29 Σεπτέμβρη, παντού στην Ευρώπη!
Το 6ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ της Κωνσταντινούπολης είχε αναμφίβολα δύο όψεις. Από τη μια μεριά, η προφανής οργανωτική αρρυθμία. Και από την άλλη, η πολύ σημαντική πρόοδος που επιτεύχθηκε, στην κατεύθυνση του διεθνούς συντονισμού των αντιστάσεων στην κρίση.
Ελλιπής προετοιμασία,
πολυδιασπασμένη
Αριστερά
Σε ό,τι αφορά τα οργανωτικά του Φόρουμ (που στην πραγματικότητα βέβαια είναι βαθύτατα πολιτικά), δεν πρέπει να κρύβουμε τα λόγια μας. Η λογική του «αυλικού ρεπορτάζ» είναι ξένη με τον ανοιχτό και συμμετοχικό χαρακτήρα των ριζοσπαστικών κοινωνικών κινημάτων. Το Φόρουμ λοιπόν, δεν γνώρισε στην Κωνσταντινούπολη την καλύτερη στιγμή του: μικρή συμμετοχή, καθόλου μετάφραση των συζητήσεων, ελάχιστη ορατότητα του γεγονότος μέσα στην πόλη. Η αποτυχία αυτή αντανακλά βέβαια σε ένα βαθμό τη γενική οπισθοχώρηση του αντιπαγκοπμιοποιητικου κινήματος που έχει σημειωθεί τα δύο-τρία τελευταία χρόνια. Ωστόσο, είναι προφανές ότι το 6ο Ευρωπαϊκό ήταν ένα γεγονός σαφώς μικρότερης εμβέλειας από τις πραγματικές δυνατότητες του κινήματος. Κι η αναντιστοιχία αυτή ανάμεσα στις δυνατότητες και την εμβέλεια του γεγονότος, έχει να κάνει με την πολύ δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται η τούρκικη πολιτική και συνδικαλιστική Αριστερά. Μια Αριστερά πολυδιασπασμένη και δογματική, της οποίας η σχέση με τη νέα ριζοσπαστικοποίηση είναι, εν πολλοίς, επιφανειακή. Η Κωνσταντινούπολη δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει Φλωρεντία. Αλλά θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη απ’ ό,τι τελικά υπήρξε. Ειδικά τους φίλους του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να τους προβλημάτισε η όχι πολύ ευχάριστη εικόνα του αδερφού κόμματος ODP. Το ODP αποτελεί μια ακόμα απόδειξη για το αδιέξοδο στο οποίο οδηγούν η μάχη για την καθαρότητα της γραμμής, οι διασπάσεις και οι προσωπικές στρατηγικές των ηγεσιών.
Για την ειρήνη
στο Κουρδιστάν
Όμως ο οποιαδήποτε απολογισμός του 6ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ θα ήταν ατελής, αν στεκόταν μόνο στα κακώς κείμενα. Κατ’ αρχάς, στην Κωνσταντινούπολη, για πρώτη φορά σε Ευρωπαϊκό Φόρουμ, είχαμε την αίσθηση ότι στηρίζαμε με άμεσο (και όχι έμμεσο όπως συνήθως) τρόπο ένα τεράστιο (και πολύ βασανισμένο) κίνημα. Πρόκειται βέβαια για το κουρδικό εθνικό κίνημα, το μόνο ίσως αριστερό κίνημα στη σημερινή Τουρκία, που μπορεί να δικαιολογήσει το επίθετο «μαζικό». Για τους Κούρδους, η παρουσία τόσων Ευρωπαίων αποτέλεσε μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για να περάσουν προς τα έξω τα αιτήματα τους. Σε μια συγκυρία όπου στα βουνά του Κουρδιστάν διεξάγεται κανονικός πόλεμος, όπου χιλιάδες ανήλικα παιδιά εκτίουν πολυετείς καθείρξεις γιατί έκαναν το σήμα της νίκης ή πέταξαν μια πέτρα, και όπου η κυβέρνηση Ερντογάν αντισταθμίζει τα ανοίγματα της στη Μέση Ανατολή με τη σκλήρυνση της στάσης της στο Κουρδικό, το Κόμμα Ειρήνης και Δημοκρατίας (που θεωρείται από το καθεστώς η νόμιμη έκφραση του αντάρτικου) διαδήλωσε μαζί μας στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης φωνάζοντας για την ειρήνη στο Κουρδιστάν και την απελευθέρωση του Οτσαλάν. Οι εικόνες των ακτιβιστών του Κοινωνικού Φόρουμ της Μεσοποταμίας να μιλάνε κουρδικά κάτω από τα τεράστια πορτρέτα του Κεμάλ που βρίσκονται σε κάθε πανεπιστημιακή αίθουσα, καθώς και των μανάδων που κρατάγανε τις φωτογραφίες των εξαφανισμένων παιδιών τους διεκδικώντας να πληροφορηθούν την τύχη τους, είναι χωρίς αμφιβολία οι μεγάλες εικόνες του 6ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ.
29 Σεπτέμβρη, παντού
στην Ευρώπη
«Είναι επείγον αν οικοδομήσουμε με μακρόχρονη προοπτική σε όλη την Ευρώπη τη σύγκλιση των αγώνων, συσπειρώνοντας κοινωνικά κινήματα, συνδικάτα, κινήσεις και δίκτυα πολιτών. Υπό αυτήν την έννοια, καλούμε να γίνει η 29η Σεπτέμβρη και η περίοδος γύρω απ’ αυτήν, ένα πρώτο στάδιο για την ανάπτυξη κινητοποιήσεων παντού στην Ευρώπη» Αν το Κουρδικό έκανε το φετινό Φόρουμ ιδιαίτερο, ίσως το κάλεσμα της τελικής Συνέλευσης των Κινημάτων για πανευρωπαϊκή κινητοποίηση στις 29 Σεπτέμβρη να είναι αυτό που θα ανοίξει καινούργια προοπτική τόσο για τα Φόρουμ του αύριο όσο και για την αντίσταση στα προγράμματα λιτότητας.
Η ιστορία της 29ης Σεπτέμβρη ξεκίνησε από την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Συνδικάτων, την κακόφημη CES, η οποία την έχρισε ευρωπαϊκή μέρα συνδικαλιστικής δράσης (χωρίς όμως τη δέσμευση των μελών της για κήρυξη απεργίας τη συγκεκριμένη ημερομηνία). Το ότι οι δυνάμεις του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ συναποφάσισαν να ενισχύσουν τις συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις της 29ης και να οργανώσουν άλλες όπου δεν έχουν παρθεί ανάλογες πρωτοβουλίες, δίνει από τη μια μεριά εύρος στην κινητοποίηση, και από την άλλη, τη ριζοσπαστικοποιεί (δεδομένης της γνωστής; αφασίας του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος). Στην πραγματικότητα, είναι η πρώτη φορά μετά από πάρα πολύ καιρό (ίσως από τις 15 Φλεβάρη 2003) όπου η συντριπτική πλειοψηφία των ευρωπαϊκών κινηματικών δυνάμεων (ακόμα και τα εχθρικά στη CES COBAS πήγαν πάσο…) συγκλίνουν σε μια κοινή καμπάνια. Η εξέλιξη γίνεται ακόμα πιο σημαντική αν αναλογιστούμε ότι τώρα δεν έχουμε να κάνουμε με ένα γενικής πολιτικής θέμα όπως η παγκόσμια ειρήνη, αλλά με μια σαφή και πολύ αιχμηρή απόρριψη των προγραμμάτων λιτότητας που εξυφαίνουν παντού στην Ευρώπη κυβερνήσεις, ΕΕ και ΔΝΤ. Και αν τα πράγματα πάνε καλά στις 29, τόσο στις Βρυξέλλες όπου θα γίνει η κεντρική διεθνής διαδήλωση όσο και στις άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, ίσως να έχουμε κάνει το πρώτο αποφασιστικό βήμα στην κατεύθυνση της εκπλήρωσης του ποιο μεγάλου ονείρου του ευρωπαϊκού εργατικού κινήματος: την πραγματοποίηση μιας πανευρωπαϊκής γενικής απεργίας.
Όσο περνάει ο καιρός και δεν καθίσταται δυνατό να αναχαιτιστούν τα προγράμματα λιτότητας σε κάθε χώρα ξεχωριστά, τόσο γίνεται πιο φανερή η ανάγκη να αποκτήσουν οι αγώνες διεθνή διάσταση. Ο εθνικός κατακερματισμός της αντίστασης το μόνο που καταφέρνει είναι να μειώνει τις πιθανότητες επιτυχίας ενός έτσι κι αλλιώς πολύ δύσκολου εγχειρήματος . Αποτελεί επείγουσα ανάγκη λοιπόν, απέναντι στο διεθνή αντιδραστικό συνασπισμό των «από πάνω» (εργοδοσίας, κυβερνήσεων, ΕΕ, και ΔΝΤ), να αντιπαρατάξουμε τη διεθνή συμμαχία των «από κάτω», το διεθνές μέτωπο εργαζόμενων και κινημάτων. Σε με τέτοια συμμαχία ελπίδας και προοπτικής, τόσο το Ευρωπαϊκό όσο και το αναζωογονημένο Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ μπορούν να έχουν βαρύνοντα ρόλο.
Γιάννης Αλμπάνης
Τελικά είμαστε όλοι PIGS;
Πρόκειται βεβαίως για το σεμινάριο που διοργάνωσε το ελληνικό κοινωνικό φόρουμ στο 6ο ΕΚΦ στην Ιστανμπούλ, στο οποίο τέθηκαν πολλοί προβληματισμοί κυρίως αναφορικά με το ζήτημα του ευρωπαϊκού συντονισμού και της αλληλεγγύης σε σχέση με την κρίση.
Όλες οι εισηγήσεις που έγιναν είχαν ως κύριο άξονά τους κατ’ αρχήν το ότι η κρίση δεν αφορά κάποιες μεμονωμένες χώρες (P.Ι.I.G.S.) αλλά ακουμπά και θίγει άμεσα τους εργαζόμενους όλων των ευρωπαϊκών χωρών. Χαρακτηριστική είναι άλλωστε και η περίπτωση της Γερμανίας, όπου η πολιτική λιτότητας έχει επιβληθεί ήδη από το 2000 με πάγωμα μισθών με αποτέλεσμα όλη τη μεγάλη παραγωγική ανάπτυξη της Γερμανίας να την καρπώνεται το κεφάλαιο.
Σ’ αυτή την κατεύθυνση εκφράσθηκε και η αμηχανία όλων των εισηγητών που εκπροσωπούσαν συνδικάτα στο πως θα ξεπεράσουν αυτά και οι εργαζόμενοι των ευρωπαϊκών χωρών τις εθνικές ιδιαιτερότητες τους και θα συντονιστούν όχι στη βάση της αλληλεγγύης για τους εργαζόμενους των pigs (Σ.Σ. γουρουνιών) αλλά στη βάση του ότι πλέον είμαστε όλοι PIGS. Αυτή η αμηχανία εκφράσθηκε με πιο έντονο τρόπο από τον Horst Schmitthenner, εκπρόσωπο του συνδικάτου μετάλλου στη Γερμανία, αλλά και από τον Pierro Bernocchi από τα συνδικάτα βάσης στην Ιταλία(COBAS). Η εμπειρία που μετέφεραν και οι δύο κάθε άλλο παρά ενθαρρυντική ήταν. Στη Γερμανία τώρα πλέον έχουν αρχίσει να κινούνται τα συνδικάτα με πιο μαζικούς όρους. Ενώ στην Ιταλία υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στις απεργίες με χαρακτηριστικότερο το παράδειγμα της FIAT, όπου παρά τον μεγάλο αγώνα των εργαζόμενων με τη στήριξη και της CGIL, πολλοί εργαζόμενοι με το φόβο της μεταφοράς του εργοστασίου εκτός Ιταλίας και με τον εκβιασμό της εργοδοσίας υπογράφουν ήδη μεμονωμένα εθελοντικές μειώσεις μισθών.
Σ’ αυτή τη βάση, με άξονα την πανευρωπαϊκή αλληλεγγύη και τον συντονισμό μπήκε ως πρώτο κομβικό σημείο η προσπάθεια για πανευρωπαϊκή μέρα κινητοποίησης στις 29 Σεπτέμβρη. Βέβαια και εκεί εκφράσθηκαν επιφυλάξεις κυρίως από τον Bernocchi (Cobas), τόσο σε σχέση με την αποτελεσματικότητα της,δεδομένου των εθνικών ιδιαιτεροτήτων, όσο και σε σχέση με το ότι την έχει προκηρύξει η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Συνδικάτων, η (τουλάχιστον όχι και τόσο ριζοσπαστική) CES.Εντούτοις αυτή η μέρα δράσης δίνει την ευκαιρία να γίνει επιτέλους πράξη,έστω και σε πρωτόλειο επίπεδο, ο πανευρωπαϊκός συντονισμός που είχε καταλήξει να είναι ευχολόγιο.
Σε επίπεδο πολιτικής γραμμής και προτάσεων σε σχέση με την κρίση, ο Χ. Γολέμης (Ινστιτούτο Ν.Πουλαντζάς) πρότεινε τρία σημεία που μπορούν να καταλήξουν κοινά όλες οι πολιτικές οργανώσεις και τα συνδικάτα ως ελάχιστη κοινή συνισταμένη ενόψει των επικείμενων αγώνων: 1)την προσπάθεια για ένα μορατόριουμ χρεών, 2)την παραγραφή σημαντικού κομματιού του χρέους, 3)την κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας.
Το συμπέρασμα, πάντως, βγαίνει από τις τρεις λέξεις που ακούστηκαν περισσότερο σε όλα τα σεμινάρια του φόρουμ και στο εν λόγω σεμινάριο: solidarite,coordination, cooperation (αλληλεγγύη, συντονισμός, συνεργασία).
Νικόλας
Βαγδούτης
ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ 6ου ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΦΟΡΟΥΜ
Να δράσουμε μαζί
στην Ευρώπη ενάντια στην κρίση
Εμείς, οι συμμετέχοντες-ουσες στο 6ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, επιβεβαιώνοντας τη σταθερή τοποθέτηση μας ενάντια σε κάθε πόλεμο και κατοχή, καθώς και υπέρ μιας πολιτικής επίλυσης στο κουρδικό ζήτημα, καταλήξαμε στο ακόλουθο ψήφισμα: «Σε μια συγκυρία παγκόσμιας κρίσης και μπροστά στην επίθεση των κυβερνήσεων, της ΕΕ, και του ΔΝΤ που στόχο έχει την επιβολή πολιτικών λιτότητας και κοινωνικής οπισθοδρόμησης, τα κοινωνικά κινήματα που συναντήθηκαν στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ της Κωνσταντινούπολης καλούν σε κοινή πανευρωπαϊκή δράση. Μπροστά σε αυτήν την επίθεση, αναπτύσσονται σε όλη την Ευρώπη αντιστάσεις και κινητοποιήσεις. Είναι επείγον αν οικοδομήσουμε με μακρόχρονη προοπτική σε όλη την Ευρώπη τη σύγκλιση των αγώνων, συσπειρώνοντας κοινωνικά κινήματα, συνδικάτα, κινήσεις και δίκτυα πολιτών. Υπό αυτήν την έννοια, καλούμε να γίνει η 29η Σεπτέμβρη και η περίοδος γύρω απ’ αυτήν, ένα πρώτο στάδιο για την ανάπτυξη κινητοποιήσεων παντού στην Ευρώπη. Οφείλουμε να επιβάλουμε εναλλακτικές πολιτικές που θα επιτρέψουν την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών και θα ανταποκριθούν στις οικολογικές επιταγές. Τα ευρωπαϊκά κοινωνικά κινήματα καλούν σε μια ευρωπαϊκή συνέλευση στις 23-24 Οκτώβρη στο Παρίσι για προωθήσουμε την κινητοποίηση και το συντονισμό των κινημάτων μας, καθώς και για να κάνουμε τον απολογισμό και να συζητήσουμε το μέλλον του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ.».
Φοιτητικό κίνημα και μεταρρυθμίσεις
Το 6ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ στην Κωνσταντινούπολη πραγματοποιήθηκε σε μία συγκυρία που χαρακτηρίζεται από ραγδαίες εξελίξεις τόσο στην Ευρώπη όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ευρωπαϊκή συνάντηση των κινημάτων έγινε στο φόντο της οικονομικής κρίσης σε μια περίοδο δηλαδή που η τράπουλα ξαναμοιράζεται και όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά καθώς η κρίση είναι και επαναδιαπραγμάτευση του συσχετισμού δύναμης.
Στο πλαίσιο του φόρουμ βρεθήκαμε σε ένα κοινό σεμινάριο με οργανώσεις από την υπόλοιπη Ευρώπη, με θέμα την διακήρυξη της Μπολόνια και την μεταρρύθμιση του πανεπιστημίου.
Ως νεολαία Συνασπισμού, τονίσαμε ότι η επιρροή του νεοφιλελευθερισμού στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μπορεί να ιδωθεί μονάχα ως κομμάτι ενός συνολικότερου σχεδίου, μίας συνολικότερης επίθεσης του αστικού συνασπισμού εξουσίας στο δημόσιο τομέα. Η Μπολόνια αποτελεί μία προσπάθεια να υποταχθεί το πανεπιστήμιο στις ανάγκες της αγοράς και συμβάλλει στη δημιουργία ενός νέου μοντέλου εργαζομένου, απασχολήσιμου, αναλώσιμου στην ουσία, χωρίς καμία συλλογική κατοχύρωση. Έτσι και το ελληνικό πανεπιστήμιο αναδιαρθρώνεται στο πλαίσιο των νέων εργασιακών σχέσεων που δημιουργούνται από την κατάργηση των σ.σ.ε και το Σύμφωνο Πρώτης Πρόσληψης.
Ταυτόχρονα, μιλήσαμε για την προσπάθεια εντατικοποίησης των σπουδών και την αυταρχικοποίηση του ελληνικού πανεπιστημίου. Τονίσαμε τη σημασία υπεράσπισης του πανεπιστημιακού ασύλου, [της δικής μας παγκόσμιας πρωτοτυπίας] όχι μόνο ως κοινωνικής κατάκτησης αλλά ως αναγκαίας προϋπόθεσης για την ανάπτυξη κινηματικών διαδικασιών, για την δημοκρατία και για την διεκδίκηση ενός πανεπιστημίου ανοικτού, συνδεδεμένου με τις εξελίξεις σε επίπεδο κοινωνίας. Ως ελληνική αποστολή μεταφέραμε τις εμπειρίες και τα συμπεράσματά μας από το κίνημα ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16. Το 2006-07 φοιτητές-τριες και πανεπιστημιακοί οργάνωσαν κινητοποιήσεις και κατάφεραν να μπλοκάρουν την μεγαλύτερη μεταρρύθμιση που προσπάθησε να επιβληθεί ποτέ στη δημόσια εκπαίδευση. Το εκπαιδευτικό κίνημα επέδειξε ότι μπορεί να νικά, ότι η νέα γενιά συνεχίζει να οργανώνεται και να δρα και ότι όπως τότε έτσι και τώρα το κίνημα θα απαντήσει στις επιθέσεις του νεοφιλελευθερισμού με τον πιο δυναμικό τρόπο.
Οι σύντροφοι-ισσες από την Ευρώπη μετέφεραν εμπειρίες από αντίστοιχες κινητοποιήσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η γερμανική αποστολή εστίασε στις κινητοποιήσεις φοιτητών και συνδικάτων στην Φρανκφούρτη. Εκεί η τοπική κυβέρνηση προσπάθησε να επιβάλει δίδακτρα στην εκπαίδευση. Το κίνημα απάντησε με καταλήψεις δρόμων και σταθμών τρένων πετυχαίνοντας εντέλει την απόσυρσή τους. Ενδιαφέρον είχε η εμπειρία που μετέφερε η τουρκική αποστολή που κυρίως είχε να κάνει με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το κίνημα, την έλλειψη δημοκρατίας στο πανεπιστήμιο, τη λογοκρισία βιβλίων και καθηγητών. Αναφέρθηκε ότι από το ‘80 ο νεοφιλελευθερισμός υπάρχει στην εκπαίδευση κυρίως μέσω ισλαμικών ιδιωτικών πανεπιστημίων κυρίως λόγω των φτηνών ιδιωτικών εστιών που προσφέρουν.
Κοινό συμπέρασμα όλων των δυνάμεων αποτέλεσε ότι τώρα περισσότερο από ποτέ είναι αναγκαίος ο συντονισμός, η κοινή δράση για την οργάνωση των κοινωνικών αντιστάσεων για να γίνει η κρίση ευκαιρία για έναν άλλο κόσμο....
Ελένη Χαφνάβη,
μέλος Κ.Σ. Νεολαίας Συνασπισμού
Το Φόρουμ τελείωσε,
οι συλλήψεις ξανάρχονται
Δύο εικοσιτετράωρα ήταν αρκετά για την τουρκική κυβέρνηση και τις αρχές ασφαλείας της προκειμένου να περάσει από την ανοχή και τη «διακριτική παρακολούθηση» της παρουσίας χιλιάδων ευρωπαίων ενεργών πολιτών, ακτιβιστών, στελεχών αριστερών συλλογικοτήτων και συνδικαλιστών που ζωντάνεψαν τις διαδικασίες του 6ου Ευρωπαϊκού Φόρουμ στην Ισταμπούλ, στην καταστολή εσωτερικών κινήσεων αντίδρασης και αμφισβήτησης!
Την Τρίτη το απόγευμα, η τουρκική αστυνομία συνέλαβε στην Άγκυρα 58 αντιπυρηνικούς διαδηλωτές, ανάμεσα τους μέλη του κόμματος των Πρασίνων («Υesiller») και τον εκπρόσωπο Τύπου Ουμίτ Σαχίν, ηγετικά στελέχη του αντιπυρηνικού κινήματος της Σινώπης και του Ακκούγιου και μέλη της Greenpeace οι οποίοι συμμετείχαν σε μία απολύτως ειρηνική καθιστική διαμαρτυρία έξω από το τουρκικό κοινοβούλιο. Η κινητοποίηση είχε στόχο τη δημόσια έκφραση της αντίθεσης των Τούρκων αντιπυρηνικών ακτιβιστών στην πρόσφατη συμφωνία μεταξύ της ρωσικής και της τουρκικής κυβέρνησης, ύψους κατ’ αρχήν 20 δισ. δολαρίων, για την κατασκευή τεσσάρων πυρηνικών αντιδραστήρων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στο Ακκούγιου, στα τουρκικά παράλια, απέναντι περίπου από τη Ρόδο. Αντίστοιχα σχέδια είχαν κατά καιρούς δρομολογηθεί και για την περιοχή της Σινώπης, αλλά δεν προχώρησαν προς το παρόν, λόγω και της σθεναρής αντίστασης των κατοίκων της περιοχής με τη βοήθεια του διεθνούς αντιπυρηνικού μετώπου.
Αυτή τη φορά, όμως, οι τουρκικές δεσμεύσεις απέναντι στην κυβέρνηση Πούτιν- Μεντβέντεβ η οποία τελεί χρέη διεθνούς πλασιέ της διαβόητης ΑTOMSTROY EXPORT, δεν άφησαν στον Ερντογάν περιθώρια ολιγωρίας: χρυσώνοντας το χάπι της άκρως επικίνδυνης για την ασφάλεια και την υγεία των πολιτών αλλά και την ίδια τη βιωσιμότητα της ευρύτερης περιοχής συμφωνία,με την προβολή «αντισταθμιστικών οφελημάτων» περί διοχέτευσης του ρωσικού τουρισμού στις τουρκικές παραλίες και δημιουργίας θέσεων εργασίας στα πυρηνικά εργοτάξια, επιχειρεί να καταπνίξει κάθε υπόνοια αντίθετης εκτίμησης και πολύ περισσότερο προσπάθειας ανατροπής του σχεδίου. Με την τουρκική κυβέρνηση να ευελπιστεί πως δια της πυρηνικής συνεργασίας η Τουρκία θα αναβαθμιστεί σε προνομιακό σύμμαχο και μακρύ χέρι της Ρωσίας στον ισλαμικό κόσμο, αλλά και σε σκληρό διαπραγματευτικό καρύδι έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης - η οποία από την πλευρά της δε δείχνει καμία σπουδή να επισπεύσει τις ενταξιακές διαδικασίες της γειτονικής μας χώρας- ο Ερντογάν δείχνει αποφασισμένος να μην αφήσει ούτε χαραμάδα διαφορετικής πληροφόρησης και δράσης ανοιχτή. Λίγες μέρες πρίν, το κλίμα αυτό είχαν περιγράψει με ακρίβεια - στα πλαίσια των συναντήσεων του διεθνούς αντιπυρηνικού δικτύου ΜΝ3 αλλά και σε εισηγήσεις τους στο αντίστοιχο σεμινάριο του δικτύου, το οποίο δόθηκε στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Φόρουμ - μέλη των τουρκικών αντιπυρηνικών οργανώσεων. Οι ενέργειες που ακολούθησαν, επιβεβαίωσαν τις εκτιμήσεις όλων.
Μετά από δωδεκάωρο κράτηση στην τουρκική ασφάλεια και τις ανάλογες ….ευγενικές διαδικασίες, οι διαδηλωτές αφέθηκαν ελεύθεροι. Είχαν όμως προλάβει να συγκεντρώσουν 170 χιλιάδες υπογραφές κατά της πυρηνικής συμφωνίας και – φυσικά- δεν πρόκειται να σταματήσουν εδώ. Αρκεί οι υπόλοιποι εμείς, οι πολίτες των χωρών της Μεσογείου που δεν είμαστε διατεθειμένοι να υποθηκεύσουμε τη ζωή, το μέλλον αλλά και την όποια εθνική μας αξιοπρέπεια μας για χάρη των ασύλληπτων κερδών του πυρηνικού λόμπυ, να μην τους αφήσουμε μόνους…
Όλγα Αθανίτη
Αντιπρόεδρος του Αντιπυρηνικού
Παρατηρητηρίου Μεσογείου και μέλος
της εκτελεστικής γραμματείας του ΜΝ3
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
