ΣΤΕΛΕΧΗ ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΚΚ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΝ ΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΝΟΥΝ ΣΤΟΝ ΕΝΟΠΛΟ ΑΓΩΝΑ
"Να πολεμήσουμε τον κατακτητή"

του Στέφανου Κιαρίνι από το Μανιφέστο*

Η αμερικανική κατοχή του Ιράκ και η συμμετοχή του γραμματέα του Ιρακινού ΚΚ στο προσωρινό Κυβερνητικό Συμβούλιο που διόρισε το "λευκό αφεντικό" Πωλ Μπρέμερ (όχι λόγω τη ιδιότητας του ως γραμματέα, αλλά ως "στελέχους της σιτικής κοινότητας") προκάλεσαν βαθύ ρήγμα στο κίνημα και πολλά από τα στελέχη του κόμματος αποφάσισαν δίχως καθυστέρηση να καταγγείλουν τον αρχηγό του κόμματος και να περάσουν στην ένοπλη αντίσταση. Η ομάδα αυτή πρόσφατα κυκλοφόρησε μία προκήρυξη με την υπογραφή "Κομμουνιστικό Κόμμα του Ιράκ (Στελέχη βάσης)" όπου ορίζεται ως απόλυτη προτεραιότητα την εθνική κυριαρχία του Ιράκ που καταπατήθηκε από τις αμερικανικές δυνάμεις κατοχής. Ένα κόμμα, λοιπόν, που επανακτά τον "εθνικό" του χαρακτήρα και προωθεί την ενότητα όλων των δυνάμεων που αντιτίθενται στην κατοχή, πέρα από πολικούς ή θρησκευτικούς διαχωρισμούς. Το ίδιο επέλεξαν και άλλα στελέχη που ενεργοποιούνται στο χώρο του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ιράκ - Πατριωτικό Μέτωπο, το οποίο κάνει ήδη ένοπλη αντίσταση στα πλαίσια μιας συμμαχίας με τμήματα του νασερικού κινήματος, του φιλοσυριακού κόμματος Μπάαθ και των Αδελφών Μουσουλμάνων. Η στρατηγική του Εργατικού Κομμουνιστικού Κόμματος είναι διαφορετική: Σύμφωνα με αυτό, ναι μεν είναι απαραίτητη η αντίσταση στη κατοχή, όχι όμως με στρατιωτικά μέσα, αλλά με αιχμή την προώθηση ενός μαζικού κινήματος. Αντίθετα, τα Στελέχη του Ιρακινού Κομμουνιστικού Κόμματος θέτουν ως κύρια προτεραιότητα στην προκήρυξη τους την αντίσταση ενάντια στους κατακτητές, και ιδιαίτερα τις ένοπλες ενέργειες που πραγματοποιήθηκαν από ορισμένους πυρήνες του κόμματος στην πόλη Ναχίλα της Κερμπάλα και στο νομό Νταγιάλα. Το Νέο Ιράκ, σύμφωνα με τα στελέχη του κόμματος, δεν είναι δυνατόν να γεννηθεί από το δωσιλογισμό και την συνεργασία με τους κατακτητές, αλλά θα πρέπει να είναι μία πραγματική αναγέννηση της Μεσοποταμίας και να σηματοδοτήσει "την αρχή του τέλους της αμερικανικής αλαζονείας".
Το μίσος που εξαπλώνεται στον ιρακινό λαό ενάντια στις ΗΠΑ, διευκρινίζει η προκήρυξη, δεν αφορά "τον μεγάλο αμερικανικό λαό" αλλά μόνο τους μιλιταριστές της κυβέρνησης Μπους, μία "συμμορία καταπιεστών" που προωθούν "τις επιταγές του λόμπι της σιωνιστικής άκρας δεξιάς" και περιορίζουν δραστικά τις ελευθερίες των ίδιων των αμερικανών πολιτών. Αφού υπενθυμίσουν ότι τα κομμουνιστικά κόμματα ήταν πάντα η πρωτοπορία στους αγώνες ενάντια στις στρατιωτικές κατοχές και τους αποικιοκράτες -από την Κούβα και το Βιετνάμ μέχρι το Λίβανο, όπου οι Λιβανέζοι σύντροφοι μαζί με την Χεζμπολάχ και τις άλλες ντόπιες δυνάμεις έκαναν πράξη τον αντιστασιακό αγώνα ενάντια στη σιωνιστική κατοχή- τα Στελέχη του ΚΚ θεωρούν αναγκαίο, ακολουθώντας τη γραμμή του ιδρυτή του κόμματος Φαχντ - "είμαι πρώτα πατριώτης και μετά κομμουνιστής"- να εγκαταλείψουν τις "καιροσκοπικές τακτικές", τις "αναμονές" και έναν υποτιθέμενο "ρεαλισμό", πρακτικές που το πιθανότερο είναι να οδηγήσουν στην αποδοχή της κατοχής. Στο επίκεντρο της κριτικής του κειμένου είναι ο πρώην γενικός γραμματέας Αζίζ Μουχάμμαντ και το μέλος του πολιτικού γραφείου Φαχρίμ Καρίμ (υπεύθυνος οικονομικών, προπαγάνδας και ασφάλειας του κόμματος). Οι διαφωνούντες υποστηρίζουν ότι υπό την ηγεσία τους το κόμμα έγινε πρώτα το "φερέφωνο των πιο σοβινιστικών τάσεων των κουρδικών κινημάτων" και από το '91 έδειξε, στην ουσία, πως θα δεχόταν μια πιθανή αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ. Αυτή η τάση έγινε εντονότερη με την ανάδειξη στην ηγεσία του Χαμίντ Ματζίντ, ο οποίος επέστρεψε στη χώρα με τα αμερικανικά στρατεύματα και τοποθετήθηκε από τον Μπρέμερ στο Προσωρινό Συμβούλιο με τη συμφωνία να εισαχθεί στην επιλογή των μελών της κυβέρνησης το κριτήριο της θρησκευτικής ισορροπίας και να γίνει μια προσπάθεια εξευμενισμού της σιτικής κοινότητας, η οποία θα μείωνε την επιρροή των ομάδων αλ-Σαντρ και αλ-Χαλίς, ενισχύοντας αντίθετα τα φιλοαμερικανικά ρεύματα των Μπακίρ αλ-Χακίμ και Μπαχρ αλ-Ουλούμ. Η προκήρυξη αναφέρει τον κεντρικό ρόλο που έπαιξαν η CIA και οι ΗΠΑ στις θηριωδίες των μηχανισμών καταστολής που ακολούθησαν τα πραξικοπήματα του '63 και του '68 και υποστηρίζει ότι ο γραμματέας, εφόσον ότι αποδέχτηκε τη συνεργασία με τους κατακτητές, "δεν αντιπροσωπεύει πλέον ούτε το Κομμουνιστικό Κόμμα ούτε τους Ιρακινούς πατριώτες", μα αντίθετα "το Κόμμα είναι με το μέρος του λαού που αντιστέκεται με τα όπλα στον κατακτητή".

* Μετάφραση από τα ιταλικά Σ. Σάμου