Τράπεζες υπέστησαν ζημιές ή κάηκαν, καταστήματα καταστράφηκαν, δεκάδες κτίρια υπέστησαν σοβαρές ζημιές, τρεις κινηματογράφοι δέχτηκαν επίθεση [Άστυ, Αττικό, Απόλλων]. Γνωστά. Όπως επίσης γνωστό είναι ότι κάποιοι ζητούσαν χρήματα προκειμένου να μην καταστρέψουν καταστήματα ενώ την τιμητική τους στις επιθέσεις είχαν τα καταστήματα ένδυσης, υπόδησης και κινητής τηλεφωνίας. Γνωστό και ως πλιάτσικο. Αναμενόμενο τέλος ήταν ότι τα μέσα ενημέρωσης δεν θα έδειχναν την τεράστια διαδήλωση και θα μονοπωλούσαν την ειδησεογραφία τα επεισόδια. Ιδίως τώρα που είχαν και φωτιά εκτός από καπνό.
Ο πολίτης, μπροστά σ’ αυτό που συμβαίνει το τελευταίο διάστημα επαναπροσδιορίζεται. Ο χάρτης των δικαιωμάτων και της κοινωνικής του διαβίωσης έχει μετασχηματιστεί, υποβαθμίζεται, καταρρέει. Φυσικά σε βάρος του. Το πολιτικό σύστημα σε αποσύνθεση αναζητά διεξόδους πάντα σε βάρος της κοινωνίας. Είναι αναμενόμενο, λοιπόν, σε μια συγκέντρωση, μια διαδήλωση ο πολίτης, που έχει χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια του, να φωνάξει, να βρίσει, να πετάξει καμιά πέτρα, να επιτεθεί στα ΜΑΤ. Ας μην κρυβόμαστε. Η αντίσταση σε αυτή τη βίαιη επίθεση θα επηρεαστεί από αυτή τη διάχυτη βία. Θα είναι αγώνας της πλειοψηφίας, όμως, και όχι μιας μικρής μειοψηφίας που θέλει να καθορίζει και τις τύχες, τη μαζικότητα ή τους στόχους των διαδηλώσεων.
Αυτή είναι μια πολύ βασική διαφορά. Οριοθετεί το χάσμα που χωρίζει δύο διαφορετικά πολιτικά σχέδια: με τη συνειδητή συμμετοχή της πλειοψηφίας το ένα, με την καθοδήγηση της «πρωτοπορίας» το άλλο.Πολιτική διαφορά. Όσοι διαφωνούν με αυτό υποστηρίζουν ότι ο κανόνας της δημοκρατίας δεν ισχύει, καθώς ο πολίτης δεν μπορεί να δράσει αν δεν ανήκει στην πλειοψηφία. Δεν εξηγούν, όμως, το γιατί στις πορείες και διαδηλώσεις που οργανώνουν οι ίδιοι δεν ανοίγει ρουθούνι, ούτε μια πέτρα δεν πέφτει!
Καθημερινά η λαϊκή συνείδηση εξεγείρεται. Και είναι ο λαός που αγωνίζεται για την επιβίωσή του, τα δικαιώματά του και που έχει κάνει επαναστάσεις και θα τις επαναλάβει –όχι απαραίτητα μέσα από κάποιο κόμμα, όχι απαραίτητα στην Ελλάδα, όχι απαραίτητα όσο θα είμαστε εμείς εν ζωή! Και θα ήταν πολύ διαφορετικό αν κάποιοι «απαλλοτρίωναν» τρόφιμα [βλέπε «Ρομπέν των σούπερ μάρκετ»] όχι απαραίτητα για να τα μοιράσει, αλλά και για να φάει, αν δεν έχει, αν πέταγε μια μολότοφ σε μια τράπεζα ως σύμβολο του ληστρικού συστήματος. Όπως κι αν αύριο, με την πολιτική εξαθλίωσης που ακολουθείται, σπάσουν και άλλα καταστήματα από το χέρι κάποιου που προσπαθεί να μην πεθάνει από το κρύο. Δεν σπας, όμως, σήμερα 70 καταστήματα ένδυσης και υπόδησης, δεν αφαιρείς δέκα προτζέκτορες και οκτώ μικροφωνικές εγκαταστάσεις από τη Νομική σχολή, δεν ανοίγεις καταστήματα κινητής τηλεφωνίας για ένα φορητό υπολογιστή ή ένα κινητό τελευταίας τεχνολογίας. Δεν είναι ψιλά γράμματα αυτά…
Χ.Π.Θ.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
