Ένα νέο απόκτημα συμπεριλαμβάνεται στην εκδοτική συλλογή της δραστήριας Ομάδας Νεανικής Πολυέκφρασης Αρκαδίας “Έλευσις”. Πρόκειται για 23 ποιήματα του σημαντικού Άραβα ποιητή Αμπού Νουουάς σε μετάφραση και εκτενή σχόλια του Θόδωρου Καλοπίση. Ο Αμπού Νουουάς -ψευδώνυμο που στα Αραβικά σημαίνει “Αμπού ο μπουκλομακρυμάλλης”- είναι ο γνωστότερος Άραβας ποιητής του 8ου αιώνα που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Βαγδάτη, απολαμβάνοντας τις ηδονές στη ζωή του χαλίφη, χωρίς ποτέ να γίνει αυλοκόλακας. Με το ανεξάρτητο πνεύμα που τον διέκρινε δεν δίσταζε να σαρκάζει ακόμα και τον ίδιο το Χαλίφη. Το έργο του αποτελεί έκφραση της κοινωνίας όπου γεννήθηκε, άνισο, ανάλαφρο ή γεμάτο πάθος, τρυφερό ή άσεμνο, το έργο του είναι μια πιστή απεικόνιση του ίδιου του δημιουργού του. Η επιτήδευση και η αναζήτηση της σπάνιας λέξης δεν αρμόζουν στο ποιητικό του όραμα. Οι στίχοι του τολμηροί, ηδονικοί, υπογραμμίζουν την ερωτική του μανία και αποπνέουν την αίσθηση του βακχικού τραγουδιού. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο Αμπού Νουουάς παραμένει αμετάφραστος στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Πολύ απλά γιατί οι στίχοι του είναι αποκαλυπτικοί και πολλές φορές σοκαριστικοί για τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Η φιληδονία του πήγαινε παράλληλα με ένα ασκητικό πνεύμα που δεν ένοιωθε ενοχές και τύψεις για τις επιλογές του. Στοχαστικός και υμνητής του θείου αλλά και αθυρόστομος, σατιρικός κατά τα αριστοφανικά πρότυπα, ρεαλιστής και μεταφυσικός, παρατηρητικός, φιλήδονος, σκανδαλώδης μα και ευαίσθητος, ο Αμπού Νουουάς υμνεί τον έρωτα, την ομορφιά της ζωής με τον ιδιαίτερο, ανενδοίαστο τρόπο του, επίκαιρος όσο ποτέ.
Ο 19ος αιώνας έμελλε να του επιφυλάξει μια τιμητική θέση για ό,τι γόνιμο περιέχει η άρνηση του στον κομφορμισμό και τη λατρεία του για τον άνθρωπο. Για τον αραβικό πολιτισμό, η ποίηση του αποτελεί μια κορυφαία και ανεπανάληπτη στιγμή, ενώ για πολλούς δυτικούς ποιητές και στοχαστές υπήρξε ο αδιαμφισβήτητος δάσκαλος.
Μια μικρή γεύση από την ποίηση του Αμπού Νουουάς:
«Τα στέκια που τα λέγαν
οι ποιητάδες
οι ειδωλολάτρες, κι αναμεταξύ τους
διαγωνισμούς έκαναν και γιορτάδες
εδώ δε θα βρεις πια: Η ανάμνησή τους
θάφτηκε μες στους άμμους
της ερήμου.»
Από το ποίημα «Άλλοτε και τώρα»
Γ. Π.
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
