Του
Δημήτρη Σμυρναίου, Βερολίνο
Εθνική υπευθυνότητα, μεταρρυθμίσεις, αλληλεγγύη. Αυτό ήταν το τρίπτυχο, που διαφήμισε την περασμένη εβδομάδα στο Νταβός η Ανγκέλα Μέρκελ μιλώντας σε περίπου 2.500 “εκλεκτούς” της παγκόσμιας οικονομίας. Η σειρά ήταν περίπου αυτή, που εδώ και δύο χρόνια πιστά ακολουθεί το Βερολίνο, αλλά οι ευγενείς ακροατές της εκτίμησαν, πως αυτή τη φορά η γερμανίδα καγκελάριος ήταν λίγο πιο σαφής. Ακολούθησε η συνέντευξή της σε έξι ευρωπαϊκές εφημερίδες, όπου μάλλον προσπάθησε να δικαιολογηθεί για τις αστοχίες μιας πολιτικής, που όπως είπε “είναι υποχρέωση κάθε πολιτικού να επανεξετάζει” σε κάθε κρίσιμη στιγμή.
Αλλά μόνο κάτι τέτοιο δεν θέλησε να κάνει. Κυνικά κάποιος θα μπορούσε να πει ότι η κα Μέρκελ επιβεβαίωσε με τον τρόπο της ότι τελικά η Ελλάδα έπαιξε το ρόλο του πειραματόζωου σε αυτή την υπόθεση. “Στο μεταξύ έχουμε κατανοήσει τη ρίζα των προβλημάτων μας” δήλωσε με νόημα και αρκέστηκε να εκφράσει τη συμπάθειά της για τους Έλληνες και τις τεράστιες θυσίες που έχουν κάνει το τελευταίο διάστημα.
Κάποιοι είπαν βέβαια ότι η γερμανίδα καγκελάριος ήθελε να στείλει και ένα μήνυμα προς τις αγορές, ότι μπορεί η σταθεροποίηση της χώρας μας να χρειαστεί και άλλο χρόνο, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θα αφεθεί η Ελλάδα να καταρρεύσει. Aλλά αυτή η διαβεβαίωση ακούγεται τόσο “μισόκαρδη”, που είναι μάλλον απίθανο να πείσει τον οποιονδήποτε κερδοσκόπο. Θα είχε βαρύτητα, όπως επισημαίνουν και γερμανοί αναλυτές αν είχε γίνει πριν από δύο χρόνια και είχε συνοδευτεί και από συγκεκριμένα και γενναία μέτρα. Η κα Μέρκελ δεν έδωσε, όμως, μέσα από τις περιγραφές της την “προοπτική”, που ζητούν πολλοί για την Ελλάδα, ενώ κάθε φορά που αναγκάζεται να προφέρει τη λέξη “αλληλεγγύη” -ειδικά επί γερμανικού εδάφους- το πρόσωπο της αποκτά την έκφραση των ανθρώπων που υποχρεώνονται να καταπιούν ένα κακόγευστο φάρμακο. Η αλήθεια είναι, λοιπόν, ότι στο μυαλό των οικονομικών σχεδιαστών του Βερολίνου κάθε υπόσχεση “αλληλεγγύης” συνεπάγεται νέες θυσίες για τον έλληνα εργαζόμενο. Αλλά αυτό είναι ένα ζήτημα, που δεν πολυενδιαφέρει αυτούς που χαριεντίζονται γύρω από τα ζεστά τζάκια των ελβετικών σαλέ.
Παράλληλα, οι πιέσεις της Γερμανίας για επιτάχυνση των αποκρατικοποιήσεων εντείνονται. Προφανώς το σύνδρομο “Τρόιχαντ” έχει ριζώσει στα γονίδια της πρωσικής χριστιανοδημοκρατίας. Όπως φυσικά συνεχίζονται και οι εκκλήσεις για ακόμα μεγαλύτερη ελαστικοποίηση των συνθηκών εργασίας, έτσι ώστε να μπορέσει να κλείσει λίγο το περίφημο “χάσμα ανταγωνιστικότητας”, στο οποίο είχε γλιστρήσει η Ελλάδα. Αυτά είναι προφανώς τα πολύ πρακτικά “διδάγματα”, που άντλησαν οι οικονομικοί σύμβουλοι της καγκελαρίας από την κρίση.
Όσο για τα “θεωρητικά” εδώ ακούσαμε πάλι τις κλασικές φράσεις για τα “διδάγματα της κρίσης, που μπορούν να κάνουν την Ευρώπη ακόμα ισχυρότερη”. Αλλά αυτές τις γενικολογίες μάλλον ούτε η ίδια η κα Μέρκελ δεν πρέπει να τις πιστεύει πια. Αντίθετα, φαίνεται να πιστεύει στην περίφημη “εθνική ευθύνη” του κάθε μέλους της ΕΕ στην προοπτική να μην υπόσχεται όλο και περισσότερα χρήματα το Βερολίνο για αλληλεγγύη προς τους εταίρους του. Και εκείνο που θα συνεχίζει να ζητά από αυτούς είναι περισσότερη “πειθαρχία”, έτσι ώστε να μη χάσει την αξιοπιστία του το “ευρωπαϊκό ιδεώδες”. Αλλά θα μας δηλώνει τη συμπάθεια της. Τουλάχιστον.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
