Μολονότι η συγκρότηση του ΛΑ.Ο.Σ θα ήταν αδιανόητη χωρίς τον αρχηγό και τα μιντιακά ήθη που -ως έναν βαθμό- και ο ίδιος διαμόρφωσε, εν τούτοις η δυναμική του κόμματος υπήρξε συνάρτηση της δυνατότητάς του να λειτουργεί ως «κόμβος» της ελληνικής ακροδεξιάς, να συγκεντρώνει δηλαδή προσωπικότητες και οργανώσεις του «χώρου» και να τις αναμειγνύει με πολιτικούς και μη τηλεαστέρες συγγενών ευαισθησιών, τους τελευταίους μήνες, ωστόσο, η δυνατότητα αυτή υπονομεύτηκε και η ισορροπία που εγγυάται ο Γ. Καρατζαφέρης αμφισβητήθηκε. Ο βασικός, μέχρι σήμερα, εταίρος του ΠΑΣΟΚ φάνηκε να μπαίνει σε μπελάδες.
Η αμφισβήτηση δεν είχε να κάνει αποκλειστικά με τη στάση του κόμματος απέναντι στο Μνημόνιο (υπάρχουν, δηλαδή, και προσωπικές στρατηγικές, ιδεολογικοποιημένες ή μη, που συγκρούονται με την μοναρχική αξίωση του Καρατζαφέρη- η διαγραφή του δημοτικού συμβούλου Κουριαννίδη, που παρέβη κομματική εντολή να μην παραστεί σε παρουσίαση βιβλίου του Πλεύρη, είναι ενδεικτική), σε κάθε περίπτωση ωστόσο, οι φυγόκεντρες τάσεις συναντήθηκαν με την τοποθέτηση του ΛΑ.Ο.Σ στο βασικό διακύβευμα της συγκυρίας και την λειτουργία του κόμματος ως αρωγού της κυβέρνησης. Η αναπάντεχη (;) σύμπλευση δεν αφορά μόνο το Μνημόνιο, αλλά και ένα μορατόριουμ στην εξωτερική πολιτική (βλ. μη συμμετοχή του ΛΑ.Ο.Σ στις μειοψηφικές κινητοποιήσεις ενάντια στην επίσκεψη Ερντογάν και στήριξη της ελληνοϊσραηλινής προσέγγισης), καθώς και μια ολιγωρία –που χρεώνει στο κόμμα ο «πατριωτικός χώρος»- όσον αφορά τις κινητοποιήσεις για την ιθαγένεια. Η απομάκρυνση Κουριαννίδη στη Θεσσαλονίκη δεν είναι η μόνη, καθώς απώλειες υπήρξαν στην Κρήτη και τη Θεσσαλία, το κλίμα αυτό δε, καταγράφηκε και στις δημοσκοπήσεις του καλοκαιριού, με τον ΛΑ.Ο.Σ να παίρνει θέση στο κάδρο της απαξίωσης δίπλα σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.
Αυτή, βεβαίως, είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη είναι ότι η αλλαγή ηγεσίας στη ΝΔ δεν επέδρασε όσο γρήγορα αναμενόταν, ακόμα και όταν ο Α. Σαμαράς αποκτούσε τον πλήρη έλεγχο του κομματικού μηχανισμού. Η πίεση, άλλωστε, που η δεξιά στροφή της ΝΔ ασκεί αντικειμενικά στον ΛΑ.Ο.Σ, σημαίνει ταυτόχρονα και την περαιτέρω νομιμοποίηση της ατζέντας του Καρατζαφέρη στα «εθνικά» και το μεταναστευτικό, η επιλογή Σαμαρά να αναβαθμίσει το τελευταίο και να το αφαιρέσει από την αποκλειστική …νομή του ΛΑ.Ο.Σ, ήταν εξόφθαλμη (βλ. υπόσχεση να καταργηθεί ο νόμος περί ιθαγένειας αν η ΝΔ ξαναγίνει κυβέρνηση). Το σημαντικότερο: από την ανταπόκριση της κυβέρνησης στις πιέσεις για «πάταξη του παραεμπορίου» ως τον χονδροειδή αντικομμουνισμό, που τελευταία συγκινεί και τον γενικά νηφάλιο πρωθυπουργό, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που η προβληματική του ΛΑ.Ο.Σ υιοθετείται από το ΠΑΣΟΚ.
Τούτων δοθέντων, φαίνεται μάλλον λογικό ο Βορίδης να διεκδικείται από τη ΝΔ και τη «φιλελεύθερη» Ντ. Μπακογιάννη, η υποψηφιότητα του Ν. Κακλαμάνη να ενοποιεί την τριχοτομημένη Δεξιά (άλλες δε να συγκινούν εξίσου τον ΛΑ.Ο.Σ και την ηγέτιδα του «Φόρουμ για την Ελλάδα») και τηλεπρόβλητα στελέχη της ΝΔ, με ή χωρίς εμπλοκή σε δικαστικές υποθέσεις (Κιλτίδης, Μαντούβαλος, Τατούλης), να μετακομίζουν ελαφρά τη καρδία στην Καλλιρρόης ενόψει εκλογών.
Οι εκλογές για την αυτοδιοίκηση ήταν πάντα για τον ΛΑ.Ο.Σ οτιδήποτε άλλο παρά αναμέτρηση «δεύτερης τάξης»: το πιστοποιούν, το ποσοστό Καρατζαφέρη στην Υπερνομαρχία Αττικής το 2002 και η επιτυχία της στρατηγικής του Δούρειου Ίππου, το 2006, με την άμβλυνση της ακροδεξιάς ρητορικής και τον προσεταιρισμό μέινστριμ υποψηφιοτήτων. Αυτό ισχύει ακόμα περισσότερο για τις επερχόμενες εκλογές. Εκεί θα φανεί πόσο μπορεί να αντέξει ένα κόμμα που υποστηρίζει το Μνημόνιο και θεωρεί αδιέξοδη την πολιτική της τρόικας, ένα κόμμα που τη μια σκέφτεται να στηρίξει υποψηφίους του ΠΑΣΟΚ αντί για δικούς του και την άλλη κατηγορεί τον Σαμαρά ότι αφήνει τη χώρα να πρασινίσει…
Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
