Χρονιά Στρίντμπεργκ η φετινή, 100 χρόνια από το θάνατό του και αρκετές σκηνές αποφάσισαν να ανεβάσουν έργα του σπουδαίου σουηδού δραματουργού. Συγγραφέας με θεματικές εμμονές, περισσότερο γνωστός για το μισογυνισμό του, είναι βαθιά επηρεασμένος αρχικά από τον Νίτσε και αργότερα από τον μυστικιστή φιλόσοφο και θεολόγο Εμμάνουελ Σβέντεμποργκ, που γνώριζε από τα νεανικά του χρόνια. Στο έργο του καταγγέλλει την ηθική διαφθορά, το ψεύδος των ανθρώπινων σχέσεων, τη διαμάχη των δύο φύλων που καταλήγει σε ένα πραγματικό πόλεμο ανάμεσα στο αρσενικό και το θηλυκό. Τον ενδιαφέρουν ακραίες καταστάσεις που κρύβονται κάτω από ένα μανδύα επιφανειακής ομαλότητας και όπου η λυσσαλέα σύγκρουση φτάνει συνήθως σε ανθρωποφαγικές εξάρσεις. Οι ήρωές του γονατίζουν από απογοητεύσεις, παγιδεύονται από τους άλλους σε συναισθηματικά αδιέξοδα και αντιφάσεις, εμπλέκονται σε ένα κόσμο ψεμάτων που τους κάνει να χάνουν την ικανότητα της λογικής ανάλυσης και του δρόμου για την αλήθεια. Από το 1901 και μετά πειραματίζεται ιδιαίτερα με τη μορφή, εγκαταλείπει το νατουραλισμό, γίνεται συμβολικός, στα έργα της τελευταίας περιόδου εμφανίζονται σπερματικά ρεύματα της τέχνης του 20ού αιώνα, που φτάνουν μέχρι το παράλογο.
Με τον Στρίντμπεργκ υπάρχει ένα παράδοξο, ενώ είναι πολύ γνωστός και στην Ευρώπη και στην Αμερική, μολονότι έργα του ανεβαίνουν τακτικά στις θεατρικές σκηνές του κόσμου, ωστόσο από το σύνολο της πλούσιας δραματουργίας του επιλέγεται συνήθως ένας περιορισμένος αριθμός έργων, κυρίως της πρώτης περιόδου του: «Ο πατέρας», «Δεσποινίς Τζούλια», «Η πιο δυνατή» αλλά και σπαρακτικός «Ο χορός του θανάτου» από την τελευταία περίοδο. Τον Πατέρα διάλεξε να ανεβάσει το θέατρο Βαφείο, σε σκηνοθεσία Γιώργου Βούρου, με τον ίδιο και τη Μαρία Σκούπα στους ρόλους του κεντρικού ζεύγους.
Παρότι στην εποχή του τεστ DNΑ, η αποκάλυψη της πατρότητας είναι μια εύκολη υπόθεση, το έργο του Στρίντμπεργκ δεν έχει χάσει ουδόλως το ενδιαφέρον του. Η εξαιρετική διαγραφή των χαρακτήρων, η σύγκρουση του άντρα και της γυναίκας, το μίσος που δηλητηριάζει τη σχέση τους, η κατάρρευση κάθε γαμήλιας όχι μόνο σχέσης αλλά και σύμβασης, ένα αιμοβόρο παιχνίδι εξουσίας φέρνουν στο νου πολύ σύγχρονες καταστάσεις. Εδώ, το θηλυκό κατασπαράσσει το αρσενικό, οδηγώντας το στην τρέλα. Ο συγγραφέας στάζει από μισογυνισμό. Ακούσια σκιάγραφηση σχεδόν της φροϊδικής θεωρίας για τον φθόνο της γέννας, ο Πατέρας, παρουσιάστηκε ρεαλιστικά, σε μια παράσταση μετωπική, χαμηλών τόνων, με μια διάθεση να δείξει πλευρές της ηρωίδας, της Λάουρας, πέρα από το αναμενόμενο, που άφηνε το θεατή να βγάλει τα συμπεράσματά του.
Μαρώ Τριανταφύλλου
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
