ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ Μ. ΜΟΧΑΜΕΝΤ, ΗΓΕΤΙΚΟ ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΤΟΥ Κ.Κ. ΙΡΑΚ

Ο Μούφιτ Μοχάμεντ Αλ Τσασέρ υπουργός Πολιτισμού στο κυβερνητικό συμβούλιο του Ιράκ και μέλη του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚ Ιράκ βρέθηκε τις τελευταίες ημέρες στο Παρίσι προσκεκλημένος του γενικού διευθυντή της UNESCO. Με την ευκαιρία αυτή η "Lά Humanite", πήρε την πιο κάτω συνέντευξη. Ωστόσο πρέπει να σημειώσουμε ότι η κατάσταση στην ιρακινή αριστερά και ιδιαίτερα στο ΚΚ είναι πολύ άσχημη. Γιατί πέρα από την ύπαρξη δύο κομμάτων και νέα διάσπαση σημειώθηκε τις τελευταίες μέρες. Μεγάλος αριθμός κυρίως μεσαίων στελεχών του ΚΚ Ιράκ απεκήρυξε την ηγεσία και κάλεσε τα μέλη του να συσπειρώσουν τις γραμμές της αντίστασης ενάντια στον κατακτητή.
Δημοσιεύουμε τη συνέντευξη στην προσπάθειά μας να έχουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα των εξελίξεων.

Κ.Κ. ΙΡΑΚ: Θέλουμε να έχουμε σύντομα μια ανεξάρτητη κυβέρνηση

Δεν περνάει ημέρα που να μη σημειώνεται μια απόπειρα χτυπήματος ή μια επίθεση κατά των δυνάμεων κατοχής. Πώς εκτιμάται αυτή την κατάσταση;
Αυτές οι επιθέσεις θα συνεχιστούν για όσο διάστημα τα θέματα ασφάλειας δεν θα περάσουν πραγματικά στα χέρια των Ιρακινών. Αυτά τα χτυπήματα έχουν όλο και περισσότερο ένα χαρακτήρα προπαγάνδας και τα θύματά τους είναι περισσότερο οι ιρακινοί πολίτες παρά οι Αμερικανοί στρατιώτες, γιατί αυτοί, οι τελευταίοι, παίρνουν μέτρα ασφάλειας και προφύλαξης.
Αν δούμε τις επιθέσεις των τελευταίων εβδομάδων, βλέπουμε ότι μεταξύ των θυμάτων οι Αμερικανοί στρατιώτες είναι λιγότεροι από τους ιρακινούς πολίτες, που ο αριθμός τους ολοένα και αυξάνεται. Παρά όλα αυτά οι επιθέσεις και τα χτυπήματα θα συνεχιστούν γιατί αυτοί που τα πραγματοποιούν νιώθουν την ανάγκη να αποδείξουν ότι η "αντίσταση" όπως την αποκαλούν συνεχίζεται, αλλά οι άνθρωποι δεν είναι ευχαριστημένοι. Τα πολιτικά κόμματα εργάζονται να αποκτήσουν την ικανότητα ώστε να οργανώσουν τον κόσμο και να σταθεροποιήσουν την ασφάλεια.
Ασφαλώς δεν είμαστε ευχαριστημένοι από τη στάση των Αμερικανών, οι οποίοι από τη μια μεριά διακηρύττουν ότι καταλαβαίνουν πως πρέπει οι Ιρακινοί να πάρουν στα χέρια τους το θέμα της ασφάλειας, αλλά από την άλλη δεν παίρνουν κανένα μέτρο προς αυτή την κατεύθυνση. Προς το παρόν, περιορίζονται να βοηθούν στο σχηματισμό της αστυνομίας. Αυτό είναι σπουδαίο. Αλλά το πρόβλημα της ασφάλειας δεν είναι ζήτημα αστυνομίας ή της χρήσης των όπλων. Αλλά ποια μέτρα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά θα παρθούν τη στιγμή που βλέπουμε γύρω μας εκατοντάδες χιλιάδες άνεργους; Μια κατάσταση που ευνοεί όσους θέλουν να συνεχίσουν τη βία, την τρομοκρατία. Πολλοί άνθρωποι ομολογούν ότι βρίσκονται σε τέτοια κατάσταση που αισθάνονται ότι είναι έτοιμοι για όλα, ακόμα και για το χειρότερο, έτσι συνεχίζουν να είναι οπαδοί της βίας.
Ποιοι είναι αυτοί που θέλουν να συνεχίσουν την "αντίσταση";
Γίνεται λόγος για δύο τύπους αντίστασης: την οργανωμένη και την ανοργάνωτη. Στην πρώτη, την οργανωμένη μετέχουν και έχουν ανασυγκροτηθεί τα μέλη των δυνάμεων ασφάλειας, των υπηρεσιών πληροφόρησης και οι στυλοβάτες του παλιού καθεστώτος. Διαθέτουν πολλά λεφτά και αρκετά όπλα. Εδώ βλέπει κανείς ανθρώπους της Ansar al Islam συνδεδεμένους με την Αλ Κάιντα, στο βόρειο Ιράκ. Υπάρχουν επίσης άνθρωποι που έχουν έρθει στο Ιράκ από τις γειτονικές χώρες, οι οποίοι είναι συνδεδεμένοι με την Αλ Κάιντα μετατρέποντας το Ιράκ σε πεδίο σύγκρουσης με τους Αμερικανούς, κατά την άποψή τους.
Αυτή η δράση δεν έχει τίποτα κοινό με το λαό μας, ούτε με τα συμφέροντα της χώρας μας. Και ακόμα υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες εγκληματίες του κοινού Ποινικού Δικαίου που ο Σαντάμ Χουσεΐν τους απελευθέρωσε μερικούς μήνες πριν από τον πόλεμο. Πολλοί τώρα είναι οργανωμένοι σε σπείρες και συνεργάζονται με τους ανθρώπους του Σαντάμ που τους χρηματοδοτούν για τις τρομοκρατικές τους πράξεις.
Αυτοί που αναφέρονται στην ανοργάνωτη δράση είναι οι άνθρωποι ,όχι τόσοι πολλοί όσο οι πρώτοι, που σκέφτονται να δράσουν παρακινούμενοι από ένα αίσθημα πατριωτισμού. Αλλά οι περισσότεροι από αυτούς που δεν είναι οργανωμένοι είναι συχνά τα θύματα της βίας και των σκληρών μέτρων που παίρνονται από τις αμερικανικές δυνάμεις, οι οποίες δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να γεννούν το αίσθημα της εκδίκησης.
Είσαστε μέλος του κυβερνητικού συμβουλίου. Ταυτόχρονα καταγγέλλετε τις συνθήκες ζωής των Ιρακινών. Ποια είναι η δυνατότητα δράσης και επέμβασης του συμβουλίου σας; Πώς εργαζόσαστε με τη συμμαχία και κυρίως με τον Πωλ Μπρεμέρ;
Το κυβερνητικό συμβούλιο δεν είναι η κυβέρνηση που εμείς θα θέλαμε. Εμείς είχαμε ταχθεί υπέρ μιας εθνικής κυβέρνησης ανεξάρτητης. Όμως οι Αμερικανοί είχαν κατά νου να σχηματίσουν μια κυβέρνηση συμβούλων, χωρίς καμιά εξουσία. Το κυβερνητικό συμβούλιο είναι συνεπώς ένα είδος συμβιβασμού ανάμεσα στις δύο αυτές τάσεις. Εμείς δεν έχουμε μια πλήρη εξουσία αλλά ταυτόχρονα, έχουμε το δικαίωμα να αποφασίζουμε όλο και για περισσότερες υποθέσεις.
Στο κυβερνητικό συμβούλιο επιχειρούμε να θέσουμε σε εφαρμογή ορισμένα μέτρα όπως τα σκεφτόμαστε εμείς οι Ιρακινοί. Ασφαλώς, σύμφωνα με την απόφαση 1483 του ΟΗΕ η εξουσία βρίσκεται στα χέρια των δυνάμεων κατοχής. Συνεπώς, αυτές θεωρητικά έχουν το λόγο στις αποφάσεις που αφορούν το Ιράκ. Αυτή η κατάσταση δεν θα πρέπει να μας εμποδίζει όλο και περισσότερο να επεξεργαζόμαστε μέτρα για τα εθνικά μας ζητήματα. Ορισμένες φορές έχουμε διαφορετικές απόψεις όπως αυτή τη στιγμή με την προβλεπόμενη παρουσία των τουρκικών στρατευμάτων στη χώρα μας. Οι Αμερικανοί θέλουν να έρθουν στο Ιράκ Τούρκοι στρατιώτες. Από τη δική μας πλευρά δεν θέλουμε κανένα στρατιώτη στη χώρα μας που να προέρχεται από γειτονική χώρα. Σε αυτή την περίπτωση προκύπτει η ανάγκη ενός διαλόγου με τις συμμαχικές δυνάμεις για να βρούμε ένα συμβιβασμό. Αναζητούμε λοιπόν μια φόρμουλα που θα είναι αποδεκτή και από τις δύο πλευρές. Αυτό, ελπίζω πως θα συμβεί και με την περίπτωση του τουρκικού κράτους.
Γενικότερα, θέλω να πω ότι το κυβερνητικό συμβούλιο εργάζεται συγκεκριμένα για να λύσει τα προβλήματα της χώρας, σε όλους τους τομείς, χωρίς να ξεχνάμε ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν άφησε τη χώρα μας σε μια άσχημη κατάσταση. Ταυτόχρονα προσπαθούμε να αποκτήσουμε περισσότερες αρμοδιότητες, την εξουσία. Επιδιώκουμε να φθάσουμε στη στιγμή που θα σχηματίσουμε μια εθνική και ανεξάρτητη κυβέρνηση. Θα το πετύχουμε αυτό βήμα βήμα.
Τι περιμένετε από μια νέα απόφαση του ΟΗΕ;
Θεωρούμε ότι ο ΟΗΕ μπορεί να παίξει έναν πιο σπουδαίο ρόλο που θα μας επιτρέψει να συντομεύσουμε αυτή τη μεταβατική περίοδο προς τη δημοκρατική διακυβέρνηση. Αυτό είναι το βασικό μας ζήτημα αυτή τη στιγμή.
Είσαστε υπουργός Πολιτισμού, πώς αντιμετωπίζετε το ζήτημα που προέκυψε από τις λεηλασίες των μουσείων και την εξαφάνιση των έργων τέχνης;
Προβλήματα υπάρχουν πολλά σε όλους τους τομείς της τέχνης και όχι μόνο στα μουσεία. Για το συγκεκριμένο ζήτημα εργαζόμαστε σε δύο επίπεδα, κατά αρχήν, αναζητούμε τρόπους με τους οποίους θα μπορέσουμε να επαναπατρίσουμε τα χιλιάδες αντικείμενα που λεηλατήθηκαν στο τέλος του πολέμου. Πετύχαμε να ξαναμαζέψουμε σπουδαία κομμάτια, αλλά η δουλειά αυτή δεν έχει τελειώσει. Πολλά κομμάτια βρίσκονται στα χέρια των κλεφτών όπου τα πούλησαν στη μαύρη αγορά. Εκατόν τριάντα χιλιάδες σπουδαία κομμάτια βρίσκονται πάντα εκτός των μουσείων και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τα ξαναποκτήσουμε. Όμως, πρέπει επίσης να φτιάξουμε τα μουσεία μας να τα εκσυγχρονίσουμε τοποθετώντας τους συστήματα ασφάλειας. Για όλά αυτά ζητάμε τη βοήθεια της UNESCO και πολλών άλλων οργανισμών. Η επίσκεψή μου στο Παρίσι είχε αποτελέσματα από αυτή την άποψη.

Γαλλία, Αγγλία, Ρωσία ψήφισαν το σχέδιο των Αμερικανών για το Ιράκ

Μια πράξη αιματηρής βίας που σημειώνεται συνεχώς έρχεται να υπογραμμίσει ότι το Ιράκ βυθίζεται όλο και περισσότερο στο χάος. Η χώρα ζει έναν εφιάλτη. Έπειτα από όσα υπέφεραν οι κάτοικοί της για δεκαετίες κάτω από τη δικτατορία του Σαντάμ Χουσεΐν, σήμερα βρίσκονται αντιμέτωποι με μια κατάσταση άσχημη και παράδοξη, αφού ούτε το ίδιο το κράτος λειτουργεί. Οι υποδομές έχουν καταστραφεί, οι θέσεις εργασίας έχουν χαθεί και έτσι δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, οικογένειες ολόκληρες ωθούνται στη μιζέρια που τροφοδοτεί την ανασφάλεια. Η ζωή έχει γίνει μια κόλαση. Η κατάσταση αυτή που δημιουργήθηκε μετά τον πόλεμο πρέπει να τερματιστεί. Ήταν ένας πόλεμος που έγινε για να αφαιρεθούν από τον Σαντάμ τα όπλα μαζικής καταστροφής, έξι μήνες μετά τον τερματισμό των συγκρούσεων δεν βρέθηκαν, η τρομοκρατία δεν καταπολεμήθηκε και η δημοκρατία δεν επιβλήθηκε με τα αμερικανικά άρματα, αντίθετα στη χώρα αλλά και σε ολόκληρη την περιοχή εγκυμονούν νέους κινδύνους συρράξεων. Μόνο τα Ηνωμένα Έθνη θα μπορούσαν να εγγυηθούν τη διέξοδο από αυτή την κατάσταση. Με την προϋπόθεση ότι θα επικρατούσε μια άλλη αντίληψη για την επιστροφή του Ιράκ σε μια ουσιαστική εθνική κυριαρχία. Με αυτό το πνεύμα είχε μιλήσει και ο γ. γ. του ΟΗΕ Κόφι Ανάν όταν τόνιζε πως τα Ηνωμένα Έθνη δεν παίζουν πάντα κεντρικό ρόλο, ενώ είναι ο μόνος ικανός οργανισμός που μπορεί να διευκολύνει ώστε να πάρουν οι Ιρακινοί τις τύχες τους στα χέρια τους. Η απόφαση όμως του Σ.Α. στις 16 του μήνα που ψηφίστηκε και από Γαλλία, Αγγλία και Ρωσία, κάθε άλλο παρά προς αυτή την κατεύθυνση κινείται. Οι Αμερικανοί επεξεργάστηκαν ένα σχέδιο που δεν έλαβαν σχεδόν καθόλου υπ' όψιν τους τις προτάσεις των τριών χωρών. Αυτό όμως δεν εμπόδισε τον καγκελάριο Σρέντερ να πει ότι: "Η απόφαση ήταν ένα ουσιαστικό βήμα προς την σωστή κατεύθυνση" και συνέχισε: "Εμείς ενδιαφερόμαστε αυτή την κρίσιμη διεθνή κατάσταση, να παραμείνει το Σ.Α. όσο γίνεται πιο ενωμένο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, παρά τις επιφυλάξεις που είχαμε πάντα και παρά το γεγονός ότι αυτά που εμείς θεωρούσαμε ορθά δεν ελήφθησαν υπ' όψιν. Είμαστε έτοιμοι να υποστηρίξουμε την απόφαση". Η μόνη επιφύλαξη σε αυτή τη δήλωση που έγινε εξ ονόματος των τριών Γαλλίας, Γερμανίας, Ρωσίας είναι: "Εκ των πραγμάτων εμείς δεν πρόκειται να δεσμευτούμε στρατιωτικά (στο Ιράκ) ή να έχουμε άλλη δέσμευση, πέρα από αυτή που έχουμε ανακοινώσει", δηλαδή της εκπαίδευσης της ιρακινής αστυνομίας. Οι μόνες παραχωρήσεις που έκαναν οι ΗΠΑ ήταν να ζητήσουν από το Κυβερνητικό Συμβούλιο να δρομολογήσει μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου ένα χρονοδιάγραμμα για την επεξεργασία ενός Συντάγματος και την οργάνωση των εκλογών. Δηλαδή αντέστρεψαν τους όρους του προβλήματος. Η Ουάσιγκτον προφανώς βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα κρίσιμο πρόβλημα. Όμως, οι ευρωπαϊκές χώρες την παραμονή της συνδιάσκεψης στη Μαδρίτη που θα γίνει στις 22 και 23 του μήνα για το θέμα αυτό, δεν ήθελαν να παραμείνουν έξω από το μοίρασμα της πίτας. Από εδώ προφανώς, εκπορεύτηκαν οι παραχωρήσεις τους, οι οποίες πολιτικά μπορεί να έχουν συνέπειες πολύ σοβαρές.
Μπ. Κοβ.