Η Αριστερά δεν χρωστάει σε κανένα

Του
Βασίλη Κωτούλα

Δεν ήθελα να γράψω προεκλογικά αυτό το κείμενο. Στο μεταξύ ο σ. Περικλής συνεχίζει τις παρεμβάσεις τους που συνήθως έχουν ενδιαφέρον, αλλά δεν αποφεύγει τους υποκειμενισμούς και τους αφορισμούς. Ήταν παράλογη η προσωπική επίθεση στον σ. Τσίπρα πριν από τις εκλογές και κατά τη διάρκεια της κρίσης του ΣΥΡΙΖΑ και υπερβολική η κολακεία προς το σ. Αλαβάνο. Τότε χρειαζότανε μεγαλύτερη αυτοσυγκράτηση και χαμηλότεροι τόνοι απ’ όλους. Είχε προηγηθεί κριτική του σ. Αλαβάνου προς τον σ. Κοροβέση για την υπόθεση Ζίμενς, συνοδευόμενη όμως από τέτοια καλά λόγια που προκάλεσαν θυμό σε αρκετούς που είχαν βασανιστεί το ίδιο και περισσότερο και είχαν συμβάλλει το ίδιο με το σ. Περικλή για την εκδίωξη της χούντας από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

Με τις πρόσφατες δυο παρεμβάσεις του στην «Ελευθεροτυπία» και στην «Εποχή» ο σ. Κοροβέσης θέλει να μας πείσει ότι ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ είναι “μαϊμού”, ενώ θα ήταν διαφορετικός, θα ήταν γνήσιος αν επικεφαλής ήταν ο σ. Αλαβάνος και αν είχε εκλεγεί και ο ίδιος βουλευτής. Αυτά δεν είναι ψύχραιμος στοχασμός.

Ο σ. Αλαβάνος...

Το δυσκολότερο ερώτημα που μου γινότανε την περίοδο της κρίσης μετά τις ευρωεκλογές και μέχρι και τις εκλογές αφορούσε στο περιεχόμενο της αντιπαράθεσης Αλαβάνου-Τσίπρα. Η ιστορία είναι από τις πιο δυσάρεστες. Είναι απώλεια που ο σ. Αλαβάνος αυτο-ακυρώθηκε. Η προσφορά του σε μια περίοδο ήταν πολύ σημαντική και ήταν λάθος του που υπαναχώρησε από την επίσης σημαντική και με μεγάλο ηθικό μήνυμα επιλογή του να περάσει στη δεύτερη γραμμή τότε που άνοιξε το δρόμο στη νέα γενιά και πρότεινε τον σ. Τσίπρα για την ηγεσία. Για την ήττα στις ευρωεκλογές δεν ήταν λιγότερες οι δικές του ευθύνες από εκείνες του σ. Τσίπρα. Τέλος ήταν αρνητικό που προεκλογικά δεν ενεργοποιήθηκε ούτε κατά το ελάχιστο. Ελπίζω σε μια δεύτερη φάση, μετά από κριτικό και αυτοκριτικό αναστοχασμό να επανέλθει, όχι φυσικά για να επαναδιεκδικήσει αξιώματα αλλά για να προσφέρει σαν απλός αγωνιστής τις πολύτιμες υπηρεσίες του. Το κάνανε ήδη άλλοι, όπως ο σ. Γ. Δραγασάκης και ο σ. Γ. Μπανιάς.

Όλοι είμαστε αντιγραφειοκράτες

Ο σ. Περικλής επίμονα αυτοπροβάλλεται σαν σχεδόν ο μόνος αυτόνομος, και ανεξάρτητος έναντι των μηχανισμών και των γραφειοκρατών. Ο σ. Περικλής έχει την ιστορία του, την προσφορά του και την θετική ιδιαιτερότητά του. Είναι αυτά που του δίνουν και την απήχηση που έχει στον κόσμο. Είναι όμως απαράδεκτο αυτό που έγραψε κάποιος φίλος του ότι στους δυο τους και ίσως και σε κάποιους άλλους της παρέας τους, η αριστερά χρωστάει πολλά ενώ αυτοί δεν χρωστάνε τίποτα στην αριστερά. Ο σ. Περικλής διαφοροποιήθηκε αλλά πολύ χλιαρά απ’ αυτήν την τοποθέτηση. Η αριστερά δεν χρωστάει σε κανέναν τίποτε και καμιά ιδιοτέλεια δεν θα έπρεπε να ικανοποιεί. Μόνο όσοι προσχωρούνε σ’ αυτή με ιδιοτέλεια μπορεί να τα μετράνε έτσι και να αισθάνονται ότι είναι πιστωτές της, και πρέπει κάποτε να τους εξαργυρώσει το χρέος. Επίσης πρέπει να πίκρανε αρκετούς, ιδιαίτερα μετά την εκλογή του στις εκλογές του 2007, όταν στις συνεντεύξεις του τόνιζε υπερβολικά τον προσωπικό χαρακτήρα της επιτυχίας του, ότι είχε εκλεγεί κόντρα στη δράση των μηχανισμών και των συνιστωσών. «Έφτυνε» έτσι και την ΑΚΟΑ, που απ’ ότι γνωρίζω τον είχε στηρίξει. Ο σ. Περικλής στα πλαίσια της δράσης του διαθέτει ένα σημαντικό βήμα προβολής, πολύ πιο σπουδαίο απ’ ότι είχαν και έχουν αρκετά ανώτατα στελέχη των συνιστωσών, το βήμα του εκδοτικού συγκροτήματος της «Ελευθεροτυπίας» και την αμέριστη στήριξη από έναν κύκλο αυτού του συγκροτήματος.
Αυτό το θέμα εξαντλήθηκε. Αλλά μου κάνει εντύπωση που ακόμα και σήμερα, μετά από όσα ειπώθηκαν και γράφτηκαν, μετά από την τεκμηριωμένη πληροφόρηση από τα κείμενα του σ. Στρατούλη δεν δέχεται ότι έκανε ατόπημα.

Στο κάδρο της Ζίμενς δεν χωράει η Αριστερά

Στο κάδρο της διαπλοκής δεν μπαίνει η δική μας αριστερά και στα λαμόγια των κλεφτών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν χωράνε ούτε ο Φλωράκης ούτε ο Κύρκος. Η λάσπη δεν τους αγγίζει. Άλλου είδους σοβαρές ευθύνες έχουν για την πορεία της αριστεράς. Η κριτική που του έγινε για το ατόπημα της Ζίμενς ήταν απόλυτα δίκαιη εκτός από τις απαράδεκτες προσωπικές επιθέσεις που δέχτηκε. Αλλά κι αυτός στις απαντήσεις του, ακόμη και με τα πρόσφατα άρθρα, πέφτει στο ίδιο επίπεδο, κάνει παρόμοιους υπαινιγμούς και επιθέσεις.

Το μεγαλύτερο ατόπημά του

Ένα από τα πιο σοβαρά πολιτικά και ηθικά ατοπήματά του ήταν όταν έγραψε στην «Εποχή» ότι το ΚΚΕ Εσωτερικού είχε ως πνευματικό πατέρα τον Τσαουσέσκου! Τέτοιου είδους επιπολαιότητες δείχνουν ότι είναι βαθιά προκατειλημμένος και ότι δεν θα πρέπει να έχει διαβάσει ούτε ένα ντοκουμέντο του ΚΚΕ Εσωτερικού και είναι τόσο μπλοκαρισμένος στον πολιτικο-ιδεολιγικό του κόσμο ώστε να μην έχει αντιληφθεί και πολλά πράγματα από την ουσία και την ποιότητα των θεωρητικών και ιδεολογικών κατευθύνσεων, από τις επεξεργασίες και τις εμπειρίες από τις οποίες γεννήθηκε η κομμουνιστική ανανέωση. Απ΄ την παράδοση του δημιουργικού και κυρίως του ιταλικού κομμουνισμού εμπνέονταν το ΚΚΕ εσ. στην προσπάθειά του να ολοκληρώσει την αντιδογματική, αντισεχταριστική και αντισταλινική επανάστασή του. Μια επανάσταση που είναι απόλυτα έγκυρη και ζωντανή και σήμερα γιατί είχε στον πυρήνα της την επικαιροποίηση των διαδικασιών της αντικαπιταλιστικής και σοσιαλιστικής προοπτικής, την ανάγκη για διαρκή ανανέωση, για διαρκή εμπλουτισμό και διεύρυνση των κοινωνικών και ταξικών πρωταγωνιστών και την αταλάντευτη προσήλωσή της στο όραμα του δημοκρατικού σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Αν ήθελε ο σ. Περικλής να βρει τους πνευματικούς πατέρες της ελληνικής κομμουνιστικής ανανέωσης, εκτός του Μαρξ που είναι κοινός για όλους μας, θα μπορούσε εύκολα να τους εντοπίσει στον ιταλικό κομμουνισμό, στον Γκράμσι και στον Μπερλίγκουερ, στο δικό μας Πουλαντζά, που για μια περίοδο βοήθησε και την ιδεολογική δουλειά του ΚΚΕ εσ. και σε μια μακρά αλυσίδα στοχαστών και επαναστατών αυτού του ρεύματος.
Αν ο σ. Περικλής βρει ένα επίσημο ντοκουμέντο του ΚΚΕ εσ. που να λέει ότι ο «σοσιαλισμός» του Τσαουσέσκου ήταν διαφορετικός από το «σοσιαλισμό» των άλλων χωρών του τότε λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού και κυρίως «του σοσιαλισμού» των χωρών του «Συμφώνου της Βαρσοβίας», εκτός από την αυτοκριτική μου θα χάσω και όποιο στοίχημα θέλει. Η μόνη διαφορά της Ρουμανίας ήταν η ανεξαρτησία του Τσαουσέσκου, –για δικούς του προσωπικούς κυρίως λόγους– έναντι του ΚΚΣΕ και τη ΣΕ.
Το ΚΚΕ εσ. ζητούσε τότε ισότιμες σχέσεις με όλα τα ΚΚ. Ο Τσαουσέσκου συνέχισε μετά τη διάσπαση να διατηρεί σχέσεις και με το ΚΚΕ του Κολληγιάννη και με το ΚΚΕ εσ. Είχαμε και οι δύο οργανώσεις στους πολιτικούς πρόσφυγες στη Ρουμανία. Το ΚΚΣΕ και τα υποταγμένα σ’ αυτό ΚΚ μας κηρύξανε τον πόλεμο, στις υπόλοιπες χώρες του «Συμφώνου της Βαρσοβίας» οι οργανώσεις μας λειτουργούσαν ημιπαράνομα. Έχω και προσωπική εμπειρία. Όταν εκλέχτηκα γραμματέας των οργανώσεων του ΚΚΕ εσ. της Δυτικής Ευρώπης οι σύντροφοι της Τσεχοσλοβακίας θέλανε μια άμεση επικοινωνία. Πήγα με το πλαστό μου διαβατήριο, κάναμε τα ημιπαράνομα ακτίφ, στο τρίτο ακτίφ μας πήρανε χαμπάρι οι του ΚΚΕ και απαίτησαν από την αστυνομία της Τσεχοσλοβακίας να μας διαλύσει. Διακόψαμε το αχτίφ και οι σύντροφοι της οργάνωσης με φυγαδεύσανε άρον άρον.
Το ΚΚΕ εσ. είχε οικονομική βοήθεια από εράνους που κάνανε εκεί οι σύντροφοί μας και ο Τσαουσέσκου βοήθησε την «Αυγή» με χαρτί που προσφέρθηκε με μεγάλη έκπτωση. Αυτό σε τίποτα δεν περιόριζε την αυτονομία του ΚΚΕ εσ. Το ιταλικό ΚΚ είχε παρόμοιες σχέσεις με τη Σ.Ε μέχρι το ’80 που έδωσε εντολή ο Μπερλίγκουερ να διακοπούν, να γίνουν όλες 100% εμπορικού χαρακτήρα και να περνούν αποκλειστικά από το σύστημα των συνεταιρισμών. Κανένας δεν θα ήταν σοβαρός αν έλεγε ότι το ΙΚΚ είχε πνευματικό καθοδηγητή τον Μπρέζνιεφ.

Το έλλειμμα της «Εποχής»

Ενοχλήθηκα πολύ που ο σ. Περικλής με έκανε πνευματικό παιδί του Τσαουσέσκου. Το γνωστοποίησα στους συντρόφους της «Εποχής» και ζήτησα να απαντούσαν σαν «Εποχή» γιατί εκείνη η ύβρις αφορούσε κι αυτούς. Δεν το κάνανε, δεν υπερασπίστηκαν την τιμή τους, την ιστορία τους, την αξιοπρέπειά τους.
Με τους συντρόφους της «Εποχής» έχω μια δυνατή ιστορική, συναισθηματική και ιδεολογική σχέση. Συχνά όμως σε κάτι με στεναχωρούν. Την εποχή που ο αξέχαστος μας και για την περίοδο που διανύουμε αναντικατάστατος, σ. Άγγελος Ελεφάντης διέκοψε τη συνεργασία του με την «Εποχή» και οι στήλες του ανατέθηκαν στο σ. Περικλή, είχα πει στους συντρόφους της «Εποχής» ότι αυτό ήταν μια μεγάλη απώλεια. Μου διαβεβαίωσαν ότι επρόκειτο για μια επιλογή του σ. Άγγελου που σχετίζονταν αποκλειστικά με το φόρτο εργασίας του. Επιτυχία τότε θα ήταν να συνέχιζε ο σ. Άγγελος τη συνεργασία του με την «Εποχή» και να προστήθενταν στους συνεργάτες της και ο σ. Περικλής. Η ΑΚΟΑ και η «Εποχή» έχουν να δώσουν κάτι το διαφορετικό και ουσιαστικό στο ΣΥΡΙΖΑ εμπλουτίζοντας και προωθώντας στα πλαίσιά του την κληρονομιά της κομμουνιστικής ανανέωσης.

•