Να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ανοιχτός στην προοπτική των ανασυνθέσεων

Είναι η πρώτη συνέντευξη που δίνει στην “Εποχή” ο Αλέξης Τσίπρας, ως πρόεδρος πλέον της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Συνεπώς έχει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς σε ένα μήνα περίπου θα πραγματοποιηθεί η πανελλαδική συνδιάσκεψη του ενωτικού εγχειρήματος. Στη συνέντευξη μιλά για τον ΣΥΡΙΖΑ και τις προσδοκίες του κόσμου του, για την πολιτική κατεύθυνση και την οργανωτική δομή. Αναφέρεται στα μέλη, στις διεθνείς εμπειρίες, στην πολιτική των συμμαχιών, στα Εξάρχεια, στις αναγκαίες τομές λόγω της κρίσης, αλλά και στην ξεχασμένη κοινωνία, που όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ξεχνά.

Τη συνέντευξη πήρε ο Πάνος Λάμπρου

*Ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά πικράθηκε και μετεκλογικά χαμογέλασε, αλλά είναι και σε αναμονή. Τι μπορεί να περιμένει αυτός ο κόσμος το επόμενο διάστημα;
-Είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιγράψει κανείς τα συναισθήματα του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ, σαν να είναι ένα πράγμα. Ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ένας κόσμος με διαφορετικά κριτήρια και για άλλη μια φορά φάνηκε ότι μας κυνηγάει αυτή η “κατάρα” από εκλογική αναμέτρηση σε εκλογική αναμέτρηση να αλλάζει σε επίπεδο του 30% η εκλογική μας δύναμη. Ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ, μας έδωσε για άλλη μια φορά πίστωση χρόνου. Μας κράτησε στη ζωή, μας έδωσε κάτι παραπάνω απ΄ ότι περιμέναμε και φαίνεται ότι έχει αντοχές. Συνεπώς, αυτό που εκπροσωπούμε έχει ρίζες στην κοινωνία. Εκπροσωπούμε κάτι που έχει ανάγκη εκπροσώπησης. Γι’ αυτό και βρεθήκαμε με ένα εκλογικό αποτέλεσμα που, δεδομένων των συνθηκών, εκτιμήθηκε ως θετικό. 
Καταρχάς, πρέπει να δούμε τι μπορεί να προσδοκά ο οργανωμένος κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός ο κόσμος δεν νομίζω ότι προσδοκά να πάψουμε να έχουμε διαφορετικές απόψεις. Προσδοκά να δημιουργήσουμε ένα κοινά αποδεκτό και θεσμικά νομιμοποιημένο πλαίσιο, στο οποίο θα συνθέτουμε αυτές τις διαφορές. Και προσδοκά, επίσης, αυτή η συνεργασία να αποκτήσει ποιοτικά χαρακτηριστικά, που δεν θα έχουν να κάνουν ούτε με την ταυτότητα που κουβαλάει ο καθένας μας, ούτε με  μοιρασιές, αξιωμάτων και θέσεων, στο εσωτερικό μας. Αλλά με ένα κοινό τόπο και με ένα κοινό αξιακό πλαίσιο. Χρειάζεται να μετατρέψουμε την αναγκαία πλουραλιστική έκφραση σε όσο τον δυνατόν πιο ενιαία εκπροσώπηση μιας νέας ταυτότητας που είναι όλο αυτό το μωσαϊκό. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι ο καθένας δεν θα έχει την ιδιαίτερη ταυτότητά του. Αλλά σιγά σιγά πρέπει να φιλοτεχνήσουμε, μέσα από συνθέσεις μια νέα ταυτότητα της ριζοσπαστικής, σύγχρονης, αριστεράς του 21ου αιώνα. Δεν είναι εύκολο. Έχει, θα έλεγα, δύο πτυχές. Η μία είναι το οργανωτικό, που πρέπει να το συζητήσουμε εξαντλητικά και η άλλη το πολιτικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ που μας έδωσε φτερά όλα τα προηγούμενα χρόνια, με τον τρόπο που λειτουργεί έχει φτάσει στα όριά του. Άρα χρειάζεται να ανοίξουμε μια ανοιχτή και ειλικρινή συζήτηση, χωρίς άγχος για όλα αυτά τα θέματα. Μπαίνουμε, άλλωστε, σε μια νέα πολιτική περίοδο. Προσωπικά είχα την εντύπωση ότι αυτή θα ήταν μεταβατική. Η ζωή, μας διαψεύδει. Έχουμε αλλαγή κυβέρνησης, εκλογικού νόμου και έχουμε την αλλαγή, που προσδιορίζει η αποτυχία του νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου. Αποτυχία που πιθανόν να οδηγήσει στην ανάγκη αναζήτησης νέων μορφών οικονομικής πολιτικής και μοντέλου ανάπτυξης. Αυτά στην Ελλάδα θα αργήσουν να έρθουν. Θα ζήσουμε τις συνέπειες της οικονομικής αποτυχίας με οδυνηρό τρόπο το επόμενο διάστημα. Τα κύματα της οικονομικής κρίσης δεν έχουν φτάσει ακόμα. Και πολύ γρήγορα θα έχουμε διάψευση των προσδοκιών, που δημιούργησε το ΠΑΣΟΚ προεκλογικά. Συνεπώς, θα δώσει μια νέα δυνατότητα στη ριζοσπαστική αριστερά. Αν λοιπόν, συμφωνήσουμε ότι έχουμε ένα νέο τοπίο θα πρέπει να προσδιορίσουμε τη στρατηγική μας, κυρίως, όμως, πρέπει να προσδιορίσουμε με ενόραση τι θέλουμε να κάνουμε, όχι αύριο, αλλά μεθαύριο. Θέλουμε, βεβαίως, να είμαστε δύναμη που θα εκπροσωπεί τους αδύναμους, την ξεχασμένη κοινωνία, αλλά θέλουμε να είμαστε και μια δύναμη που να μπορεί να υποδεχτεί τη δυσαρέσκεια και να δώσει προοπτική. Μια δύναμη που θα αντιπροτείνει ένα διαφορετικό αξιακό πρότυπο, ένα διαφορετικό οικονομικό μοντέλο, αλλά και προτάσεις που θα καλυτερεύουν τη ζωή σήμερα. Αν θέλουμε να τα πετύχουμε όλα αυτά, θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά με πιο συλλογικό υποκείμενο θα το κάνουμε.

Η πολιτική κατεύθυνση

*Είπες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια δύναμη που πρέπει να μιλάει για τη ξεχασμένη κοινωνία, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να είναι δύναμη προγραμματικής αντιπολίτευσης, να καταθέτει προτάσεις κλπ. Χθες, προχθές, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κάτι διαφορετικό από αυτό που περιγράφεις; Χρειάζεται πολιτική μετατόπιση;
-Όχι, δεν το πιστεύω αυτό. Πιστεύω, όμως, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χθες, προχθές δεν έδινε ιδιαίτερο επικοινωνιακό βάρος να βομβαρδίζει την κοινωνία με τις προγραμματικές του θέσεις. Γιατί δεν απαιτείτο από τις περιστάσεις. Η οικονομική κρίση έχει δημιουργήσει, όμως, νέα δεδομένα.

*Μπαίνουν σε ζυγαριά, από τη μια μεριά η διαμαρτυρία, η κινηματική δράση και από την άλλη η κατάθεση εναλλακτικών προτάσεων; Είναι θέμα ζυγαριάς;
-Στη δικό μου μυαλό ο όρος αριστερή, ριζοσπαστική, προγραμματική αντιπολίτευση σημαίνει αντιπρόταση και διεκδίκηση. Σημαίνει κίνημα, αγώνας, πεζοδρόμιο και ταυτόχρονα κατάθεση τροπολογιών, προτάσεων κλπ
 

*Κάποιες στιγμές φάνηκε να μπαίνει σε ζυγαριά.
-Όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν η προ κρίσης εποχή. Η μετά κρίση εποχή μας αναγκάζει αφενός να παίζουμε περισσότερη άμυνα και ταυτόχρονα να μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα για το περιεχόμενο της πολιτικής και να διατυπώσουμε προτάσεις για ασπίδα κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης. Ο κόσμος έχει την ανάγκη να ακούσει κάτι συγκεκριμένο γιατί αισθάνεται την απειλή συγκεκριμένη, στην τσέπη του, στη ζωή του, στη δουλειά του... Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι αναιρούμε το βασικό πυρήνα της πολιτικής μας, που είναι η συμμετοχή στο κίνημα, η διεκδίκηση, η απεργία...

Οι οργανωτικές δομές

*Όλοι συνομολογούν μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, ο καθένας από τη δική του οπτική γωνία, ότι υπάρχει έλλειμμα στη λειτουργία του εγχειρήματος. Και πρέπει να υπάρξουν αλλαγές. Από τη δική σου πλευρά, ποιες νομίζεις ότι είναι οι αναγκαίες αλλαγές;
-Πρέπει να ανοίξει ένας ουσιαστικός διάλογος  για αυτά τα ζητήματα και αυτός είναι ο λόγος που εισηγήθηκα στην Πολιτική Γραμματεία του Συνασπισμού να μην πάρει η ΚΠΕ οριστικές αποφάσεις αυτό το σαββατοκύριακο. Να ανοίξει μια πρώτη συζήτηση, να ψηφίσουμε ένα κείμενο επί της αρχής και να συζητήσουμε με όλους τους συντρόφους μας στον ΣΥΡΙΖΑ και μέσα στο κόμμα. Προσωπικά έχω ανάγκη να ακούσω τι λένε επισήμως οι άλλες συνιστώσες. Ενδεχομένως, μετά από μια τέτοια συζήτηση να αλλάξει η αρχική μας τοποθέτηση. 
Ένα από τα στοιχεία που συνέβαλαν στη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η ύπαρξη του χώρου διαλόγου. Ήταν ένα πρώτο βήμα γιατί αρχίσαμε να ανταλλάσσουμε σκέψεις και να διαμορφώνουμε μαζί άποψη. Το έχω ανάγκη και το λεω ειλικρινά.
 

*Χρειάζονται, ωστόσο, και οι άλλοι τη δική σας προσέγγιση.
-Υπάρχουν τρεις εκδοχές πάνω στις οποίες θα μπορούσαμε να πάρουμε αποφάσεις. Η μία λεει ότι είναι μια εκλογική και πολιτική συμμαχία αυτόνομων συνιστωσών και άρα κρατάει η κάθε μία συνιστώσα την αυτονομία της. Δεν μπλέκουμε και πολύ τα τσανάκια μας -το λεω σχηματικά- αλλά έντιμα συναποφασίζουμε και προχωράμε όπου μπορούμε και όπου δεν μπορούμε δεν πάμε μαζί. Είναι μια άποψη. Νομίζω, όμως, ότι η ίδια η ζωή την έχει ξεπεράσει. Έχουμε δώσει μαζί εκλογικές αναμετρήσεις, κοινούς αγώνες και συνεπώς ο κόσμος έχει ανάγκη να κάνουμε κάτι παραπάνω. Η δεύτερη εκδοχή λεει ότι είναι πολυτέλεια να εντάσσεται ο καθένας σε διαφορετική οργάνωση. Να δημιουργήσουμε προοπτικά ένα ενιαίο φορέα, που με δημοκρατία θα παίρνει αποφάσεις, αλλά το δύσκολο σε αυτή την εκδοχή θα είναι το πολιτικό πλαίσιο. Πολλοί σύντροφοί μας λένε ότι δεν πρέπει να γίνει. Το ερώτημα είναι για μας, ανάμεσα σε αυτές τις δύο ακραίες εκδοχές -σεβαστές και οι δύο στη συζήτηση-  μήπως υπάρχει και μία ενδιάμεση εκδοχή. Που δεν θα αναιρεί την αυτόνομη ύπαρξη των συνιστωσών, ταυτόχρονα όμως θα βάζει ένα νομιμοποιητικό πλαίσιο δημοκρατίας και θα ικανοποιεί το μεγάλο θέμα που έχει προκύψει της δημοκρατικής έκφρασης των ανεντάχτων. Διότι εμείς οι ενταγμένοι κουτσά στραβά έχουμε δυνατότητες...
 

*Αλλά όπως λες κουτσά στραβά... Γιατί οι οργανώσεις της αριστεράς λειτουργούν με τη λογική της πυραμίδας, με μια αυστηρή ιεραρχική δομή, όπου το μέλος έχει πολύ μικρότερες δυνατότητες στη λήψη των αποφάσεων.
-Ισχύει. Είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να μας απασχολήσει σε βάθος και δεν ξέρω αν είναι τόσο οργανωτικό όσο πολιτικό. Τα προβλήματα που περιγράφουμε υπήρχαν πάντα στα κόμματα της αριστεράς. Οι κοινωνικές περιστάσεις δημιουργούσαν είτε συνθήκες παλίρροιας είτε συνθήκες άμπωτης. Στις συνθήκες παλίρροιας τα φαινόμενα αυτά σκεπάζονταν από τα νερά της κοινωνικής δυναμικής. Είχες το κίνημα, τις διεκδικήσεις. Όταν έχει συνθήκες κοινωνικής άμπωτης, κατεβαίνουν τα νερά και εμφανίζονται τα προβλήματα αυτά. Υπό αυτές τις συνθήκες τα οργανωτικά έχουν άμεση σχέση με το πολιτικό. Γι αυτό υποστηρίζω ότι πρέπει να κουβεντιάσουμε τις οργανωτικές δομές, αλλά πρέπει να δούμε και τον πολιτικό προσανατολισμό.
 

*Το προηγούμενο διάστημα έγινε μια ζωηρή συζήτηση για την έννοια του μέλους. Από την πλευρά του Συνασπισμού υπήρξε δυσκολία να απαντήσει θετικά. Σήμερα είναι έτοιμος να δώσει θετική απάντηση;
-Ναι νομίζω ότι έχει σημασία η στιγμή που τίθεται ένα θέμα. Η συζήτηση αυτή έγινε σε λάθος συγκυρία. Ήταν φορτισμένη πολιτικά. Αν την κάνουμε με ειλικρίνεια σήμερα μπορούμε να συνεννοηθούμε πιο εύκολα. Αν ο στόχος μας δεν είναι δια της διολισθήσεως να δημιουργήσουμε μια νέα κομματική δομή, αλλά να κάνουμε πιο δημοκρατικές τις δομές και λειτουργίες μας και να εντάξουμε έναν κόσμο που αισθάνεται ανέστιος, τότε μπορούμε να βρούμε τρόπους, ώστε αυτές οι εκφράσεις να αποφορτιστούν. Έχουμε μια πολιτική συμμαχία. Υπό αυτή την έννοια όσοι είναι μέλη των συνιστωσών αυτομάτως είναι και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει ένα ζήτημα για αυτούς που δεν είναι. Αυτοί θα πρέπει να καταγραφούν, να γραφτούν μέλη, να ενταχθούν σε μια οργανωτική δομή και με ένα τρόπο να εκλέγουν τους δικούς τους εκπροσώπους. Είναι ένα μοντέλο. Πιθανώς να ακουστούν και άλλοι τρόποι, άλλα μοντέλα. Αν αποφορτίσουμε τις λέξεις από την καχυποψία που τις φόρτιζε το προηγούμενο διάστημα, μπορούμε να βρούμε προωθητικές λύσεις.  

Οι ευρωπαϊκές διεργασίες

*Φαντάζομαι ότι παρακολουθείς τις διεργασίες της ευρωπαϊκής αριστεράς. Είχαμε την Αριστερά στην Γερμανία, το Μπλόκο στην Πορτογαλία και έχουμε τώρα και την Ενωμένη Αριστερά στην Ισπανία, όπου προχωράει σε επανίδρυση. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν πρωτοπόρος ως προς τη διαδικασία της ανασύνθεσης. Γιατί τα σημερινά του βήματα είναι τόσο διστακτικά;
-Καταρχάς η επανίδρυση είναι μια γοητευτική λέξη γιατί εμπεριέχει το στοιχείο της επανεκκίνησης. Και η επανεκκίνηση και στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές είναι διαδικασία που σε ξεμπλοκάρει. Πρέπει, όμως, να δούμε ομοιότητες και διαφορές. Έχω ήδη προτείνει να διερευνήσουμε τα μοντέλα των άλλων ευρωπαϊκών αριστερών σχημάτων. Όχι για να ακολουθήσουμε τα ίδια, αλλά για να δούμε τι λύσεις έχουν βρει για να συνυπάρχουν. Στην Ισπανία, το ΚΚ είναι μέσα. Εκεί είναι ανασυνθετικό πείραμα της όλης αριστεράς. Στην Γερμανία υπήρξε μια αριστερόστροφη σοσιαλδημοκρατία που συναντήθηκε με την αριστερά και δημιούργησαν το σημερινό μόρφωμα. Εδώ δεν υπάρχει δυστυχώς. Αν υπήρχε ενδεχομένως, να βλέπαμε την ανάγκη να προχωρούσαμε άμεσα στη δημιουργία νέου φορέα. Δεν υπάρχει όμως σήμερα.
 

*Έχουμε όμως και την Πορτογαλία, όπου το Μπλόκο μοιάζει αρκετά με τον ΣΥΡΙΖΑ.
-Η Πορτογαλία είναι, πράγματι, ένα παράδειγμα που μπορεί να μας προβληματίσει γιατί έχει κοινά χαρακτηριστικά με τα δικά μας. Έχεις ένα Κομμουνιστικό κόμμα  απέναντι, έχεις μια σοσιαλδημοκρατία απέναντι. Να δούμε, να πειραματιστούμε. Αλλά και εκεί υπάρχει η διαφορά ότι το Μπλόκο δημιουργήθηκε από ισότιμες ποσοτικά δυνάμεις. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να μετεξελίξουμε τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα μόρφωμα που θα είναι ανοιχτό στο μέλλον, ανοιχτό στην προοπτική ανασυνθέσεων και διεργασιών. Ένα βασικό πρόβλημα αυτής της συμμαχίας είναι ότι έχει δημιουργήσει ένα πλαίσιο, το οποίο είναι ως συμμαχία πιο στενό απ΄ ότι οι επιμέρους συνιστώσες. Ενώ, συνήθως οι συμμαχίες είναι πιο πλατιές.

Οι συμμαχίες

*Μπορείς να φέρεις ένα παράδειγμα;
-Το κέντρο βάρους σε αυτό το συμμαχικό σχήμα είναι τέτοιο, ώστε, ο πολιτικός σχεδιασμός να μην διευκολύνει τη συσπείρωση ευρύτερων δυνάμεων και από τα δεξιά μας και από τα αριστερά μας. Η συμμαχία πρέπει να είναι πιο ανοιχτή και πιο πλατιά απ΄ ό,τι το άθροισμα των συνιστωσών. Μπορεί δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι εξίσου ανοιχτός προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΚΚΕ, αλλά και προς δυνάμεις του σοσιαλιστικού χώρου που ελπίζουμε ότι αύριο θα διαφοροποιηθούν από την επίσημη γραμμή του ΠΑΣΟΚ και του οικολογικού χώρου; Αισθάνομαι ότι μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ έχει διαμορφωθεί ένα αρνητικό κλίμα ανάμεσα σε κομμάτι του Συνασπισμού και σε μέρος των συνιστωσών. Καταφέραμε το προηγούμενο διάστημα, παρότι είχαμε τεράστια εσωτερικά προβλήματα, να δώσουμε ενωμένοι τη μάχη των εκλογών και να έχουμε ένα καλό αποτέλεσμα. Το να ανακυκλώνουμε μια γκρίνια, μια αντιπαράθεση, μια πολεμική, ένα “μίσος”, απογοητεύει και ένα κόσμο δικό μας και ένα κόσμο που θέλει να μας προσεγγίσει.
 

*Λίγες μέρες πριν τις ευρωεκλογές, από την πλατεία Κοτζιά, είχες μιλήσει για την ανάγκη ενός πόλου με το ΚΚΕ και τους οικολόγους. Σήμερα λες ότι πρέπει να είμαστε ανοιχτοί και προς το ΚΚΕ και εν δυνάμει με την αριστερή σοσιαλδημοκρατία. 
-Για το ΚΚΕ είπα ότι προϋποθέτει την ήττα της πολιτικής του.
 

*Με διάφορους τρόπους είπες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει μια ενιαία ταυτότητα. Πόσο εύκολο είναι λοιπόν για μια δύναμη που δεν έχει ακόμη σαφή ταυτότητα να επιδιώκει διεύρυνση των συμμαχιών του ή και του ίδιου του σχηματισμού του;
-Δεν ισχυρίζομαι ότι η νέα ταυτότητα που πρέπει σιγά σιγά να σφυρηλατούμε πρέπει να είναι μια “καθαρή” ταυτότητα. Δεν είμαι οπαδός της ιδεολογικής καθαρότητας. Και θεωρώ ότι η εποχή μας δεν απαιτεί ιδεολογική καθαρότητα.

Για την ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ

*Απαιτεί, όμως, ιδεολογικά στοιχεία, αξιακά, φυσιογνωμικά...
-Αναμφίβολα. Αλλά νομίζω ότι μπορούμε να συνυπάρξουμε σε ένα κοινό πλαίσιο. Να υπάρχουν σύντροφοι με αναφορές στον τροτσκισμό και σύντροφοι με αναφορές στην ριζοσπαστική οικολογία. Αλλά νομίζω ότι επιχειρούμε να συνθέσουμε ταυτότητες που σήμερα δεν λένε πολλά πράματα. Δεν υποτιμώ όλα αυτά τα ιδεολογικά ρεύματα και τη συνεισφορά τους. Αλλά να μου λες εσύ ότι είσαι του ρεύματος της κομμουνιστικής ανανέωσης σήμερα δεν παίζει κανένα ρόλο. Γιατί τις δεκαετίες του ΄70 και του ΄80 εσύ που ήσουν στο Ρήγα και ο άλλος που ήταν στην ΚΝΕ συγκρουόσασταν στη  βάση του υπαρκτού σοσιαλισμού που τότε υπήρχε. Σήμερα δεν υπάρχει.
 

*Ως έννοια, ως ιδεολογία παραμένει.
-Αυτό που παραμένει είναι τα αξιακά, πολιτισμικά κύματα που δημιούργησαν αυτά τα ρεύματα και η επέκτασή τους σήμερα υπάρχει. Αλλά δεν μπορείς να λες ότι το βασικό διακύβευμα είναι αυτό της κομμουνιστικής ανανέωσης όταν δεν υπάρχει κάτι που θες να ανανεώσεις. 
 

*Παραμένει, όμως, το ερώτημα για ποιο σοσιαλισμό μιλάμε.
-Βεβαίως και παραμένει. Και χρειάζεται να φάμε ανθρωποώρες για να συζητήσουμε και να περιγράψουμε το ιδεολογικό πρόταγμα, τον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα. Αυτό εννοώ ταυτότητα, δεν εννοώ μια ταυτότητα αποιδεολογικοποιημένη. Απλώς λέω ότι τα διακυβεύματα του χθες δεν είναι απαραίτητα και τα διακυβεύματα του σήμερα. 
 

*Στο λόγο του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει ιδεολογικό και αξιακό έλλειμμα. Περιορίζεται στην τρέχουσα πολιτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ μιλάει περισσότερο πολιτικά, λιγότερο κοινωνικά και ιδεολογικά. Αισθάνεσαι ότι υπάρχει αυτό το έλλειμμα;
-Έχεις δίκιο. Δεν είναι βέβαια καινούργιο, αλλά νομίζω ότι ξεπερνιέται σιγά σιγά. Από τη δεκαετία του ΄90 με την ύπαρξη του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος άρχισε να επανέρχεται σε μια πιο ιδεολογική βάση η συζήτηση. Όλες αυτές οι ιδεολογικές αναφορές μπορούν να συντεθούν σε μια νέα ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα που να έχει αναφορά στο σήμερα και στο αύριο.

Δικαιώματα: είναι ο ζωτικός μας χώρος, δεν τον εγκαταλείπουμε

*Προχθές έγινε συνέντευξη Τύπου για την καταστολή στα Εξάρχεια. Αισθάνεσαι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ “ξύπνησε” από τη στιγμή που θίχτηκαν δικά του στελέχη; Γιατί δεν υπήρξε η ίδια αντίδραση όταν συλλαμβάνονταν άλλοι άνθρωποι, όχι πολιτικά στελέχη, όχι “επώνυμοι”;
-Έχει ενδιαφέρον ο τρόπος που το θέτεις. Συνήθως η κριτική είναι από τα δεξιά. Νομίζω ότι η αντίδρασή μας ήταν απολύτως δικαιολογημένη, αλλά καθυστερημένη, έχεις δίκιο. Προσπάθησα να πω κάτι στη Βουλή για το κλίμα αυταρχισμού και της αστυνομοκρατίας...

*Και δέχτηκες επίθεση από τον Χρυσοχοϊδη.
-Πρέπει να δεχτούμε όμως ότι πολλές φορές το πολιτικό παιχνίδι παίζεται με μιντιακούς όρους. Είσαι λοιπόν αναγκασμένος να αναζητάς τις κατάλληλες ευκαιρίες που μπορεί ο λόγος να έχει πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα.
Τις προηγούμενες μέρες σκεφτόμασταν τι πρέπει να κάνουμε. Να κάνουμε ερώτηση στη Βουλή: Να πάμε μάρτυρες σε δίκη για τον κουκουλονόμο; Τι; Μας δόθηκε η δυνατότητα να αναδείξουμε με τον καλύτερο επικοινωνιακό τρόπο αυτό που γίνεται στα Εξάρχεια. Εάν τη συνέντευξη Τύπου την κάναμε δύο μέρες πριν...

*Θα είχε περάσει στα ψιλά;
-Όχι μόνο αυτό, αλλά θα μας έκαναν επίθεση. Μας δόθηκε η δυνατότητα να αναδείξουμε το γεγονός. Μπορούμε να μιλάμε με περισσότερη επάρκεια για αυτό που θέλουμε να καταγγείλουμε.
 

*Με πήρε τηλέφωνο ένας άνθρωπος, που όπως μου είπε έχει πρόβλημα ψυχικής υγείας. Έκανε παράπονο ότι ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ασχολείται με την υγεία, δεν ασχολείται με τη ψυχική υγεία. Μου ζήτησε να το μεταφέρω και το κάνω.
-Έχει δίκιο. Θα μπορούσαμε να κάναμε περισσότερα. Δεν έχουμε ξεχάσει αυτό το χώρο. Πριν έξι μήνες είχαμε κάνει μια πετυχημένη ημερίδα. Προσωπικά έχω επισκεφθεί και προεκλογικά το ψυχιατρικό τμήμα του Ευαγγελισμού και η κατάσταση είναι φρικτή. Είναι, όμως, ένα πεδίο που θα έπρεπε να κάνουμε περισσότερα, όπως άλλωστε και σε άλλους τομείς.   
 

*Γι αυτό προηγουμένως είπα ότι ο λόγος του ΣΥΡΙΖΑ είναι περισσότερο πολιτικός παρά κοινωνικός.
-Δεν νομίζω ότι είναι λιγότερο κοινωνικός με την έννοια ότι σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση καταφέραμε και πιάσαμε πολλές πτυχές κοινωνικών θεμάτων. Έχουμε πει και έχουμε κάνει πράματα για τη μειονότητα, βρέθηκα μάλιστα προεκλογικά στη Θράκη και την Κυριακή των εκλογών μας κατήγγειλε η πρώτη σελίδα της εφημερίδας το “Πρώτο Θέμα”, ότι είμαστε πράκτορες του Προξενείου. Βρεθήκαμε πολύ κοντά στο τεράστιο ζήτημα των νέων ανέργων. Η οικονομική κρίση  έχει μετατρέψει μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού, σε κομμάτια ξεχασμένα. Και αυτό είναι που μας ανάγκασε να στραφούμε σε αυτή τη μεγάλη μάζα και να μιλήσουμε περισσότερο με κοινωνικά χαρακτηριστικά της κυρίαρχης αντίθεσης κεφαλαίου - εργασίας.
 

*Ναι, αλλά υποτιμήθηκαν οι άλλες αντιθέσεις.
-Είναι σωστό αυτό και πρέπει να γίνουν βήματα, αλλά είμαστε ένας χώρος που έχει δώσει εξετάσεις σε όλα αυτά. Και στα θέματα των ομοφυλοφίλων και στο φεμινιστικό κίνημα, στο κίνημα των φυλακισμένων, που σταθήκαμε με συνέπεια. Μέχρι και στον πρόεδρο της Δημοκρατίας πήγαμε για αυτό το θέμα που θεωρείται αντισυμβατικό. Όλα αυτά είναι ο ζωτικός μας χώρος δεν μπορούμε να τα εγκαταλείψουμε. Όμως, μας αναγκάζει η κρίση, που πλήττει μια τεράστια μερίδα του πληθυσμού να στραφούμε λίγο περισσότερο στα άλλα.