Επιμέλεια Λιάνα Μαλανδρενιώτη - Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ
Ρεσιτάλ πιάνου με την Ντόρα Μπακοπούλου
Μία ιδιαίτερη νότα στα μουσικά γεγονότα του Φεστιβάλ Αθηνών πρόκειται να προσθέσει η διακεκριμένη σολίστ του πιάνου Ντόρα Μπακοπούλου. Η συμμετοχή της τιμά τους οργανωτές και χαροποιεί το φανατικό της κοινό και τους πολυάριθμους φίλους της. Όσο για τους μαθητές της αυτοί θα σπεύσουν να πάρουν ακόμα ένα μάθημα υψηλής τεχνικής και ευαισθησίας. Στο πρόγραμμα της θα ερμηνεύσει έργα των: Ρόμπερτ Σούμαν (Τρία Φανταστικά κομμάτια έργο 111, θέμα και πέντε συμπληρωματικές συμφωνικές σπουδές απο το έργο 13, Παιδικές σκηνές έργο 15) και Φρέντερικ Σοπέν (Νυχτερινό έργο 62 αρ.1 και Νυχτερινό έργο 32 αρ.2, τη Βαρκαρόλα σε φα δίεση μείζονα έργο 60, πέντε Μαζούρκες και τη Μπαλάντα αρ.3). Στη συνέχεια, η αγαπημένη πιανίστα του Μάνου Χατζιδάκι θα ασχοληθεί με την προετοιμασία του 5ου Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής της Αίγινας του οποίου ηγείται με μεγάλη επιτυχία. Την Τρίτη 29 Ιουνίου, στο Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσό, στις 9 μ.μ. Τιμές εισιτηρίων: 15, 10 (φοιτητικό) και 5 (μαθητές ωδείων) ευρώ.
«ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ» ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ
Συναυλία της Νατάσσας Μποφίλιου
*Συμμετέχουν: Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης & Μαρία Παπαγεωργίου
Η Νατάσσα Μποφίλιου συνεχίζει το μουσικό της ταξίδι με… Γκάζι και «Εισιτήρια Διπλά». Μαζί της παρουσιάζουν τη δουλειά τους οι φίλοι της ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης και η Μαρία Παπαγεωργίου. Στο μοναδικό αυτό καλοκαιρινό ραντεβού, στην «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων, η Νατάσσα Μποφίλιου, προσκαλεί το κοινό της Αθήνας σε ένα καινούργιο μουσικό ταξίδι για τόπους και αισθήματα, που αποτελούν σημεία αναφοράς και αγαπημένους προορισμούς. Μαζί με το νέο της δίσκο, που έχει τίτλο «Εισιτήρια Διπλά» και θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά, θα ακουστούν τραγούδια από τις «Εκατό Μικρές Ανάσες», το «Μέχρι το τέλος» και τα «Τρία Μυστικά», με ενδιάμεσες «στάσεις» σε γνωστά κι αγαπημένα τραγούδια, σε μια διαφορετική παράσταση, που συνδυάζει το λόγο με τη μουσική και την εικόνα με τους ήχους. Λίγο πριν αρχίσει το μουσικό ταξίδι της Νατάσσας, δύο νέοι, ταλαντούχοι καλλιτέχνες, ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης και η Μαρία Παπαγεωργίου, θα ανέβουν στη σκηνή, παρουσιάζοντας τη δική τους νέα δουλειά από το δίσκο και το καινούργιο υλικό τους «Όμορφοι και Ηττημένοι». Τους πλαισιώνουν οι μουσικοι: στο πιάνο ο Θέμης Καραμουρατίδης, στα τύμπανα ο Φοίβος Κουντουράκης, στο τσέλο ο Άρης Ζέρβας, στις κιθάρες ο Σωτήρης Καστάνης, στο μπάσο ο Γιώργος Μπουλντής και στα πνευστά ο Παναγιώτης Ράπτης.
Την Τετάρτη 30 Ιουνίου, στις 9 μ.μ. Είσοδος 10 ευρώ (προπώληση), 15 (ταμείο), 18 (αριθμημένες θέσεις) ευρώ. «Τεχνόπολις» Δήμου Αθηναίων (Πειραιώς 100, Γκάζι, τηλ. 2103475518).
Ω, το υπέροχο σύστημα!
Eνας άνθρωπος περπατάει τις φτωχογειτονιές του Καράκας όπου είναι επικίνδυνο να είσαι παιδί, φτώχεια κραυγάζουσα που φέρνει βία, παραβατικότητα ή παραίτηση, εκεί όπως παντού αλλού! Ό,τι ο ίδιος διαθέτει είναι η μουσική του κι ένα παράλογο σχέδιο: μια νεανική συμφωνική ορχήστρα! Οι αντιδράσεις μεγάλων και μικρών στο άκουσμα της εξωφρενικής ιδέας, η χωρίς εχέγγυα προσμονή σε μια αποθήκη -ίσως κάποιος θελήσει να δοκιμάσει, η στιγμή που ο πρώτος πιτσιρικάς , με μόνο του εφόδιο την περιέργεια, εμφανίζεται… Η αρχή ενός ταξιδιού πολυτελείας σε έναν κόσμο σκληρότητας…
Τριάντα και κάτι χρόνια μετά, ο ακαταπόνητος Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου, μικροκαμωμένος γεροντάκος με μάτια που σπιθίζουν, ακολουθεί το όνειρο του με πολύ μεγάλη παρέα: τριακόσιες χιλιάδες μαθητές σε πόλεις και χωριά, μέλη συμφωνικών σχημάτων και χορωδιών, σε σύνολο εικοσιπέντε εκατομμυρίων ανθρώπων. Η συμφωνική μουσική ; Ευρωπαϊκή υπόθεση - την έχουν ήδη ιδιοποιηθεί δύο εκατομμύρια άνθρωποι! Το «σύστημα» (Εl systema)Αμπρέου είναι πλέον το καμάρι της δημόσιας εκπαίδευσης, με τη μουσική παιδεία ως προτεραιότητα στα σχολικά προγράμματα ενός κράτους που δεν επαίρεται ούτε για το κατά κεφαλήν εισόδημα ούτε για περισπούδαστα μέγαρα πολιτισμού ούτε για καταναλωτική ευμάρεια. Παιδιά με φλάουτα, βιόλες και κρουστά αφήνουν συχνά τα όργανα στο σχολείο για να μην πέσουν θύματα ληστείας στο δρόμο, χορταίνουν φαγητό στο μουσικό συσσίτιο και ονειροπολούν το βράδυ σε πλινθόκτιστα σπίτια και σοκάκια – διαδρόμους. Με τις προκλήσεις και τις φιλοδοξίες όλων των μουσικών της γης , τα πρώτα βήματα μέσα από ευφάνταστο παιχνίδι, την υπομονή και αφοσίωση που στη συνέχεια απαιτεί η δεξιοτεχνία . Το έπαθλο; Η χαρά της μουσικής με παρέα και ίσως μια θέση στους διακόσιους της κορυφαίας Ορχήστρας Νέων της Βενεζουέλας «Σιμόν Μπολίβαρ», με μουσικούς δεκαέξι ως είκοσι έξι ετών και συνεργάτες όπως ο Κλαούντιο Αμπάντο και ο σερ Σάιμον Ραντλ που δεν κατάφεραν ακόμη να μην εκπλήσσονται σε κάθε τους επίσκεψη .Το παράδοξο ως απολύτως φυσικό : μια χώρα λατινοαμερικάνικη όπου οι μουσικοί υπερτερούν αριθμητικά αθλητών και μπαλαδόρων!
Ωστόσο για τον Αμπρέου ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς! Οραματίζεται συμφωνικές ορχήστρες και χορωδίες αξιώσεων σε κάθε κοινότητα ,ενώ το «El systema» ήδη εξάγεται στη λατινική Αμερική, το Μεξικό, την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία, τη Σκωτία, τη Ρωσία. Με όπλο του την ορχήστρα «Σιμόν Μπολίβαρ» και τον εξαιρετικού τάλαντου εικοσιεννιάχρονο(!) μαέστρο της Γκουστάβο Ντουνταμέλ (με διευθυντικό ντεμπούτο στα δεκατέσσερα, παγκόσμια αναγνώριση και δημοτικότητα ροκ στάρ), ο Αμπρέου περιοδεύει παντού, συνομιλεί με μουσικούς, εκπαιδευτικούς, πολιτικούς θεμελιώνοντας διακρατικές συνεργασίες, ενώ ο Ντουνταμέλ, γέννημα θρέμμα του «συστήματος», συνεργάτης των μεγαλύτερων συμφωνικών σχημάτων και διευθυντής της Φιλαρμονικής του Λος Άντζελες και της Συμφωνικής του Γκέτεμποργκ, μεταφέρει την εμπειρία στις υποβαθμισμένες περιοχές της αμερικανικής μεγαλούπολης και του ευρωπαϊκού βορά, ώστε «να υπάρξει μέσω της μουσικής κοινωνική βελτίωση και καλλιτεχνικό αποτέλεσμα κοινωνικού χαρακτήρα».
Αυτός εξάλλου ήταν πάντοτε ο πυρήνας της προσπάθειας: η κοινωνική αναφορά, η ηθική διάσταση της μουσικής εκπαίδευσης, η ορχήστρα ως εργαλείο συλλογικότητας, μέσο πάλης για τη βελτίωση του συνόλου, όχημα δεσμών φιλίας, δημιουργικότητας και αποτελεσματικότητας στην υλοποίηση του στόχου. Η μουσική προσπάθεια είναι η προσπάθεια ενδυνάμωσης των ονείρων των νέων και ανακάλυψης της προσωπικής και συλλογικής αυτοπεποίθησης σε αντίξοες συνθήκες. Συνεκτικός ιστός μεταξύ κοινοτήτων, λαών και ηπείρων. Η ανθρώπινη πορεία με όρους αρμονίας, ομορφιάς, ισοτιμίας ως μέλη ενός ενιαίου πλανητικού συνόλου ! «Πρώτος ο Πλάτωνας πίστεψε», προλαβαίνει ο Αμπρέου τον αναμενόμενο σκεπτικισμό, «πως η μουσική κινεί το πνεύμα του ανθρώπου. Μπορεί λοιπόν να γίνει σημαντικό όχημα κοινωνικής μεταρρύθμισης. Κάνουμε μουσική για να νικήσουμε τη φτώχεια. Η φτώχεια είναι η αφετηρία μας».
Με γνώμονα την αλλαγή του κοινωνικού πεδίου μέσω της δημιουργίας και της συλλογικότητας, χωρίς διδακτισμό και μεγαλοστομίες, «μιλώντας με όργανα και μουσικές, αυτό που ξέρουμε καλύτερα», ευελπιστεί στην ίδρυση μιας μεικτής συμφωνικής ορχήστρας διακοσίων νεαρών μουσικών από την Ελλάδα και τη Βενεζουέλα. Επιχαίρουν οι έλληνες οικοδεσπότες, επαυξάνει ο Μίκης Θεοδωράκης παραχωρώντας τη ραψωδία του για έγχορδα και τάζοντας το Canto Heneral για την επόμενη χρονιά. Ανέφερε άραγε κανείς τη θνησιγένεια των ελληνικών μουσικών σχολείων, τα υψηλά δίδακτρα των ωδείων, τις καλλιτεχνικές σπουδές ως σφάγιο σε φροντιστηριακές ολονυχτίες , τον κραταιό συντηρητισμό κοινής αποδοχής και την ιεραρχία του διασκεδάδικου όπου ταλαντούχοι κοιλιακοί ψάχνουν παχιά νυχτοκάματα; Πού να συναντηθούν ο Πλάτωνας με το greek idol;
Τετάρτη βράδυ, Ηρώδειο, άνω διάζωμα, δεν πέφτει καρφίτσα πουθενά. Η «Πέμπτη» του Μπετόβεν με το σφρίγος, τη δύναμη, τη μουσικότητα και τη salsa στο αίμα. Η πολυταισμένη ακοή μας ανακαλύπτει εκ νέου το πασίγνωστο. Ο Στραβίνσκι και η κατάθεση αέρινης και σκερτσόζας ευαισθησίας. Νεαρόκοσμος , μεσήλικες, ξέφρενα χειροκροτήματα, λατινοαμερικανοί συνθέτες, ένα μάμπο του Μπερνστάιν σε ερμηνείες σωματικές. Χορεύουν με τα όργανα, ξεχύνονται στη σκηνή, γιορτάζουν τη ζωή, τα νιάτα και τη μουσική τους. Πάρτι στο Ηρώδειο με χιλιάδες καλεσμένους- τέχνη υψηλή με γέλια και χαρές και μηδενικό καθωσπρεπισμό. Στην κερκίδα με μαθητές του μουσικού σχολείου Καλαμάτας. Έχουν έρθει ειδικά για τη συναυλία, επιστροφή τα ξημερώματα. Ενθουσιάζονται και μελαγχολούν. Συγκρίνουν συνομήλικες ζωές, ξεχνώντας τη σαφή υπεροχή της δικής τους καθημερινότητας.
«Αν η επιλογή επικεντρώνεται μεταξύ της ποιότητας και της ποσότητας του καλλιτεχνικού αποτελέσματος, επιλέγουμε την υψηλή ποιότητα σε μεγάλη ποσότητα». Ο Αμπρέου χαμογελάει απαντώντας ταυτόχρονα στα τοτέμ της φορμόλης και τους θωπευτές της ευτέλειας με ονομασία ευπαθούς προέλευσης, στο όνομα αμφίβολου προοδευτισμού! Οι μουσικοί του «συστήματος» συγκινούν με την ιστορία τους αλλά συναρπάζουν με το καλλιτεχνικό τους μέγεθος. «Αρκεί, όπως λέει ο Ντουνταμέλ, να θυμόμαστε το λόγο που μας κάνει μουσικούς και να καταστρέφουμε τη ρουτίνα, πριν αυτή καταστρέψει την ουσία της δημιουργικότητας»!
Όλγα Αθανίτη
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
