Η Ρουμανία δεν θα γίνει αποικία του ΔΝΤ
Οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις κατάφεραν να ανατρέψουν την κυβέρνηση του Εμίλ Μποκ. Αφορμή στάθηκαν τα σχέδια νόμου ιδιωτικοποίησης της υγείας και της παιδείας. Νέος πρωθυπουργός οριστήκε ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών, Μιχάι Ραζβαν Ουνγκουρεάνου, ενώ στον κυβερνητικό συνασπισμό συμμετέχουν το Δημοκρατικό Φιλελεύθερο Κόμμα, το Κόμμα της Ουγγρικής Μειοψηφίας και η Εθνική Ένωση για την Πρόοδο της Ρουμανίας. Τις επόμενες μέρες αναμένεται να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης η νέα κυβέρνηση από τη Βουλή. Ο νέος πρωθυπουργός δεσμεύεται ότι «οι μεταρρυθμίσεις θα προχωρήσουν», καθώς «προτεραιότητά του είναι η πολιτική και οικονομική σταθερότητα της Ρουμανίας». Παρά την παραίτηση της μνημονιακής κυβέρνησης συνεχίζονται οι διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα, παρά το κρύο και το χιόνι που έχει καλύψει πάνω από τη μισή επικράτεια. Τα συνθήματα που κυριαρχούν είναι: «Προτείνατε εκσυγχρονισμό, αλλά οι άνθρωποι πρέπει να φάνε», «Θέλουμε υδροκυάνιο για τη δικτατορία!» και «Η άνοιξη θα έρθει, θα έρθει και όλη η χώρα θα βγει στους δρόμους!».
Οι μαζικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις κατάφεραν να ανατρέψουν τη ρουμανική κυβέρνηση και να οριστεί μεταβατική κυβέρνηση μέχρι τις εκλογές. Τι έπεται; Πιστεύεις ότι η δημοκρατία βρίσκεται σε κίνδυνο;
Τα τελευταία χρόνια η δημοκρατία ολοένα και υποβαθμίζεται με τις μεταρρυθμίσεις που νομοθετούνται, οι οποίες στόχο έχουν να πλήξουν τα δικαιώματα και τις εξουσίες των πολιτών. Πριν ξεσπάσουν οι κινητοποιήσεις, κυβέρνηση, επέφερε περίπου 14 νομοθετικές μεταρρυθμίσεις, χωρίς καν να συζητηθούν και να ψηφιστούν στη Βουλή. Μετά την παραίτηση του υπουργικού συμβουλίου, ορίστηκε μια μεταβατική κυβέρνηση, που θα μας οδηγήσει σε εκλογές μέχρι το τέλος του χρόνου. Οι διαδηλώσεις, ωστόσο, συνεχίζονται και η γενική αίσθηση είναι ότι η πολιτική ελίτ αποξενώνεται συνεχώς από τους πολίτες.
Η ΕΕ και το ΔΝΤ έστειλαν το προηγούμενο διάστημα συγχαρητήριες επιστολές στη ρουμανική κυβέρνηση για την ασκούμενη πολιτική της. Σήμερα, όμως, το ΔΝΤ εκφράζει την απογοήτευσή του. Γιατί αυτή η εξέλιξη;
Η προηγούμενη κυβέρνηση επέδειξε υπερβάλλοντα ζήλο να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του ΔΝΤ. Η πολιτική λιτότητας που επέβαλε ξεπερνούσε και τις απαιτήσεις της τρόικας. Το 25% του δημόσιου τομέα έχει περικοπεί με τα μέτρα λιτότητας. Τα πρώτα θύματα αυτής της πολιτικής ήταν οι συνταξιούχοι, οι έγκυες και οι νέες μητέρες. Ωστόσο, η αγανάκτηση του κόσμου πυροδοτήθηκε όταν η κυβέρνηση προσπάθησε να ιδιωτικοποιήσει το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Με κεντρικό σύνθημα «η Ρουμανία δεν είναι αποικία του ΔΝΤ» δεκάδες χιλιάδες πολίτες ξεχύθηκαν στους δρόμους.
Ποιος είναι ο ρόλος των κινημάτων σήμερα;
Αυτό τον καιρό έχει ανοίξει ο διάλογος για την ανανέωση του πολιτικού συστήματος και για την αυτοδιάθεση. Αναζητούνται εναλλακτικές. Πραγματοποιούνται τακτικές συναντήσεις και έχουν δημιουργηθεί ομάδες εργασίας για την ανάδειξη θέσεων και διεκδικήσεων. Είναι ακόμα νωρίς, αλλά τα κινήματα ίσως βρίσκονται σε μια κρίσιμη καμπή, προκειμένου να δοθεί τέλος στην πολιτική των μεταρρυθμίσεων και να αποτελέσει πάλι στόχο και προτεραιότητα της πολιτικής η αξιοπρέπεια των πολιτών.
Υπάρχει ανάγκη για ένα νέο Κοινωνικό Φόρουμ;
Πιστεύω ότι τώρα, περισσότερο από ποτέ, είναι απαραίτητο ένα νέο Κοινωνικό Φόρουμ. Τα κινήματα ενάντια στη λιτότητα, που έχουν αναπτυχθεί σε όλο τον κόσμο, εμπεριέχουν το στοιχείο του διεθνισμού σε σχέση με τα κοινά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλοι μας. Οι ελίτ έχουν αναπτύξει διεθνείς σχέσεις εξουσίας και συνεργασίας. Γι’ αυτό τα τοπικά κινήματα πρέπει να συνδεθούν με τα διεθνή κινήματα. Έτσι θα ενδυναμωθεί και η αλληλεγγύη μεταξύ των λαών.
Μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή;
Η Ευρώπη σήμερα, είναι μια Ευρώπη λιτότητας και χρέους. Κανείς από την ηγεσία της ΕΕ δεν κατάφερε να βρει έναν τρόπο εξόδου από την κρίση, γιατί δεν έχουν όραμα. Όλα τα μέτρα είναι μέτρα επιβίωσης της ΕΕ. Από την άλλη, γίνεται διάκριση ανάμεσα στους Ευρωπαίους: υπάρχουν κάποιοι «πρώτης τάξης» και οι υπόλοιποι. Ίσως γι’ αυτό αναπτύσσεται ανησυχητικά ο ρατσισμός και ο εθνοπατριωτισμός στη Δυτική Ευρώπη και αλλού. Γι’ αυτό, λοιπόν, μια εναλλακτική Ευρώπη είναι αναγκαία. Τα πρόσφατα κοινωνικά κινήματα, όπως και πρωτοβουλίες που έχουν παρθεί (για παράδειγμα το κίνημα για το νερό στη Νάπολη), δείχνουν ότι υπάρχει αυτή η δυνατότητα το όραμα μιας άλλης Ευρώπης, να γίνει πραγματικότητα. Τίποτα, όμως, δεν έχει κριθεί ακόμα.
Ποιος ο ρόλος του πολιτισμού στον αγώνα για έναν άλλο κόσμο;
Η νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική που ασκείται, είναι αποτέλεσμα και της υποβάθμισης του πολιτισμού και της φαντασίας, αφού στηρίζεται στη μονολιθική σκέψη των αγορών ως τη μόνη εναλλακτική. Η πολιτική αντίσταση πρέπει να στηριχθεί και να τροφοδοτηθεί από την πολιτιστική αντίσταση, σε μια μη εμπορευματική βάση που θα στηρίζεται στην κοινωνική οικονομία. Μόνο έτσι θα καταφέρουμε να έχουμε νίκες που θα διαρκέσουν και που θα θέσουν την αντίσταση σ’ ένα δρόμο ανανεωτικό.
Ιωάννα Δρόσου
*Ο Οβιντιέ Τιχιντελάνου είναι διδάκτορας Φιλοσοφίας και Πολιτισμού και μέλος του Critic Attac Ρουμανίας. Διδάσκει στο πανεπιστήμιο του Μπινγκχάμπτον της Νέας Υόρκης Ριζοσπαστική Φιλοσοφία. Είναι διαχειριστής του ρουμανικού Ιντιμίντια και εκδότης της ανεξάρτητης ρουμανικής εφημερίδας «ΙΔΕΑ: τέχνη και κοινωνία», καθώς και του περιοδικού «Η ψευδαίσθηση του αντικομμουνισμού».
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
