Η κοινωνία θέλει, η αριστερά μπορεί;
Στην τελική φάση των διαπραγματεύσεων για την ενεργοποίηση του «μηχανισμού στήριξης» η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δείχνει να έχει εγκαταλείψει ουσιαστικά τις προσπάθειες στο εξωτερικό μέτωπο και να έχει παραδοθεί στο έλεος του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της Κομισιόν.
Προβεβλημένα μέλη της κυβέρνησης ήδη από δεκαημέρου μιλούν για αυτονόητη ανυπαρξία «κόκκινων γραμμών» στη διαπραγμάτευση, (Πάγκαλος, Λοβέρδος...), ενώ ο πιο αρμόδιος εκ των υπουργών, ο επί των Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου, άκουγε μεσοβδόμαδα να του απευθύνονται σε τηλεοπτικό παράθυρο του «Μέγκα» ερωτήσεις για το περιεχόμενο του «νέου τριετούς προγράμματος λιτότητας» που προκύπτει από τις συζητήσεις με την λεγόμενη τρόικα, θεωρώντας, προφανώς, δεδομένα και τη λιτότητα και τη διάρκειά της και τα κέντρα που τις αποφασίζουν.
Στην ίδια τηλεοπτική εμφάνιση, ο υπουργός Οικονομικών δεν βρήκε ούτε ένα ζήτημα (τύχη του 14ου και 13ου μισθού, μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, μείωση συντάξεων, «απελευθέρωση» απολύσεων, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, κ.ο.κ.) που να σταθεί και να χαράξει μια γραμμή άμυνας «μη περαιτέρω». Με ποια δικαιολογία; Ότι δεν έχουν τελειώσει ακόμα οι διαπραγματεύσεις. Δηλαδή, αν επιφυλάσσεται και δεν θέτει δημοσίως τέτοια όρια, τότε δεν συνάγεται ότι δεν θα τολμήσει να θέσει ούτε κατ’ ιδίαν;
Κύριο μέλημα
το «εσωτερικό μέτωπο»
Αυτού του είδους οι προβληματισμοί, όμως, δεν φαίνεται να απασχολούν τους ενοίκους του Μέγαρου Μαξίμου. Η προσοχή τους έχει πια στραφεί σχεδόν αποκλειστικά στη διαχείριση του εσωτερικού μετώπου.
Με κύριο μέλημα τον επιτυχή επικοινωνιακά χειρισμό της εξαιρετικά πιεστικής συγκυρίας, το βάρος της κυβερνητικής προσπάθειας επικεντρώνεται στην ελαχιστοποίηση του πολιτικού κόστους και στην ανατροπή της αναμενόμενης κοινωνικής αναταραχής ή και εκρήξεων.
Ο πρωθυπουργός διαβάζει το «διάγγελμά» του επί τη ενεργοποιήσει του «μηχανισμού στήριξης» με φόντο το λιμανάκι του ακριτικού Καστελόριζου, τονίζοντας έτσι τον εθνικό - πατριωτικό - απελευθερωτικό χαρακτήρα του αγώνα της κυβέρνησής του. Φτάνει ακόμα να προσυπογράψει (την επόμενη μέρα, στη Ρόδο) το σύνθημα «έξω από το ΔΝΤ» και να προσθέσει «έξω και η Κομισιόν», προκειμένου να συντονιστεί επικοινωνιακά -συναισθηματικά με τη μεγάλη πλειοψηφία που κρίνει σε λάθος κατεύθυνση τα μέτρα (51,5% περίπου) και λάθος απόφαση την εμπλοκή του ΔΝΤ (70% περίπου).
Οτιδήποτε χρειαστεί
και όποτε
μας το ζητήσουν...
Στους ίδιους τόνους πατριωτικού πολέμου για την απαλλαγή από τους ξένους δυνάστες, μίλησε και στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, την περασμένη Τρίτη, επιβεβαιώνοντας τόσο τη διάθεσή του να στρέψει τις προσπάθειές του κυρίως στο εσωτερικό μέτωπο (με άσφαιρες επιθέσεις κατά της ΝΔ και συκοφαντίες κατά της αριστεράς), όσο και την έλλειψη οποιασδήποτε διάθεσης να κοντραριστεί με τις απαιτήσεις των (με το αζημίωτο) δανειστών-εταίρων, όποτε και να εγερθούν. Το μοναδικό σημείο στην ομιλία του που έσφυζε από... αποφασιστικότητα ήταν εκείνο όπου υποσχέθηκε ότι θα πράξει οτιδήποτε χρειαστεί, όποια στιγμή κι αν χρειαστεί... Για το εθνικό συμφέρον, προφανώς.
Η επιχείρηση εσωτερικό πολιτικό μέτωπο δεν φαίνεται να συναντά ανυπέρβλητες δυσκολίες, τουλάχιστον στο πολιτικό πεδίο.
Στο άκρο δεξιό του πολιτικού σκηνικού ο ΛΑΟΣ του κ. Καρατζαφέρη προσφέρει αφειδώς και άνευ όρων την υποστήριξή του στην κυβερνητική πολιτική. Μέχρι σημείου να ανταλλάσσονται πλέον φιλοφρονήσεις ενώπιον του πανελληνίου μεταξύ κ. Παπουτσή και κ. Καρατζαφέρη για υπεύθυνη πολιτική στάση, πατριωτική συμπεριφορά και άλλα παρόμοια...
Με τις ευλογίες
ΛΑΟΣ και ΝΔ
Η ΝΔ του κ. Σαμαρά, ενώ στην αρχή επιχείρησε να παίξει με την καταγγελία της εμπλοκής του ΔΝΤ στο «μηχανισμό στήριξης», πολύ γρήγορα ανέκρουσε πρύμνα και υπόσχεται να προσφέρει τη νεοφιλελεύθερη τεχνογνωσία της στην εφαρμογή των συνταγών της τρόικας. Η επιμονή του κ. Παπανδρέου να επιρρίπτει τις ευθύνες έκθεσης της χώρας στην «κηδεμονία» των ξένων, αντιμετωπίζεται από την πλευρά της ΝΔ με χλιαρές ανακοινώσεις και ψήγματα ανώδυνης αυτοκριτικής, αντί να προκαλεί αντιπολιτευτικό μένος.
Από την πλευρά της αριστεράς η κυβέρνηση δεν αισθάνεται μέχρι στιγμής επικίνδυνη γι’ αυτήν πίεση. Το μεν ΚΚΕ αποκρούει οποιαδήποτε συμπύκνωση της κοινωνικής αγανάκτησης σε άμεσους πολιτικούς στόχους (χαρακτηρίζοντας «αποπροσανατολιστικά» τα περί δημοψηφίσματος και εκλογών) και εμμένει στην τακτική της σύμπηξης μετώπου με τον εαυτό του, το οποίο μάλιστα θέτει μάλλον μακροπρόθεσμους στόχους («λαϊκή εξουσία - λαϊκή οικονομία»). Στην καθημερινή πρακτική, άλλωστε, ακολουθεί το δρόμο της αποτροπής οποιασδήποτε κοινής δράσης ακόμη και στο συνδικαλιστικό πεδίο. Με αποτέλεσμα, η μεν κυβέρνηση και τα φερέφωνά της στα ΜΜΕ να καταγγέλλουν δημοσίως ΠΑΜΕ και ΚΚΚΕ, επειδή... πλήττουν τον τουρισμό, κατά μόνας όμως να τρίβουν τα χέρια τους, καθώς τα πληττόμενα στρώματα όχι μέτωπο δεν σχηματίζουν (όπως φαντασιώνεται ο Περισσός), αλλά αντιδρούν σπασμωδικά, χωρισμένα σε δέκα κομμάτια.
Χαμένη και
η νέα δυνατότητα;
Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, τα εμφανή εσωτερικά του προβλήματτα τον εμποδίζουν να συντονιστεί και να συντονίσει το βηματισμό των πιο δραστήριων τμημάτων της μισθωτής εργασίας και των λαϊκών στρωμάτων γενικότερα.
Άλλωστε, η εμφανής έλλειψη «γραμμής», εναλλακτικής και ριζικά διαφορετικής πολιτικής πρότασης αποτροπής της παράδοσης στις αγορές και το ΔΝΤ για ένα κρίσιμο διάστημα, φαίνεται να αναβάλλει επ’ αόριστο -αν δεν ματαιώνει- φαινόμενα μαζικής αποδέσμευσης από την επιρροή του ΠΑΣΟΚ. Το προηγούμενο της δημοσκοπικής ανόδου (στη συγκυρία της κρίσης ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ) δεν επαναλαμβάνεται και επειδή δεν φαίνεται η κοίτη που θα μπορούσε να υποδεχτεί ένα τέτοιο ρεύμα.
Έτσι, ενώ στις δημοσκοποήσεις η «αδιευκρίνιστη ψήφος» αγγίζει το ύψος ρεκόρ 28% και ο δικομματισμός κινείται σταθερά γύρω στο 50%, ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να κινείται στα όρια του 4%, χωρίς ενισχυτικές τάσεις.
Ακόμα και οι προσδοκίες όσων αμφισβητούν το στάτους κβο του ΣΥΡΙΖΑ (π.χ. Αλαβάνος και «Μέτωπο») για στενή επαφή με την απογοητευμένη βάση του ΠΑΣΟΚ δεν φαίνεται να επαληθεύονται, καθώς η κριτική ή και η απόρριψη της σημερινής κατάστασης του ΣΥΡΙΖΑ δεν δημιουργεί από μόνη της φερεγγυότητα, δεν γεννά εμπιστοσύνη για όσους παίρνουν απλώς τις αποστάσεις τους. Η φθορά δείχνει να είναι συλλογική. Το ίδιο θα πρέπει να είναι και η άρση της - αν είναι ακόμη δυνατή.
Το απρόβλεπτο
κοινωνικό σώμα
Εκείνο που αποτελεί πραγματικό και μη πλήρως προβλέψιμο κίνδυνο για την κυβέρνηση και την πολιτική της, είναι ουσιαστικά το κοινωνικό σώμα. Την αντίδρασή του φοβάται το μέγαρο Μαξίμου. Και εκεί στρέφει το πυρά του, με στόχο τη διατήρησή του σε κατάσταση καταστολής.
Επιχειρεί με κάθε τρόπο, και με την αμέριστη βοήθεια των ΜΜΕ, να προκαλέσει αίσθημα συλλογικής συνενοχής. Το σλόγκαν είναι: «Όλοι μας φταίξαμε, όλοι θα πληρώσουμε». Τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα παρουσιάζονται όχι απλώς ως αναγκαία, αλλά και ως... ανακουφιστικά! Η αποδοχή τους υποδεικνύεται ως δίκαιο τίμημα, ως καθαρτήρια ποινή, ως έμπρακτη μετάνοια. Αριστοτέχνες του ψυχολογικού πολέμου φαίνεται ότι έχουν αναλάβει αυτό τον τομέα, όπου μεγαλουργούν καθημερινά οι σχολιαστές των καναλιών. Αυτοί, δηλαδή, ακριβώς που δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποδείξουν ότι παράγουν (τι ακριβώς άραγε;) περισσότερα απ΄ όσα αφειδώς σπαταλούν...
Ο άλλος εμφανής στόχος είναι η κατασυκοφάντηση της όποιας αντίδρασης των λαϊκών στρωμάτων και η ενοχοποίηση των κινητοποιήσεων ως... εθνικά ασύμφορων, επικίνδυνων και, βεβαίως, ύποπτων. Την οικονομία και τη χώρα δεν την καταστρέφουν οι, αποδεδειγμένα, καταστροφικές συνταγές του ΔΝΤ, αλλά οι όποιες αντιδράσεις του μεθοδικά τεμαχιζόμενου κοινωνικού σώματος! Η λογική του «σφάξε με, αγά μου, ν’ αγιάσω» έχει να διατυπωθεί με τόση σαφήνεια από τον καιρό της τουρκοκρατίας...
Χ. Γεωργούλας
Ένας αριθμός, χίλιες λέξεις
Σημάδια που δικαιολογημένα ανησυχούν τα κυβερνητικά επιτελεία, καταγράφονται στις πιο πρόσφατες δημοσκοπήσεις και έρευνες (βλέπε και συνέντευξη με Χρ. Βερναρδάκη στη σελίδα 7).
Ειδικότερα από τη δημοσκόπηση της GPO για το «Μέγκα» προκύπτει ότι:
– 61% κρίνουν αρνητικά την προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης ΔΝΤ και ΕΕ
– 70% κρίνουν αρνητικά τη συμμετοχή του ΔΝΤ στη μηχανισμό
– 51,5% κρίνουν ότι τα κυβερνητικά μέτρα δεν είναι σε σωστή κατεύθυνση
– 87,5% κρίνουν ότι δεν είναι συνεπή με το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ.
– Και κυρίως 55,5% κρίνει ότι:
– υπάρχει εναλλακτική λύση, που δεν θα ρίχνει τα βάρη στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους (ειδικά αυτό το ποσοστό ανέβηκε μέσα σε ένα σχεδόν μήνα 3 ποσοστιαίες μονάδες - ήταν 52,5%).
Οι εξελίξεις αυτές έχουν ως συνέπεια το 67,5% να θεωρεί ότι είναι πολύ πιθανό να σημειωθεί κοινωνική έκρηξη και το 40,5% να δηλώνει ότι θα συμμετείχε σε κινητοποιήσεις που θα εξέφραζαν αυτή την αντίδραση.
Μια άλλου είδους «δημοσκοπική άνοιξη» καταγράφεται όλο και εναργέστερα. Η ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά δεν οδήγησε στην εποχή του θερισμού τη δική της «άνοιξη», το 2008. Θα σταθεί, άραγε, και αδύναμη να στηρίξει την ευόδωση μιας τέτοιας ενύπαρκτης ανατρεπτικής κοινωνικής διάθεσης, που θα μπορούσε να δρομολογήσει μια έξοδο από την κρίση προς όφελος των εργαζομένων και των λαϊκών τάξεων;
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
