ­βλή­μα­τα της οι­κο­νο­μίας, της α­στυ­νο­μι­κής κα­τα­στο­λής, της με­τα­χεί­ρι­σης των με­τα­να­στών κ.λπ. βρί­σκε­ται α­ντι­μέ­τω­πη με την ου­σία των προ­βλη­μά­των που α­παι­τούν ε­πί­λυ­ση. Τα ζη­τή­μα­τα της οι­κο­νο­μίας, της πα­ρα­γω­γής και της (α­να)δια­νο­μής του πλού­του, για πα­ρά­δειγ­μα, δεν λύ­νο­νται με την α­να­γω­γή τους σε ζη­τή­μα­τα «α­ντί­στα­σης» στις πε­ριο­ρι­στι­κές υ­πο­δεί­ξεις της Κο­μι­σιόν. Ιδίως ό­ταν μέ­νει στο α­πυ­ρό­βλη­το το δια­βό­η­το Σύμ­φω­νο Στα­θε­ρό­τη­τας. Ού­τε η α­στυ­νο­μι­κή και κα­τα­σταλ­τι­κή α­ντί­λη­ψη πε­ρί δη­μό­σιας α­σφά­λειας κα­ταρ­γεί­ται με την α­πό­λυ­ση του αρ­χη­γού της α­στυ­νο­μίας. Το ί­διο και η α­πάν­θρω­πη με­τα­χεί­ρι­ση των με­τα­να­στώ­ν: δεν αλ­λά­ζει με μια ε­πί­σκε­ψη του κ. Βού­για στην Πα­γα­νή. Πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο δεν θί­γε­ται ο ερ­γα­σια­κός με­σαίω­νας α­πλώς με την κα­τάρ­γη­ση των stage στο δη­μό­σιο και τον πολ­λα­πλα­σια­σμό των δελ­τίων πα­ρο­χής υ­πη­ρε­σιών.  Τα πραγ­μα­τι­κά προ­βλή­μα­τα εί­ναι ε­δώ και ζη­τούν λύ­ση προς το συμ­φέ­ρον των πολ­λών, των ερ­γα­ζο­μέ­νων, των αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νων, των λαϊκών τά­ξεων.