Το Σωματείο εργατοτεχνιτών και υπαλλήλων εργαζομένων στην κατασκευή αυτοκινητοδρόμου Ελευσίνα-Κόρινθος-Πάτρα-Πύργος-Τσακώνα «Η Γαλαρία» (www.galaria2010.blogspot.com), είναι ένα νεοϊδρυθέν σωματείο που μετρά μόλις μισό χρόνο ζωής. Την περασμένη Τετάρτη οι εργαζόμενοι οργάνωσαν 24ωρη απεργία προκειμένου να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους καθώς και την παύση της εργοδοτικής τρομοκρατίας. Μιλήσαμε με τον Θόδωρο Τσελεπή, ηλεκτροσυγκολλητή και πρόεδρο του εργοταξιακού σωματείου της γαλλικής κατασκευαστικής εταιρίας VINCI για όσα συμβαίνουν στο εργοτάξιο. Η συζήτηση ήταν σύντομη καθώς λίγη ώρα πριν είχε συμβεί ένα ακόμα εργατικό ατύχημα. Ένας εργαζόμενος εκτελούσε εργασία με ανυψωτικό μηχάνημα το οποίο ανατράπηκε, δίχως να έχει το απαιτούμενο δίπλωμα και την ανάλογη εμπειρία. «Ψάχναμε οδηγό για το ασθενοφόρο, το οποίο δεν έχει άδεια κυκλοφορίας. Δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη αποτροπής ατυχημάτων. Υπάρχει μόνο μία νοσοκόμα, η οποία εργάζεται από τις 8 έως τις 4 το μεσημέρι. Μετά απαγορεύεται να χτυπήσεις. Τις προάλλες κόπηκε συνάδελφος και δεν υπήρχε γάζα να βάλουμε στη πληγή. Αναγκαστήκαμε και χρησιμοποιήσαμε το κουτί πρώτων βοηθειών ιδιωτικού αυτοκινήτου», μου λέει ο Θ. Τσελέπης ανοίγοντας τη συζήτησή μας για τις συνθήκες εργασίας στις γαλαρίες.
Της
Ιωάννας Δρόσου
Ένα Σωματείο σε ένα χώρο όπου βασιλεύει η επισφάλεια και όλοι εργάζεστε με σύμβαση ορισμένου χρόνου αποτελεί δύσκολο εγχείρημα. Ποια η πορεία του μέχρι σήμερα;
Το σωματείο ιδρύθηκε τον περασμένο Απρίλιο και καλύπτει όλες τις ειδικότητες εργαζομένων στην εταιρία (υπάλληλοι γραφείου, τοπογράφοι, μηχανικοί, χειριστές, μηχανοτεχνίτες, λιπαντές, οδηγοί, οικοδόμοι, ηλεκτρολόγοι, ηλεκτροσυγκολλητές, ηλεκτροτεχνίτες κλπ). Το έργο αριθμεί 250 εργαζόμενους και αυτή τη στιγμή έχουν γραφτεί στο Σωματείο οι 160. Ωστόσο νιώθουμε πολύ άτυχοι γιατί πλέον έχω την πεποίθηση ότι για να επιβιώσει ένα σωματείο και για να επιβιώσει ένας συνδικαλιστής θα πρέπει να είναι ή λαμόγιο ή να έχει πίσω του ένα κομματικό στρατό. Και επειδή εμείς είμαστε ένα καθαρά ταξικό σωματείο, δεχόμαστε επιθέσεις από παντού. Στα πρώτα μας βήματα δεχτήκαμε επίθεση από το ΠΑΜΕ ότι είμαστε εργοδοτικό σωματείο και αυτή τη στιγμή δεν έχουμε την παραμικρή στήριξη στους αγώνες μας από το Εργατικό Κέντρο της Πάτρας ενώ ταυτόχρονα δεχόμαστε συνεχείς επιθέσεις από την εργοδοσία, που απειλεί ότι θα σταματήσει το έργο ή ότι θα το δώσει αλλού. Η μόνη συμπαράσταση που βρήκε το σωματείο ήταν από το Συντονιστικό Πρωτοβάθμιων Σωματείων, από μεμονωμένους εργαζόμενους, φοιτητές της Πάτρας και από το σωματείο Μισθωτών Τεχνιτών που στήνεται τώρα.
Ένα από τα βασικά αιτήματα είναι να σταματήσουν οι απολύσεις…
Έχουν γίνει πολλές απολύσεις. Αν εκείνες είχαν το μανδύα της νομιμότητας λόγω έλλειψης αντικειμένου, η τελευταία του εκλεγμένου-πλέον- μέλους της διοίκησης, η οποία έγινε μια μέρα μετά την κατάθεση της υποψηφιότητάς, είναι από όλες τις πλευρές παράνομη.
Η απεργία της Τετάρτης ακολούθησε των στάσεων εργασίας που κάνατε το καλοκαίρι. Ποια η στάση της εργοδοσίας μέχρι σήμερα;
Το καλοκαίρι κάναμε δυο προειδοποιητικές στάσεις εργασίας απαιτώντας αποκλειστική απασχόληση των εργαζομένων στην ειδικότητα και στον τομέα που έχουν προσληφθεί, τήρηση των κανόνων υγιεινής και ασφάλειας και άμεση πρόσληψη εργαζομένων για την κάλυψη των κενών που υπάρχουν. Στη πρώτη στάση η απάντηση που λάβαμε από την εργοδοσία ήταν ότι «δεν συζητάει με εκβιαστές». Στη δεύτερη ο διευθυντής του έργου μας δήλωσε ότι «κάνει μπάνια και να μην τον ενοχλούμε».
Η απεργία θεωρείς ότι ήταν πετυχημένη;
Η απεργία είχε απόλυτη επιτυχία παρότι η εργοδοσία προσπάθησε να δημιουργήσει απεργοσπαστικό μηχανισμό, καλώντας τους εργαζόμενους να προσπαθήσουν μέχρι τελευταία στιγμή να πάνε για δουλειά προκειμένου να πληρωθούν το μεροκάματο. Ωστόσο, όλοι οι εργαζόμενοι απέργησαν καταφέρνοντας να σταματήσουν το εργοτάξιο από τη μία άκρη ως την άλλη. Η εργοδοσία δεν αρκέστηκε μόνο στην προσπάθεια απεργοσπασίας. Κυκλοφόρησε πανομοιότυπες αιτήσεις διαγραφής από το Σωματείο καλώντας τους εργαζόμενους να διαλέξουν «ή το σωματείο ή την εταιρεία».
Έχει αποδώσει αυτή η τακτική;
Δυστυχώς έχει υποκύψει κόσμος. Αν η εργατική τάξη είχε συνείδηση δεν θα είμαστε εδώ που είμαστε.
Οι κινητοποιήσεις θα συνεχιστούν;
Βεβαίως. Μέχρι την ικανοποίηση των αιτημάτων μας: καλύτερες συνθήκες εργασίας, καταβολή επιδομάτων και αναδρομικών επιδομάτων, παύση της εργοδοτικής τρομοκρατίας και των εκβιασμών. Ωστόσο, είμαι αισιόδοξος γιατί στην απεργία νιώσαμε για πρώτη φορά την αλληλεγγύη των εργαζομένων. Ήρθε κόσμος που δεν μας γνώριζε προσωπικά και περιφρούρησε μαζί μας την απεργία. Ήταν πρωτόγνωρο συναίσθημα για μας η αλληλεγγύη και νιώθουμε ευγνωμοσύνη. Γι’ αυτό θα συνεχίσουμε τις κινητοποιήσεις και ψάχνουμε να βρούμε και άλλους τρόπους –πέρα από την απεργία- προκειμένου να ενημερωθεί ο κόσμος για τις συνθήκες εργασίας που βιώνουμε στο εργοτάξιο.
Ένα μη πολιτικό κείμενο για την πολιτική
Το κείμενο που ακολουθεί το έστειλε ο Θόδωρος Τσελεπής στις εφημερίδες Αυγή, Δρόμο, Εποχή και Πριν ζητώντας συμβολικά κοινή δημοσίευση σε όσες εφημερίδες δημοσίευσαν την απεργία της περασμένης Τετάρτης. Δεν είχαμε παρά να σεβαστούμε την επιθυμία του και να τον ευχαριστήσουμε για αυτό το καθαρά πολιτικό κείμενο ψυχής.
Χειμώνας του ΄85 στη Θεσσαλονίκη. Απεργία των σκουπιδιάρηδων. (έτσι τους λέγαμε τότε). Εγώ 15χρονος κνίτης, μαθητής λυκείου. Πιασμένος σε «αλυσίδα» με συντρόφους μεγαλύτερους να προσπαθούμε να εμποδίσουμε τους στρατιώτες να μαζέψουν τα σκουπίδια. Ντρεπόμουν. Αλλά πιο πολύ ντρεπόμουν να πω πως ντρεπόμουν.
Τα χρόνια πέρασαν. Έχω 2 γιους, ο ένας 15χρονος. Δεν είμαι πλέον Κνίτης είμαι ένας ανένταχτος-αντιεξουσιαστής-αριστερός τρομάρα μου, που ψάχνει την Αριστερά. Χρόνια τώρα με στήνει στο ραντεβού, αλλά εγώ επιμένω να την περιμένω.
Σεπτέμβριος του 2010, Αχαΐα. 40χρονος πλέον, πρόεδρος του Σωματείου «Η Γαλαρία», ηλεκτροσυγκολλητής, εργαζόμενος στη VINCI. Την Τετάρτη είχαμε απεργία. Τα αίτια πολλά. Τα αιτήματα διάφορα. Καλύτερες συνθήκες, επιδόματα, τρομοκρατία, εκβιασμοί.
Λίγο πριν ξημερώσει, άρχισαν να έρχονται στα τούνελ κάτι «παλιόπαιδα» με μηχανές και αυτοκίνητα. Κάτι αξύριστα αγόρια με χαίτη και σκουλαρίκια. Ο Νίκος (μεγαλύτερος αυτός) και η Σοφία από το συντονιστικό. Πέρναγε η ώρα και έρχονταν όλο και περισσότερα λιανόπαιδα. Και μαζί κορίτσια, όμορφα κορίτσια. Και στάθηκαν μαζί μας στην πύλη. Δεν ήθελαν να τους κεράσουμε ούτε καφέ. Ένιωθαν πως έκαναν το χρέος τους.
Οι συνάδελφοί μου τα έχασαν. Ντρέπονταν που δεν ήταν όλοι οι εργαζόμενοι που απεργούσαν μαζί μας. Και ήθελαν να αγκαλιάσουν όλα αυτά τα παιδιά που στέκονταν μαζί μας χωρίς να ξέρουν ούτε το όνομα μας.
Τετάρτη 1 Σεπτέμβρη 2010: η ωραιότερη μέρα της ζωής μου. Δεν κερδίσαμε τίποτα. Δεν ξέρω αν θα κερδίσουμε τίποτα και στο μέλλον. Όμως για πρώτη φορά δεν ένιωσα μόνος. Ένιωσα, όμως, σύντροφος. Πόσο καιρό είχα να πω αυτή τη λέξη. Για ένα διάστημα ντρεπόμουν να την ξεστομίσω. Την είχαν κουρελιάσει γραφειοκράτες, καρεκλοκένταυροι και εργατοπατέρες. Αυτοί όμως ήταν πραγματικοί Σύντροφοι.
Ήταν οι Σύντροφοί μου που δουλεύουμε μαζί στις γαλαρίες και στα συνεργεία της VINCI. Ήταν οι Σύντροφοί μου από διάφορους χώρους, νέα παιδιά που βοήθησαν να πετύχει η απεργία και να μην δουλέψει κανείς
Λυπάμαι συνάδελφοι αν δεν μπορέσει να κερδίσει το Σωματείο ένα επίδομα παραπάνω, αλλά κερδίσαμε σε ανθρωπιά αξιοπρέπεια και κυρίως αλληλεγγύη.
Δεν ξέρω πόσα από αυτά τα παιδιά θα κάνουν καριέρα, θα αποχτήσουν χρήμα, θα γίνουν πρώην αντιεξουσιαστές, πρώην αριστεροί, οικογενειάρχες με εξοχικό και γκόμενα. Ίσως όλα, ίσως κανένα. Μα θα έρθουν άλλα στη θέση τους και στην θέση μας. Και η ζωή θα συνεχίζεται με τους λίγους ρομαντικούς να παλεύουν για μια καλύτερη ζωή.
Συγνώμη παιδιά που δεν ξέρω τα ονόματα σας, αλλά σας ευχαριστώ και εγώ και οι συνάδελφοι μου. Συγνώμη και σε όσους περίμεναν να διαβάσουν ένα «πολιτικό» κείμενο.
ΥΓ: Ραντεβού ρε μαλλιάδες στην Δ.Ε.Θ. και μακριά από γραφειοκράτες. Να ξέρατε τι χάσατε όσοι δεν ήσασταν μαζί μας. Και σεις ποντικοί που περιμένετε στη γωνία την προσωπική μου άποψη εξέφρασα στο κείμενο αυτό.
Τσελεπής Θόδωρος
Ηλεκτροσυγκολλητής,
πρόεδρος σωματείου Γαλαρία
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
