Κορίτσια της βροχής, κορίτσια δικά μας
«Τα κορίτσια της βροχής», κορίτσια που ζήλευαν τους περαστικούς που βρέχονταν, κορίτσια που χάζευαν τον ουρανό πίσω από κάγκελα της φυλακής. Μιας φυλακής γεμάτης από βασανιστές, φάλαγγες, γκλοπ και ατέλειωτες ανακρίσεις.
Τα κορίτσια που είδα ξεκίνησαν κάπου το ’60, ένα ’60 ερωτεύσιμο, γεμάτο αμφιθέατρα, προκηρύξεις, συζητήσεις. Ένα ’60 που μπορούσε να προσφέρει σε κάθε νέα αυτό που ονειρευόταν. Κάπου το ’60 δεν ήταν άλλωστε και η δολοφονία του Λαμπράκη και του φοιτητή Σωτήρη Πέτρουλα; Ίσως μαζί με τα πρώτα φοιτητικά χρόνια ήταν αρκετό για να ωθήσει τις νέες και τους νέους κοντά στην αριστερά. Άλλωστε κάπου εκεί στο ’60 δεν ήταν που η δεξιά άρχισε να χάνει;
Βέβαια κάπου εκεί το ’67 ήταν και δικτατορία. Από το πρώτο κιόλας βράδυ κάποιες φυλακίστηκαν, οι υπόλοιπες πέρασαν αναγκαστικά στην «παράνομη» δράση ή και στην παρανομία. Γι’ αυτές που έμειναν ο αγώνας δεν ήταν εύκολος, χειρόγραφες προκηρύξεις, συνθήματα στους τοίχους, μποϊκοτάζ και η ασφάλεια να παρατηρεί κάθε κίνηση. Κάπως έτσι άρχιζε και το κρυφτό, ύπνος σε πατάρια, οικοδομές και ένας φόβος να ακολουθεί παντού.
«Στις φυλακές ήταν τα καλύτερά μου χρόνια». Ίσως γιατί άντεξαν, ίσως γιατί όπως λέει Τζορτζ Όργουελ στο 1984 «σημασία δεν έχει τι θα πεις, σημασία έχει να μην τους αφήσεις να μπουν μέσα σου». Δεν έχει σημασία αν έκλαιγαν στον ύπνο τους, ούτε αν οι μανάδες ούρλιαζαν στα ξερονήσια φοβούμενες τι θα περάσουν τα παιδιά τους, σημασία έχει ότι η καθεμία στον εαυτό της αποδείκνυε ότι «βαστά γερά - βαστά καλά». Τι κι αν η φάλαγγα διέλυε τα πόδια; Τι κι αν ο εξευτελισμός, οι ύβρεις και τα υπόλοιπα βασανιστήρια κατέστρεφαν το σώμα; Μπορεί το κεφάλι να μην είχε πια μαλλιά και το κορμί νά ‘ταν γεμάτο πληγές αλλά η ψυχή άντεχε, αυτό που τις έφτασε ως στα κελιά τις κράτησε και δυνατές. Άλλωστε ένα κτύπημα στο τοίχο ή ένα τραγούδι έδειχναν πως δεν είναι μόνες, ένα σφύριγμα από αυτήν που μόλις είχε βασανιστεί αρκούσε για να δώσει κουράγιο. Για αυτό τα βασανιστήρια των άλλων ήταν πάντα χειρότερα.
Δεν θα πρέπει όμως να ξεχαστούν οι γυναίκες που ήταν έξω. Μανάδες, αδερφές, σύζυγοι, γυναίκες που σέρνονταν από γραφείο σε γραφείο, από φυλακή σε φυλακή για να μπορέσουν να δουν και να βοηθήσουν το αγαπημένο πρόσωπο. Για να πάρουν και να δώσουν κουράγιο.
Κι όμως η θέληση δεν χάθηκε ποτέ από αυτές τις γυναίκες. Αυτό ήταν και το «δώρο» των κοριτσιών σε μια παρέα από νέους και νέες, αριστερούς και αριστερές, που πήγαμε όλοι και όλες μαζί, την Πέμπτη το βράδυ στο «Λαΐς».
Μαρίνα Καλλέργη
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
