Το σοκ του αυτάρεσκου δικομματικού συστήματος
Το αποτέλεσμα των αυστραλιανών εκλογών με την απόλυτη ισοψηφία εδρών για Συντηρητικούς και Εργατικούς, αποτελεί μια ακόμη έκφραση της εντεινόμενης κρίσης του κοινοβουλευτικού συστήματος τόσο στην Αυστραλία όσο και διεθνώς. Είναι άλλωστε η πρώτη φορά από το 1931 που ένα κόμμα απoτυγχάνει να σχηματίσει κυβέρνηση με την πρώτη εκλογική αναμέτρηση, και πρώτη φορά από το 1940 που προκύπτει Βουλή χωρίς αυτοδυναμία. Αν αναλογιστούμε όμως ότι αυτά συνέβηκαν στη φάση της μεγάλης οικονομικής κρίσης και πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αντίστοιχα, το εκλογικό αποτέλεσμα -που έχει συγκλονίσει το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο της χώρας- είναι ενδεικτικό για το μέγεθος των σημερινών οικονομικών και πολιτικών εντάσεων. Σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές, το αποτέλεσμα αποτελεί ένα σοβαρό σοκ για το αυτάρεσκο δικομματικό σύστημα που έχει κυριαρχήσει στην πολιτική σκηνή τα τελευταία 70 χρόνια, ενώ πολλοί επισημαίνουν το γεγονός ότι -σε αντίθεση με το μύθο της εξαίρεσης- καμία χώρα δεν μένει ανεπηρέαστη από την παγκόσμια οικονομική και πολιτική αναταραχή.
Οι πραγματικές δυνάμεις
πίσω από τη βιτρίνα
Το πολιτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Ιούνιο τον Εργατικό πρωθυπουργό Κέβιν Ραντ όταν συγκρούστηκε με τους βαρόνους των μεταλλουργείων, είναι αποκαλυπτικό για τις πραγματικές δυνάμεις που λειτουργούν πίσω από τη βιτρίνα της λεγόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Είναι προφανές, ότι οι ίδιες δυνάμεις, η επιχειρηματική και χρηματοοικονομική ελίτ, θα καθορίσουν και πάλι τη σύνθεση και την ημερήσια διάταξη της επόμενης κυβέρνησης. Όμως για την οικονομική ολιγαρχία της χώρας, η αδυναμία των δύο μεγάλων κομμάτων να σχηματίσουν μια σταθερή κυβέρνηση σημαίνει ότι οι κοινοβουλευτικοί μηχανισμοί σταδιακά γίνονται μη βιώσιμοι σε συνθήκες βαθειάς παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και μεγάλων γεωπολιτικών εντάσεων. Και ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός, αυτό είναι το χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα προκειμένου να προωθηθούν οι αντιλαϊκές οικονομικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για την ενίσχυση της αυστραλιανής οικονομίας. Ενδεικτικά των παραπάνω είναι όσα έγραψε μια από τις ναυαρχίδες του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου, η Australian Financial Review:«…όποια κυβέρνηση προκύψει από τις διαπραγματεύσεις -με τον Πράσινο βουλευτή και τους τρεις ανεξάρτητους- θα αποτελεί έναν άσχημο συνδυασμό που δεν θα είναι καλός οιωνός για την άσκηση μιας σοβαρής πολιτικής οικονομικών μεταρρυθμίσεων…», «…υπάρχει ο κίνδυνος μιας γενικής παράλυσης που θα προκαλέσει αβεβαιότητα και θα βλάψει τη φήμη της Αυστραλίας στις διεθνείς αγορές…», «…ένα από τα πρώτα καθήκοντα του επόμενου πρωθυπουργού θα πρέπει να είναι η διαβεβαίωση στον υπόλοιπο κόσμο ότι η κυβέρνηση δεσμεύεται για τη σταθερότητα και την δημοσιονομική πειθαρχία…».
Ανάγκη για καινούρια
πολιτικά εργαλεία
Με άλλα λόγια, το κύριο ερώτημα για τη νέα κυβέρνηση είναι το πώς θα ικανοποιήσει τις ανάγκες και τις επιθυμίες των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών. Ωστόσο, οι νέες συνθήκες δεν δίνουν πια καμία εγγύηση ότι οι εκλογές μπορούν να οδηγήσουν σε κοινοβουλευτική σταθερότητα, και αυτός είναι και ο λόγος που η άρχουσα τάξη φαίνεται να στρέφεται όλο και περισσότερο σε εξωκοινοβουλευτικά μέτρα. Το πραξικόπημα κατά του Ραντ -ενορχηστρωμένο από κύκλους των Εργατικών, κατόπιν εντολής ισχυρών εταιρικών συμφερόντων και με την υποστήριξη αμερικανικών δυνάμεων πληροφοριών- ήταν το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Όμως επειδή το κεφάλαιο δεν μπορεί να προχωρήσει με τον παλιό τρόπο, θα πρέπει και η εργατική τάξη να επινοήσει καινούρια πολιτικά εργαλεία. Το εκλογικό αποτέλεσμα, είναι εμφανές ότι αποτυπώνει την κλιμακούμενη πολιτική αστάθεια που παράγεται από την αδυναμία των ανθρώπων να προωθήσουν τις ανάγκες και τα συμφέροντά τους μέσω του δικομματικού κοινοβουλευτικού συστήματος. Και είναι η σήψη αυτού του συστήματος, εκείνη που οδηγεί σε ψήφους ελεγχόμενης διαμαρτυρίας, όπως αυτές στους Πράσινους. Όμως κατά πόσο μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική λύση ένας πολιτικός λόγος που κάνει σημαία του τη φορολόγηση του αλκοόλ και των φαστ φουντ, ενώ αποφεύγει να αντιπαρατεθεί με τις φορομπηχτικές προτάσεις των Εργατικών και των Συντηρητικών; Και κατά πόσο αποτελεί δικαιολογία το άγχος των Πρασίνων να φανούν αξιόπιστος συνομιλητής στις διαπραγματεύσεις με τους μεγάλους, για να ξεχνούν την απλή αναλογική, τα δικαιώματα των Αβοριγίνων, την αντεργατική νομοθεσία, τις πολιτικές ιδιωτικοποιήσεων; Από την άλλη πλευρά, η αριστερά βρίσκεται σε λήθαργο. Πολυδιασπασμένη, αποκομμένη από τα εργατικά στρώματα και με ελάχιστη απήχηση στους μαζικούς χώρους, φαίνεται ανήμπορη να ανταποκριθεί στις καινούριες ανάγκες.
Νέος αριστερός προσανατολισμός
Το Κ.Κ. Αυστραλίας (CPA) -η συνέχεια του ιστορικού Κ. Κ. που διαλύθηκε το 1991 μετά από 71 χρόνια σημαντικής δράσης- φαντασιώνεται ακόμα τον «υπαρκτό», αριθμεί μόνο μερικές εκατοντάδες μέλη, ενώ η νεολαία του υπάρχει μόνο στο Σίδνεϊ. Πέρυσι δημιούργησε την Κομμουνιστική Συμμαχία με στόχο να οικοδομηθεί μια ελπιδοφόρα προοπτική για την εργατική τάξη, αλλά στις εκλογές δεν κατάφερε ούτε καν να κατεβάσει υποψήφιους σε όλες τις πολιτείες (μόνο ο Ριζοσπάστης θριαμβολόγησε επειδή για πρώτη φορά από το 1999 εμφανίστηκε η λέξη «κομμουνιστική» στα ψηφοδέλτια !!!). Είναι προφανές ότι η κρίση του συστήματος στην Αυστραλία, προέρχεται από τις βαθιές αλλαγές στα οικονομικά θεμέλια της κοινωνίας, για αυτό απαιτείται ένας νέος πολιτικός προσανατολισμός για την αριστερά. Η παγκοσμιοποίηση της παραγωγής και η κυριαρχία των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών αγορών σε κάθε εθνική οικονομία οδήγησαν στην κατάρρευση του παλαιού προγράμματος των μεταρρυθμίσεων, και έκφρασή της είναι η σημερινή κοινοβουλευτική κρίση. Για αυτό καθίσταται επιτακτική ανάγκη για την αριστερά να υπερβεί τις αντιξοότητες αλλά και τα δικά της εσωτερικά προβλήματα και να προτείνει αξιόπιστες εναλλακτικές λύσεις, στα θύματα της κρίσης (ήδη η ανεργία έφτασε στο 6% που είναι ιδιαίτερα ψηλό ποσοστό για την Αυστραλία), στους περιθωριοποιημένους αυτόχθονες, στους μετανάστες -για τους οποίους οι προτάσεις Εργατικών και Συντηρητικών διαφέρουν μόνο στο που θα είναι τα κέντρα κράτησης- στους νέους επισφαλείς προλετάριους. Διαφορετικά, το σύστημα θα βρίσκει πάντα πρόθυμους συμμάχους για να ξεπερνά την κρίση του. Συμμάχους είτε ανεξάρτητους, είτε εξαρτημένους.
Δημήτρης Γκιβίσης
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
