Κυριακή, 26 Οκτωμβρίου 2008 02:00
Η καυτή ανάσα του πάνθηρα βάζει φωτιά στα ιταλικά πανεπιστήμια!
Δεκαοκτώ χρόνια μετά το 1990 - και το τελευταίο μεγάλο κίνημα πανεπιστημιακών καταλήψεων στην Ιταλία - ο πάνθηρας είναι ξανά ελεύθερος και ψάχνει επίμονα την υπουργό παιδείας Μαρία Στέλλα Τζελμίνι. Τότε, το κίνημα είχε υιοθετήσει έναν πάνθηρα που είχε δραπετεύσει από τον ζωολογικό κήπο της Ρώμης ως σύμβολο, δηλώνοντας ότι "O πάνθηρας είμαστε εμείς". Σήμερα, κάτω από τη φωτογραφία του πάνθηρα στο Uniriot, τον διαδικτυακό τόπο των εξεγερμένων πανεπιστημίων, διαβάζουμε "Τζελμίνι ...έρχομαι" ενώ στο blog που δημιούργησε το Μανιφέστο για να εκφραστούν οι ιστορίες των αγώνων στους χώρους της εκπαίδευσης διαβάζουμε για "τo νέο φιλί του πάνθηρα".
Εδώ και δυο βδομάδες σε όλους τους χώρους της εκπαίδευσης και κυρίως στα ιταλικά πανεπιστήμια επικρατεί αναβρασμός. Μαζικές συνελεύσεις, που δεν χωράνε στα μεγάλα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων, πραγματοποιούνται σε όλες τις πόλεις της Ιταλίας. Καταλήψεις πανεπιστημιακών σχολών σε Νάπολι, Ρώμη, Φλωρεντία, Τορίνο. Μαζικές διαδηλώσεις ανά πόλη, χωρίς την άδεια της αστυνομίας, συγκεντρώνουν ορισμένες φορές πάνω από δέκα χιλιάδες κόσμου. Σημαντική στιγμή κορύφωσης του εκπαιδευτικού κινήματος ήταν η μεγάλη πανεθνική απεργία - διαδήλωση στη Ρώμη που έγινε στις 17 Οκτωβρίου και οργανώθηκε από τα συνδικάτα βάσης Cobas, Cub και SdL. Σε μία μαζικότατη κινητοποίηση που συγκέντρωσε πεντακόσιες χιλιάδες διαδηλωτές εκφράστηκε μαζικά το κίνημα "Νο-Gelmini".
Η μεταρρύθμιση Τζελμίνι υλοποιείται κυρίως από το ν.133/08 που ψηφίστηκε κατακαλόκαιρο, τον περασμένο Αύγουστο, και από το ν.δ.137/08, του περασμένου Σεπτεμβρίου. Μεταξύ άλλων περιλαμβάνει: 1) Περικοπές στη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων από τον κρατικό προϋπολογισμό. Αυτές ανέρχονται σε 1500 εκατομμύρια ευρώ στα προσεχή πέντε χρόνια, 2) Τη μείωση των προσλήψεων προσωπικού στα πανεπιστήμια και στα ερευνητικά ιδρύματα. Στο πλαίσιο των περικοπών των χρηματοδοτήσεων για τα πανεπιστήμια προβλέπεται την τριετία 2009-2011 να προσλαμβάνεται το 20% του συνταξιοδοτούμενου προσωπικού, ενώ μετά το 2012 το ποσοστό θα ανέρχεται στο 50%. 3) Τη μετατροπή των δημοσίων πανεπιστημίων σε ιδρύματα που θα αποτελούν νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου. Τα ιδρύματα αυτά θα διατηρήσουν την περιουσία του δημόσιου πανεπιστημίου. Σε αυτά θα μπορούν να συμμετέχουν, σύμφωνα με το καταστατικό τους, νέα υποκείμενα τόσο από τον χώρο του δημόσιου όσο και από τον ιδιωτικό τομέα. Οι καθηγητές θα είναι εργαζόμενοι του δημοσίου τομέα ενώ όλο το διοικητικό και τεχνικό προσωπικό θα υπόκειται σε εργασιακές σχέσεις ιδιωτικού τομέα. 4) Την επιστροφή στο καθεστώς του ενός δασκάλου ανά τάξη στα δημοτικά σχολεία, που ίσχυε πριν το 1990. Από τότε μέχρι σήμερα στο πεντατάξιο ιταλικό δημοτικό σχολείο συνήθως δίδασκαν 3 δάσκαλοι ανά δύο τάξεις ή 4 δάσκαλοι ανά 3 τάξεις. H κυβέρνηση Μπερλουσκόνι στέλνει ένα σαφές μήνυμα για το ποιος θα πληρώσει την παγκόσμια οικονομική κρίση: οι εκπαιδευτές και οι εκπαιδευόμενοι στο δημόσιο σχολείο και στο πανεπιστήμιο καθώς και οι ερευνητές και οι εργαζόμενοι στη σύγχρονη βιομηχανία της γνώσης. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές θα πρέπει να εργάζονται σε καθεστώς επισφάλειας και να απολύονται, με πρόσχημα μία αντιδραστική μεταρρύθμιση, ουσιαστικά όμως επειδή κοστίζουν στον κρατικό κορβανά. Τα πανεπιστήμια θα πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στην οικονομική συρρίκνωση και την λειτουργία ως επιχειρηματικά ιδρύματα που παρέχουν υπηρεσίες γνώσης και έρευνας και διαμορφώνουν ένα ουσιαστικά αμόρφωτο, ευέλικτο, τεχνικά καταρτισμένο εργατικό δυναμικό. Οι ερευνητές των πανεπιστημίων και των ερευνητικών ιδρυμάτων θα πρέπει να μεταναστεύσουν αν θέλουν να συνεχίσουν να εργάζονται.
H απάντηση του κινήματος είναι ηχηρή, προκαλεί αίσθηση στην ιταλική κοινωνία και φοβίζει τους κυβερνώντες, γιατί είναι μαζική, δυναμική και κυρίως γιατί ήταν μη αναμενόμενη. Η κατάσταση στην Ιταλία μετά την εκλογική νίκη της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι και την πολιτική περιθωριοποίηση της αριστεράς, που φαίνεται να είναι εκτός παιχνιδιού, πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Τα φασιστικά μέτρα της κυβέρνησης σε σχέση με τη μετανάστευση, με την πορνεία και τη δημόσια ασφάλεια αντιμετωπίστηκαν από την κοινωνία αν όχι με συναίνεση, σίγουρα με πολλή μεγάλη ανοχή. Η πώληση της Al Italia έγινε χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις. Όλα προμήνυαν ότι η πορεία της κυβέρνησης θα ήταν περίπατος παρά την οικονομική κρίση. Ώσπου, η νεολαιίστικη εξέγερση, διαδιδόμενη ως "ιός", όπως εύστοχα παρατηρεί ο συντάκτης της Λιμπερατσιόνε στο φύλλο της 22/10, έρχεται να ανακατέψει την τράπουλα.
Στις 22/10 ο Μπερλουσκόνι δήλωσε, "δεν θα επιτρέψω καταλήψεις των πανεπιστημίων... θα προσκαλέσω σήμερα τον υπουργό Εσωτερικών και θα του δώσω λεπτομερείς οδηγίες για το πώς θα πρέπει να παρέμβει με τις δυνάμεις της δημόσιας τάξης ώστε να αποφευχθεί ότι αυτό μπορεί να συμβεί". Ενώ η άποψη του για την κατάσταση στα πανεπιστήμια είναι ότι "...οι διαδηλωτές είναι οργανωμένοι από την άκρα αριστερά και πολύ συχνά, όπως στο Μιλάνο, από τα κοινωνικά κέντρα και από μία αριστερά που βρήκε τον τρόπο να διαδώσει στο σχολείο μερικά ψέματα και να προκαλέσει μία αντιπολίτευση στην κυβέρνηση μας, στους δρόμους και στις πλατείες".
Η απάντηση από το κίνημα ήταν άμεση. Την ίδια μέρα κατελήφθη το πανεπιστήμιο Οριεντάλε στη Νάπολι και έπεται συνέχεια. Θα την παρακολουθήσουμε με την ελπίδα ο ιός να διαδοθεί και στην άλλη μεριά της Αδριατικής.
Βαλάντης Στεργίου
ΠΕΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ
Πρωτοφανής νεολαιίστικος ξεσηκωμός!
ΜΕ ΣΥΝΘΗΜΑ "ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ"
Tου
Γιώργου Μητραλιά
Ο μεγαλύτερος νεολαιίστικος ξεσηκωμός των τελευταίων 30 χρόνων, καθημερινές μαζικές διαδηλώσεις και χιονοστιβάδα καταλήψεων σχολών και σχολείων παντού, σε όλη την Ιταλία. Ιταλική κοινωνική άνοιξη στη καρδιά του φθινοπώρου! Αλλά όχι μόνο: Αρχή ανατροπής και ρήξης με το πολιτικό παρελθόν, καμπή στη σύγχρονη ιστορία της χώρας και όλα αυτά ενώ οι πάντες διαπίστωναν, όχι άδικα, μέχρι πριν μερικές βδομάδες, ότι η Ιταλία του Μπερλουσκόνι είχε αγγίξει πάτο και βρισκόταν στο "έτος μηδέν" της ιστορίας της!...
Πώς φτάσαμε όμως - σε χρόνο ρεκόρ - σ΄ αυτή τη μεγάλη ανατροπή στην οποία πρωταγωνιστεί μια (σπουδάζουσα και εργατική) νεολαία που απεργεί, διαδηλώνει και κάνει καταλήψεις με σημαία της το σύνθημα "Εμείς τη κρίση δεν την πληρώνουμε" (Noi la crisi non la paghiamo); Την απάντηση τη δίνει η σημαδιακή 17η αυτού του Οκτώβρη, ημέρα γενικής απεργίας των ανεξάρτητων ριζοσπαστικών συνδικάτων ενάντια στη κυβέρνηση Μπερλουσκόνι. Μια ιστορική ημέρα που δημιούργησε και συνάμα αποκάλυψε μια εντελώς νέα ιταλική πραγματικότητα.
Πράγματι, η απεργιακή κινητοποίηση των συνδικάτων βάσης Cobas, Rdb-Cub και Sdl, που έγινε παρά την αντίθεση των τριών παραδοσιακών συνδικαλιστικών συνομοσπονδιών (CGIL, Cisl, Uil), χωρίς τη στήριξη της ρεφορμιστικής αριστεράς και με μόνη ουσιαστική πολιτική υποστήριξη και συμμετοχή από τη Sinistra Critica (Κριτική Αριστερά), γνώρισε μια επιτυχία που δεν την είχαν προβλέψει ακόμα και οι πιο αισιόδοξοι οργανωτές της: Πάνω από δύο εκατομμύρια απεργοί και τεράστια συμμετοχή στη κεντρική διαδήλωση στη Ρώμη, που ήταν τουλάχιστον υπερδιπλάσια εκείνης που είχαν οργανώσει μια βδομάδα πριν (11 Οκτωβρίου), χωρίς κανένα στόχο και για καθαρά εσωτερική τους κατανάλωση, τα κόμματα της πρώην Αριστεράς του Ουράνιου Τόξου.
Το δίδαγμα αυτής της 17ης Οκτωβρίου έβγαζε ήδη μάτια: ένα μεγάλο κομμάτι της ιταλικής κοινωνίας, με επικεφαλής την εργατική και σπουδάζουσα νεολαία, είναι διάθεσιμο και διψάει να αναλάβει δράση ενάντια στη κυβέρνηση Μπερλουσκόνι. Υπό έναν όμως όρο: Να του προτείνονται ξεκάθαροι ριζοσπαστικοί στόχοι και να μην χειραγωγείται από τις γνωστές κεντροαριστερές γραφειοκρατίες! Η συνέχεια των εξελίξεων επιβεβαίωσε απόλυτα αυτή τη πρώτη διαπίστωση. ΄Εχοντας κερδίσει σε αυτοπεποίθηση και ριζοσπαστισμό και επωφελούμενο των νέων ευνοϊκών συσχετισμών δυνάμεων, το νεολαιίστικο κίνημα απλώθηκε, διευρύνθηκε στους γονείς και στο διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό, κλιμάκωσε ακαριαία τη δράση του και κατάφερε την αμέσως επόμενη βδομάδα να καταλάβει εξ εφόδου το προσκήνιο, να αλλάξει ριζικά το πολιτικό σκηνικό και να γελοιοποιήσει τον ίδιο τον Μπερλουσκόνι, αποδεκνύοντας στη πράξη ότι δεν είναι ανίκητος!...
Ο ξεσηκωμός της ιταλικής νεολαίας είναι σε πλήρη εξέλιξη και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει σήμερα μέχρι πού μπορεί να φτάσει. Ωστόσο, το εθνικό κάλεσμα "των υπό κατάληψη σχολών του πανεπιστημίου Λα Σαπιέντσα της Ρώμης", που αποτελούν την αναγνωρισμένη πρωτοπορία του κινήματος, δίνει μια ιδέα τόσο του στίγματος όσο και της συνέχειας του αγώνα. Κατ΄αρχήν, του στίγματος όταν υπενθυμίζει ότι το σύνθημα "Εμείς τη κρίση δεν την πληρώνουμε" (που βγήκε από το κίνημα της Ρώμης) "έγινε διάσημο και πέρασε από στόμα σε στόμα και από πόλη σε πόλη", επειδή "είναι απλό και συνάμα άμεσο: η παγκόσμια κρίση είναι κρίση του ίδιου του καπιταλισμού, της χρηματιστικής κερδοσκοπίας, ενός συστήματος χωρίς κανόνες και δικαιώματα, των μάνατζερ και των εταιριών χωρίς ηθικούς ενδοιασμούς. Αυτή τη κρίση δεν μπορεί να την πληρώσει η εκπαίδευση, το πανεπιστήμιο, η υγεία, οι φορολογούμενοι (....) Από τους φοιτητές μέχρι τους επισφαλείς, από το κόσμο της εργασίας μέχρι εκείνο της έρευνας, κανείς δεν θέλει να πληρώσει τη κρίση, κανείς δεν θέλει να κοινωνικοποιηθούν οι ζημιές εκεί όπου ο πλούτος ανήκει για χρόνια σε λίγους, σε ελάχιστους". Και κατόπιν, της συνέχειας όταν καλεί "όλες τις κινητοποιημένες σχολές της χώρας να κάνουν το ίδιο πράγμα: αφού θέλουν να χτυπήσουν τις καταλήψεις, ας καταληφθούν άλλες χίλιες σχολές και σχολεία! Και επιπλέον, στη συνέχεια της πρωτοφανούς επιτυχίας της απεργίας και των διαδηλώσεων της 17ης Οκτωβρίου, που οργανώθηκαν από τα συνδικάτα βάσης, εκτιμούμε ότι ήλθε η ώρα για να δώσουμε μια ενωτική και συντονισμένη απάντηση στους δρόμους των πόλεών μας. Προτείνουμε δυο εθνικές κινητοποιήσεις: μια μέρα κινητοποίησης την Παρασκευή 7 Νοεμβριου, με διαδηλώσεις σε όλες τις πόλεις. Και μια μεγάλη εθνική διαδήλωση του κόσμου της εκπαίδευσης στη Ρώμη τη Παρασκευή 14 Νοεμβρίου".
Προσοχή λοιπόν στην Ιταλία του Φθινοπώρου 2008. Στη διπλανή μας χώρα βρίσκεται σε εξέλιξη κάτι κοινωνικά και πολιτικά κοσμογονικό που το είχαμε όλοι μας μεγάλη ανάγκη...
