ΓΙΑ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ
Η απουσία της Αριστεράς

Ελένη Καρασαββίδου

Δίχως την παρουσία φορέων της Αριστεράς πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα και στη Θεσσαλονίκη η ημέρα μνήμης των Ελλήνων Εβραίων θυμάτων του Ολοκαυτώματος.
Έτσι παρέλασαν πολιτευτές της Νέας Δημοκρατίας οι οποίοι τοποθετήθηκαν στη βάση της κοινής θρησκευτικής καταγωγής (έτσι ακριβώς) αποδεικνυόμενοι έστω και μηχανικά συγκοινωνούντα δοχεία με το ρεύμα της αμερικάνικης νεοδεξιάς και τις εμμονές της απέναντι στο Παλαιστινιακό. Ήταν επίσης εκεί (δίπλα στον Νομπελίστα συγγραφέα Έλι Βίζελ) και ο πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών ο κ. Μίλερ. Όμως δεν ήταν κανένας να εκπροσωπήσει τα κόμματα της Αριστεράς ή το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ.
Να θυμίσουμε ότι ήταν το κράτος του κ. Μίλερ που με τους μεταναστευτικούς νόμους του '30 (προ της θέσπισης του εβραϊκού λόμπι) θεωρούσε τους Εβραίους κατώτερη φυλή και δεν επέτρεπε την είσοδο τους στη "Νέα (μα τόσο παλιά στις μεθόδους της) Γη" όταν το είχαν ανάγκη. Την ίδια πάνω κάτω εποχή που ο φιλελεύθερος Ρούσβελτ σε λόγο του στο Κογκρέσο καλούσε τις καθολικές αμερικανίδες μητέρες να γεννούν πολλά παιδιά! Οι αιώνιοι μύθοι της δεξιάς και η παλιά χρήση του γυναικείου σώματος από ολοκληρωτικές ιδεολογίες ώστε να μην διαρραγεί η εθνικοθρησκευτική ταυτότητα των Αμερικάνων από αλλόθρησκους που προσπαθούσαν να εισχωρήσουν στη χώρα.
Φαίνεται από μια πρώτη άποψη λοιπόν ότι η τωρινή απουσία της αριστεράς έχει ένα κοινό σημείο με την τωρινή ευαισθησία όλων των προηγούμενων. Θεωρεί ότι η ευαισθητοποίηση απέναντι σε κυριολεκτικά κτηνώδεις πρακτικές όπως του ναζισμού και η μνήμη απέναντι σε ανθρώπους που χάθηκαν εξαρτώνται από την ιστορικοκοινωνική συγκυρία.
Είναι σαν να πηγαίνει σ' ένα γεμάτο αμφιθέατρο ο κ. Μίλερ και να μιλάει για τα θύματα του Αφγανιστάν ή της Πράγας. Και να μην βρίσκεται ούτε ένας αριστερός να παρευρεθεί -ως όφειλε για να μην ακυρωθεί η ίδια η πολιτική διαπάλη- να του υπενθυμίσει με τρόπο τα θύματα της Χιλής, του Βιετνάμ ή της Χιροσίμας. Παρόλο όμως που το πολιτικό-οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο δεν γίνεται να ακυρωθεί, το κάθε πράγμα πρέπει, να έχει την αυτούσια βαρύτητα του. Άτοπες, συνεπώς, συγκρίσεις μεταξύ του ναζισμού και της σημερινής συγκυρίας κατά τη γνώμη μου πρέπει να αποφεύγονται, όχι για να ρετουσαριστεί το σήμερα στην Παλαιστίνη, αλλά για να καταπολεμηθεί όπως του πρέπει γι' αυτό που πραγματικά είναι κι όχι γι' αυτό που κάποιοι φαιοχίτωνες θα ήθελαν να είναι ώστε να δικαιωθεί το δικό τους φασιστικό παρελθόν. Άλλωστε, παρόμοια επιχειρήματα που ενισχύουν τον αντισημιτισμό ενισχύουν τον νέας εσοδείας αντικομουνισμό κι αυτό δεν είναι τυχαίο.
Κι ακόμη, τιμάς και παλεύεις κάτι γι αυτό που είναι αξιακά, όταν αφορά καταπατήσεις των βασικότερων δικαιωμάτων, μην εξαρτώντάς το από την συγκυρία γιατί τότε το εκχυδαΐζεις και το ακυρώνεις, μαζί με την πολιτική σου σκέψη και πρακτική, μιμούμενος αυτούς που καταγγέλλεις…
Πιστεύω πως σε σημαντικό βαθμό η απουσία της αριστεράς οφείλεται και στις περιορισμένες δυνατότητες ανθρώπων που εργάζονται κι άρα στερούνται της καθημερινής ελαστικότητας που θα τους επέτρεπε να παρευρεθούν σε τέτοιες εκδηλώσεις. Κι αυτό ίσως θα μπορούσε να λυθεί με την απόφαση σε κάποια ολομελειακή διαδικασία να μπορεί σε εκδηλώσεις που δεν προσκρούουν στις βασικές αξίες μας, ο οποιοσδήποτε παρευρίσκεται ως άτομο να έχει την δυνατότητα να εκπροσωπήσει και το Φόρουμ ή κομμάτια της (έξω-κι έσω-) κοινοβουλευτικής αριστεράς, που επίσης δεν "έλαμψαν", όπως η γνωστή φράση το θέλει, αλλά σκοτείνιασαν με την απουσία τους...