Μια Κατσαρόλα Ανατροπής στο Α.Π.Θ
Σε υπαίθρια συλλογική κουζίνα, στην «Κατσαρόλα της Ανατροπής», για την ματαίωση των εκλογών για το Συμβούλιο του ΑΠΘ, κάλεσαν την Παρασκευή η Αριστερή Ενότητα, η Συσπείρωση Πανεπιστημιακών του ΑΠΘ και η Αυτόνομη Παρέμβαση Εργαζομένων στα ΑΕΙ.
Σε κοινό κείμενο τους, η ΑΡΕΝ και η Συσπείρωση Πανεπιστημιακών, που φέρει τον τίτλο «Να ματαιώσουμε τις εκλογές για το Συμβούλιο του ΑΠΘ», μεταξύ άλλων, αναφέρεται: «Ο νόμος 4009/11 εναρμονίζεται πλήρως με τη φιλοσοφία της λιτότητας και της καταστρατήγησης των εργασιακών δικαιωμάτων. Όντας προδήλως αντισυνταγματικός, εισάγει στον ευαίσθητο τομέα της παιδείας την ίδια νεοφιλελεύθερη και αντικοινωνική πολιτική. Αποτελεί τη ληξιαρχική πράξη θανάτου του δημόσιου, μαζικού και δημοκρατικού πανεπιστημίου. Οι εκλογές για την ανάδειξη των Συμβουλίων Διοίκησης αποτελούν το πρώτο και καθοριστικότερο βήμα για την εφαρμογή του. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μία απλή αλλαγή του μοντέλου διοίκησης, αλλά για την δημιουργία εκείνου του αυταρχικού οργάνου που θα μεταλλάξει τη φιλοσοφία και τον προορισμό του πανεπιστημίου. Με την ανάδειξη του Συμβουλίου, θα ανοίξει ο δρόμος για τη δημιουργία πτυχίων πολλών ταχυτήτων, με τη θεσμοθέτηση τριετών σπουδών και την εισαγωγή διδάκτρων μετά το τρίτο έτος. Είναι η στιγμή να προασπιστούμε όλοι από κοινού, το δημόσιο και δημοκρατικό πανεπιστήμιο, ματαιώνοντας τις εκλογές του Συμβουλίου, ώστε ο νόμος 4009/11 να μείνει στα χαρτιά και να μην γίνει ο εφιάλτης που θα κατατρέχει το μέλλον όλων μας.»
Δεν είσαι Ελληνίδα, δεν θα φας
Εγώ ’μαι η Εκκλησία των Δυνατών
της Αδικίας, της Βίας η Εκκλησία
και της Ψευτιάς!
Εγώ είμαι η Εκκλησία των τσαρλατάνων.
Είμαι «η Φλογέρα» εγώ «του Βασιλιά»
και «το Πάσχα των Ελλήνων!»
Την περασμένη Τρίτη συζητούσα με μια κυρία από τη Βουλγαρία, η οποία ήρθε να μου πουλήσει χαρτομάντιλα. Ήταν μούσκεμα από τη βροχή και κρύωνε. Τα αγόρασα και θέλησα να της μιλήσω λίγο, καθώς την είδα πολύ λυπημένη. Μου ανοιγόταν όσο περνούσε η ώρα και κάποια στιγμή μου είπε: «Νομίζεις, κορίτσι μου, πως θέλω να ζητιανεύω μπροστά στις εκκλησίες; Πριν μερικά χρόνια δούλευα στα χωράφια μαζί με τον άντρα μου και πληρωνόμασταν ο καθένας πενήντα ευρώ. Τώρα δεν υπάρχει δουλειά! Τι να κάνω; Πώς να μαζέψω το ενοίκιο και πώς να φάμε;» Της πρότεινα να πάει στα συσσίτια των εκκλησιών, μια και άκουσα πως πλέον οι εκκλησίες βοηθούν τον κόσμο. Η αφέλειά μου ώρες-ώρες δεν έχει όριο... «Δε μας δίνουν φαγητό εμάς» μου απάντησε, «Μόνο στους Έλληνες δίνουν. Μας διώχνουν επειδή είμαστε ξένοι...». Αν την άκουγε ο ποιητής Βάρναλης, ίσως με συγχωρούσε για την παράφραση των στίχων του...
Ιωάννα Σκαντζέλη
Κόβουμε την πίτα μας
Η οργάνωση Θεσσαλονίκης της ΑΚΟΑ υποδέχεται το 2012 και κόβουν την πίτα τους την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου στις 7μμ στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ (Αλεξάνδρου Σβώλου 15) και μας καλεί να πιούμε ένα κρασάκι, να χαλαρώσουμε και να κουβεντιάσουμε.
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Ενωτικό μέτωπο δυνάμεων του κόσμου της εργασίας
Σε πρόσφατη συνέλευσή της η Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων Ιδιωτικού και Δημόσιου Τομέα Θεσσαλονίκης, εντοπίζοντας την αδυναμία να ασκηθεί μια τέτοια δυναμική που θα ανατρέψει την πολιτική της συγκυβέρνησης του μαύρου μετώπου και της τρόικας, παρά τους δυναμικούς μεμονωμένους αγώνες που δίνονται σε διάφορους εργασιακούς χώρους (Ελληνική Χαλυβουργία, Γερολυμάτος, Πετζετάκης κτλ.), αλλά και τη μαζικότατη συμμετοχή των εργαζομένων στις πανελλαδικές απεργίες και στα συλλαλητήρια (οι οποίες τείνουν να καταλήξουν άσφαιρες εξαιτίας της στάσης της πλειοψηφίας των ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ), αποφάσισε να απευθύνει κάλεσμα στα πρωτοβάθμια σωματεία του νομού, με συγκεκριμένο συνολικό αγωνιστικό πρόγραμμα αντίθεσης και ανατροπής της ασκούμενης πολιτικής, με στόχο τη σύγκλιση του πιο πλατιού ενωτικού μετώπου δυνάμεων του κόσμου της εργασίας, οι οποίες μέσα από συντονισμένους αγώνες θα παλέψουν από κοινού για να το επιβάλουν.
Στο πλαίσιο αυτής της απόφασης πραγματοποιεί συναντήσεις με τα περισσότερα πρωτοβάθμια σωματεία της περιοχής, με αφετηρία αυτά τα οποία βρίσκονται σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις:
Την Παρασκευή 20 Ιανουαρίου αντιπροσωπεία της Πρωτοβουλίας επισκέφθηκε τους εργαζόμενους της Γενικής Γραμματείας Μακεδονίας- Θράκης, που βρίσκονται σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις διεκδικώντας να μη χαθούν οι θέσεις εργασίας τους, όπως διαφαίνεται στο σχεδιασμό των μειώσεων του προσωπικού στο δημόσιο τομέα (150.000 απολύσεις) με αφορμή το κλείσιμο της Γ.Γ. που υπάγεται στο υπουργείο ανάπτυξης. Δηλώθηκε επίσης η συμπαράσταση της Πρωτοβουλίας στους αγωνιζόμενους εργαζόμενους για τη διαμόρφωση ενός νέου πλαισίου λειτουργίας, που θα συνδυάζει και θα συντονίζει τις θεσμικά διαχωρισμένες πολιτικές για το περιβάλλον, τον πολιτισμό και τις υποδομές, προκειμένου να υπάρξει μια στρατηγική ολοκληρωμένης περιφερειακής οικονομικής ανάπτυξης προς όφελος των πολιτών της Θεσ/νίκης αλλά και της περιφέρειας γενικότερα.
Την περασμένη Δευτέρα επισκέφθηκαν τους απεργούς της Coca-Cola, που αγωνίζονται προκειμένου να γίνει άμεση ανάκληση των απολύσεων στο εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης, κάλυψη των θέσεων εργασίας που μένουν κενές με τις «εθελούσιες εξόδους», υπογραφή διμερούς σύμβασης, κάλυψη των αναγκών στη λειτουργία του τμήματος παραγωγής, οι οποίες προέκυψαν με τη μείωση του προσωπικού στις βάρδιες.
δΑΙΜΟΝΙΚΑ
Το μετέωρο βήμα του Αριστερού Μετώπου
Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε τους προφανείς λόγους για τους οποίους είναι αναγκαία, κυρίως στην σημερινή οριακή συγκυρία, η κοινή έκφραση των δυνάμεων της αριστεράς. Η ιστορική αναγκαιότητα είναι τέτοια που επιβάλει να παραμεριστούν, οι όποιες διαφορετικές προσεγγίσεις, τα ιστορικά κατάλοιπα, οι πολιτικές προφάσεις κι οι ιδεολογικές αποκλίσεις, ουσιαστικές ή ψευδεπίγραφες. Παρ’ όλα αυτά, όμως, παρακολουθούμε να διαδραματίζεται μέσα στην αριστερά ένα ακόμη θέατρο σκιών, που τιτλοφορείται «Το Μέτωπο». Μια έννοια που χρησιμοποιείται, ως επιθυμητός στόχος, από όλες σχεδόν τις δυνάμεις της αριστεράς, τεντώνεται όμως και διπλώνεται στα μέτρα της κάθε μιας, κακοποιείται και τελικά καταλήγει κενό γράμμα κι αναποτελεσματικό σχέδιο για όλους. Έτσι, καταλήγουμε πάλι στον ίδιο παρονομαστή, μιας πολυδιασπασμένης αριστεράς όπου όλοι παραμένουν γαντζωμένοι χωρίς να κάνουν βήμα από τις πάγιες θέσεις τους, συζητώντας ανέξοδα κι αδιέξοδα, πάντα όμως σε καλό, συντροφικό κλίμα!
Ο καθένας, λοιπόν, και το «μέτωπό» του. Και για να είμαστε ικανοποιημένοι από την ισχυρή μας επιχειρηματολογία, προσθέτουμε και το κατάλληλο επίθετο το οποίο εξειδικεύει αλλά και διαφοροποιεί τον ρόλο του καθενός μετώπου. «Μέτωπο κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων», «Αντινεοφιλελεύθερο μέτωπο» ή «Αντικαπιταλιστικό μέτωπο»; Ιδού η απορία!
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ακολουθώντας την πολιτική συνεργασιών που επέβαλε ο ΣΥΝ στις περασμένες δημοτικές εκλογές, πέτυχε να διευρύνει το αντινεοφιλελεύθερο μέτωπό του μόνο προς τις πρώην πασοκικές δυνάμεις. Τελευταία ένδειξη, στην κεντρική εκδήλωση της περασμένης Δευτέρας στο κλειστό γήπεδο του Περιστερίου, όπου παρά τις αντιδράσεις μελών της γραμματείας αλλά και του ομιλητή Γιάννη Μπανιά, επιβλήθηκε ως ομιλητής ο Αλέξης Μητρόπουλος. Οι αφίσες μάλιστα είχαν εκτυπωθεί πριν την συζήτηση στη γραμματεία, δημιουργώντας τετελεσμένο γεγονός.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θέλοντας να ηγεμονεύσει στον χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, προτείνει το δικό της αντικαπιταλιστικό μέτωπο με πενιχρά αποτελέσματα. Οι κοινές εκδηλώσεις με το Μέτωπο Αλληλεγγύης-Ανατροπής γίνονται με συνιστώσες της και όχι συνολικά ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Το ΚΚΕ κάνει μέτωπο μόνο με τον εαυτό του, ένα εσωτερικό μέτωπο-φρούριο για να διασφαλίσει τον χώρο του, με δικές του «πολιτικές και κοινωνικές» δυνάμεις όπως ΠΑΜΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ, ΟΓΕ κι αρνείται την παραμικρή επαφή ή συζήτηση με την υπόλοιπη αριστερά.
Η Δημοκρατική Αριστερά έχει συστήσει μέτωπο με τις εταιρίες δημοσκοπήσεων, οι οποίες της δίνουν τεράστια ποσοστά κι από κει και πέρα ορέγεται κυβερνητικές συνεργασίες με αστικές δυνάμεις που τις θεωρεί πλέον συγγενέστερες από τις αριστερές.
Αυτό το άνυδρο μετωπικό τοπίο επικρατεί σε μια αριστερά που γι’ άλλη μια φορά δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των καιρών. Κι όπως ανέφερε ο Αλέκος Αλαβάνος σε εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη, «Θα είναι υποτιμητικό για την Αριστερά να συμμετάσχει σε εκλογές καλλιστείων, ποιο από τα δικά της σχήματα θα πάρει περισσότερους ψηφοφόρους, σε μια Βουλή που θα ελέγχει τελικά πάλι ο δικομματισμός». Οι δυνάμεις του συστήματος έφτιαξαν εύκολα το δικό τους «μαύρο» τρικομματικό μέτωπο. Η αριστερά, αντί να φτιάξει άμεσα το «κόκκινο» λαϊκό μέτωπο, «πετάει αητό»…
Ο δικηγόρος του διαβόλου
Λευτεριά στον Leonard Peltier
www.whoisleonardpeltier.info
Σε διαδηλώσεις έξω από αμερικανικές πρεσβείες σε όλον τον κόσμο το ερχόμενο Σάββατο, καλεί η επιτροπή για την διεθνή μέρα αλληλεγγύης στον Leonard Peltier, τον ινδιάνο ακτιβιστή που βρίσκεται φυλακισμένος από το 1975. Ο Leonard, γνωστός για τους αγώνες του ενάντια στην κλοπή της γης των αυτόχθονων, έχει κατηγορηθεί για την δολοφονία δύο πρακτόρων του FBI, όμως στο δικαστήριο οι μάρτυρες κατέθεσαν ότι δεν τον είδαν, ενώ τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν ήταν κατασκευασμένα για να τον ενοχοποιήσουν.
Ενάντια στις αναγκαστικές μετακινήσεις
www.portalpopulardacopa.org
Πρωτοβουλία που συντονίζει τις τοπικές αντιστάσεις που αναπτύσσονται στην Βραζιλία εξαιτίας των αναγκαστικών μετακινήσεων ενόψει του μουντιάλ του 2014 και των ολυμπιακών αγώνων του 2016. Μέσα σε κλίμα άγριας καταστολής και με την παρουσία στρατού και αστυνομίας, ολόκληρα χωριά σβήστηκαν από τον χάρτη και χιλιάδες άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί από τις φαβέλες προκειμένου να δημιουργηθούν γήπεδα, δρόμοι και εμπορικά κέντρα, ενώ οι ακτιβιστές που διαμαρτύρονται συλλαμβάνονται λόγω της «αντεθνικής τους δράσης».
Σικελικός εσπερινός
www.forzadurto.org
Αν και μειώθηκαν τα μπλοκαρίσματα των προηγούμενων ημερών σε λιμάνια και κεντρικούς δρόμους, συνεχίζονται για δεύτερη εβδομάδα οι κινητοποιήσεις στην Σικελία λόγω της αύξησης κατά 40% στις τιμές των καυσίμων, ενώ στις επαναλαμβανόμενες απεργίες συμμετέχουν όλο και περισσότεροι επαγγελματικοί κλάδοι του νησιού. Οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν όταν η πρωτοβουλία «Δύναμη κρούσης» οργάνωσε την επιχείρηση πολιτικής ανυπακοής «Σικελικός εσπερινός» (σημ: η αναφορά παραπέμπει σε μια εξέγερση των Σικελών τον 13ο αιώνα).
Δημήτρης Γκιβίσης
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
Πες μου την ουτοπία σου, να σου πω ποιος είσαι
Στους εκλεκτούς των Παπαδήμου & ΜΜΕ, κ.κ. Βορίδη, Γεωργιάδη, Καρατζαφέρη, αφιερωμένο εξαιρετικά
(γιατί στη δημοκρατία υπάρχουν αδιέξοδα)
Γιατί ενώ οι νέοι της ομάδας Πραγματική Δημοκρατία, Τώρα! διεκδικούν απ’ το Βερολίνο το δικαίωμα του ελληνικού λαού να εκφραστεί ελεύθερα, εμείς για άλλη μια φορά σκύβουμε το κεφάλι και ανεχόμαστε το ατιμωτικό καθεστώς που επιχειρεί να μας δέσει εσαεί υπόδικους στις γαλέρες του αγγλικού δικαίου. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που τα δίκαια των αδίκων αδικούν γενιές, λαούς κι ανθρώπους.
Κι επειδή δεν ζει ο Μπρεχτ, ανέλαβε ο Τσίμας να μας εξηγήσει την παράσταση «Ο καλός άνθρωπος του Σε Τσουάν», που παίζεται με πρωταγωνιστή τον Λουκά Παπαδήμο. Ο άξιος τεχνοκράτης που βιάζεται να ολοκληρώσει το (νέο) του έργο: την υπογραφή άλλης μια δανειακής σύμβασης, και των (νέων) παρεπομένων της. Χέρι με χέρι, όπως γίνεται στις ταινίες με τις συμμορίες: από τη μια θα εκχωρούνται και τα τελευταία κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα κι από την άλλη θα εισπράττουν τα λύτρα. (Γι’ αυτό σκέφτονται να κάνουν –αν κάνουν– εκλογές το Πάσχα. Για νά ’ναι επίκαιροι). Θ’ αγοράσουν μάλιστα με τ’ αργύρια και τον αγρόν του κεραμέως για να μας θάψουν, εκεί όπου οι Αρχιερείς έθαβαν τους φτωχούς και τα πτώματα των λιμών.
Ανάμεσα στους νόμους της «αναγκαιότητας», όπως μας την ορίζει η λογική τους, και στη συναίσθηση της πραγματικής ελευθερίας που εκφράζει όμως την ουσία της ζωής, όπως τη διατύπωνε ο Τολστόι στο τέλος του «Πόλεμος και ειρήνη», και ο Άρης Αλεξάνδρου στο γράμμα του (19.5.1974) απ’ το Παρίσι, που ξεκίνησα να αντιγράφω την προηγούμενη Κυριακή, η ατομική ουτοπία φαίνεται πως αποτελεί τη μόνη διέξοδο στη διαφαινόμενη ακινησία. Ως τότε ας παρακολουθήσουμε τη συνέχεια της δίχως αναπνοή-αφήγησης του Αλεξάνδρου, από τη Μακρόνησο του 1949.
…Και άκουγα τα ουρλιαχτά των βασανιζόμενων και είχα την εντύπωση πως το παρακάνουν, πως οι κραυγές τους δεν αντιστοιχούν επακριβώς στον πόνο, λες και θέλανε να δείξουν πως πονάνε περισσότερο απ’ ότι πράγματι πονούσαν, ελπίζοντας έτσι να προκαλέσουν τον οίκτο των βασανιστών τους μα εκείνοι προσπαθούσαν να ουρλιάξουν ακόμα περισσότερο, βρίζοντας όσο χυδαιότερα μπορούσαν και σήκωναν όσο περισσότερο μπορούσαν τα ρόπαλα, να διαγράψουν μια όσο το δυνατόν μεγαλύτερη καμπύλη και να πέσουν έτσι με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη δύναμη πάνω στα κόκκαλα («θα υπογράψετε παλιοπούστηδες, τι είμαστε εμείς, πουτάνες είμαστε που υπογράψαμε;») φωνάζοντας και χτυπώντας για να δει ο αξιωματικός (ανανήψας κι αυτός) με πόσο ζήλο εκτελούν το καθήκον τους και μόνο δυο τρεις χτυπάγανε με λιγότερη δύναμη, όπως μου φάνηκε, ίσως γιατί ήταν κουρασμένοι, ίσως γιατί δεν είχαν μάθει ακόμα το νέο τους επάγγελμα και θυμάμαι πως την ώρα εκεί νη μου πέρασε η σκέψη πως πριν από 100 χρόνια ακριβώς (το 1849) ο Ντοστογιέφσκι είχε βρεθεί σε παρόμοια εξάδα και είχε δει να δένουν τους συντρόφους του στους πασσάλους για να τους τουφεκίσουν (σκηνοθετημένα όλα αυτά όπως αποδείχτηκε) μα εδώ δεν επρόκειτο βέβαια για σκηνοθεσία και η ψυχρή μου λογική (ξέχασα να σημειώσω ότι παρακολουθούσα τον βασανισμό σαν ψύχραιμος παρατηρητής) μου υπέβαλε τη σκέψη πως δεν θα το αντέξω (όχι τον πόνο, αν χτυπάγανε με κνούτο θα το άντεχα, σκεφτόμουνα τότε και το σκέφτομαι ακόμα, έστω κι αν μου οργώνανε τις σάρκες μου στην πλάτη κι ας γινόντουσαν κιμάς οι σάρκες), μα τα σπασμένα κόκκαλα, το σακάτεμα εφ’ όρου ζωής δε θα το άντεχα, δε θα δεχόμουνα να το ρισκάρω (είχα ακούσει και είδα αργότερα σακάτες, με σπασμένα χέρια και πόδια, είδα κατάκοιτους στα ατομικά αντίσκηνα, είδα τρελούς) κ’ έτσι, όταν πέρασαν δυο εξάδες ακόμα (ο σωφρονισμός της κάθε εξάδας δεν κράταγε και πολύ, 5 με 7 λεφτά υπολογίζω κι ούτε θυμάμαι πόσοι υπέκυψαν και πόσοι άντεξαν εκείνη την πρώτη φορά, οι αλφαμίτες δεν βιαζόντουσαν, κάνανε ένα πρώτο κοσκίνισμα, είχαν όλον τον καιρό μπροστά τους) όταν έφτασε η σειρά της εξάδας μου, προχώρησα πεντέξη βήματα προς τα δεξιά, έφτασα στο τραπέζι με τις έντυπες δηλώσεις (ο αλφαμίτης που καθότανε μπροστά στο τραπέζι μου χαμογέλασε φιλικά και βιάστηκε να μου δώσει το μολύβι και το χαρτί, υποδείχνοντάς μου πού ακριβώς έπρεπε να υπογράψω) και πήρα τη δήλωση, τη διάβασα προσεχτικά και υπέγραψα φαρδιά-πλατιά και ευανάγνωστα, με το πραγματικό μου όνομα (δεν ξέρω τι θα ’κανα, μα μου φαίνεται πως αν μου ζητάγανε να αποκηρύξω τα ποιήματά μου θα αντιστεκόμουνα περισσότερο) αργότερα όμως δεν έγραψα επιστολές στις εφημερίδες ή στον ιερέα του χωριού, να τις διαβάσει από άμβωνος την Κυριακή κι ούτε ζήτησα απ’ τους συντάκτες των Γραφείων Ηθικής Αγωγής να μου γράψουνε την ομιλία μου (οι ομιλίες είχαν καταντήσει στερεότυπες και είχαμε πια βαρεθεί να τις ακούμε απ’ τα μεγάφωνα και σπάνια διασκεδάζαμε, όπως λόγου χάρη τότε που ακούσαμε κάποιον να λέει ότι ανέβλεψε μόλις πέρασε την πύλη, ενώ ήτανε γνωστό ότι οι αλφαμίτες του είχανε βγάλει το δεξί του μάτι και είχε μείνει μονόφθαλμος και κάγχασε όλο το στρατόπεδο και γελάγανε ως και οι αλφαμίτες)…
Συνεχίζεται…
Κώστας Κρεμμύδας
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
«Να ψηφίσουμε ΠΑΣΟΚ,
για να είναι πλουραλιστική η επόμενη Βουλή»
(σύνθημα που θα γραφτεί στα Εξάρχεια)
Δεν κατανοώ γιατί σηκώθηκε τόση αντάρα για τον Χρυσοχοΐδη που ομολόγησε ότι υποστήριξε και ψήφισε το Μνημόνιο, χωρίς να το διαβάσει.
– Οι προερχόμενοι, μάλιστα, από την Αριστερά, ήταν ακόμα πιο αμείλικτοι. Ξέχασαν, ιδίως αυτοί, τις μαθητικές και φοιτητικές πομπές τους.
Πήγαιναν στους διαγωνισμούς με σκονάκια ή αντέγραφαν από τους διπλανούς τους.
– Ο Χρυσοχοΐδης ήταν άτυχος. Αντέγραψε από την Κατσέλη, η οποία όμως, επειδή είχε όλες κι όλες 3 ώρες χρόνο και ήταν και Σάββατο, είχε διαβάσει μόνο τα SOS.
Αυτή αντέγραψε από τον Παπακωνσταντίνου, που έδωσε απλώς λευκή κόλλα, με κεφαλαία γράμματα «YES SIR».
– Η μαλακία ήταν της Διαμαντοπούλου. Δεν το τύπωσε, ούτε σε φωτοτυπίες, γιατί το βράδυ του Σαββάτου ήταν κλειστά τα φωτοτυπάδικα, ως κλειστό επάγγελμα που εξακολουθεί να είναι.
Οι εξετάσεις έγιναν στο γραφείο της Μπιρμπίλη.
– Συμμετείχε και ο Βενιζέλος ως νομικός. Ο Νταλάρας συμμετείχε σε συναυλία στην Κύπρο.
Ο Χρυσοχοΐδης δεν πήγε στη Μπιρμπίλη, γιατί ήταν στην ΓΑΔΑ για την υπόθεση Σεϊσίδη.
– Ρωτούσε τον μπάτσο γιατί του έριξε στα πόδια και όχι κάπου αλλού.
«Πού απέτυχε το Μνημόνιο;» είχε αναρωτηθεί επιθετικά ο Χρυσοχοΐδης.
Στο πόδι του Σεϊτίδη.
Ο Ραγκούσης τα ’χωσε στον Βενιζέλο, αν και ήταν επιμελής μαθητής.
– «Άλλα λέω, άλλα εννοώ, άλλα πράττω», είπε φωτογραφίζοντάς τον.
Ο Νότης Σφακιανάκης, όμως, μίλησε σαν γυμνασιάρχης του ’70.
– «Διώξτε με κλωτσιές τους μαλάκες που μας κυβερνούν», φώναξε.
Η Τζούλια έχει καλές προδιαγραφές συνύπαρξης, αλλά μας τα χάλασε λιγάκι.
– Ενώ έβαλε θέμα αγανακτισμένων και κλεφτών, καθώς και για τον κλαπέντα χρυσό και τις γερμανικές επανορθώσεις, δήλωσε ότι θέλει να γίνει η Θάτσερ και όχι η Τσιτσιολίνα της Ελλάδας.
Μας τα χάλασε, γιατί είπε ότι στο κόμμα της, που θα το ονομάσει «του έρωτα, των αγανακτισμένων και των οικολόγων», οι υποψήφιοι θα είναι μέχρι 30 ετών.
– Ρατσιστική αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων. Η Τσιτσιολίνα δεν έκανε ηλικιακούς αποκλεισμούς. Εμείς, δηλαδή, δεν είμαστε ούτε αγανακτισμένοι ούτε οικολόγοι;
Το πουλέν του Σημίτη Χρ. Ροζάκης αποδέχτηκε το αγγλικό δίκαιο, γιατί, όπως διευκρίνισε, είμαστε αναξιόπιστοι.
– Με την Τζούλια γινόμαστε πιο αξιόπιστοι. Αν είναι να γίνει η ελληνίδα Θάτσερ, θα πρέπει να προτείνει το δίκαιο των Οθωμανών.
Τα «Νέα» έγραψαν στην πρώτη σελίδα τους πως ήταν μνημειώδης αρλούμπα η απειλή του Λοβέρδου ότι θα γίνει μακελειό αν παραπέμψουν τον ΓΑΠ για παραποίηση στοιχείων της Στατιστικής Υπηρεσίας.
– «Εκεί που κρεμούσαν οι κλέφτες τ’ άρματα, κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια», σημείωσαν εμφατικά.
Ρατσισμός στο μεγαλείο του.
– Ε, όχι και γύφτος ο Λοβέρδος.
Δεν νομίζω ότι ο Λοβέρδος είναι τσιγγάνος, αλλά επαρχιώτης είναι. Ασχολείται με τα τρέχοντα, τα πεζά, τα εγχώρια και με την καταστροφή του ΕΣΥ.
– Νέες δυνάμεις βγαίνουν στο προσκήνιο. Η ανταγωνίστρια της Τζούλιας, Μ. Ντούβλη, έστειλε γράμμα στη Μέρκελ απαιτώντας απ’ αυτήν να ζητήσει γονατιστή συγγνώμη στον Άγνωστο Στρατιώτη για τις ναζιστικές θηριωδίες και να μας επιστρέψει τις γερμανικές οφειλές.
Θα είχαμε τουλάχιστον, σώσει το ΕΣΥ.
– Ταλαντεύομαι. Τι να ψηφίσω; Τζούλια, Ντούβλη ή ΠΑΣΟΚ;
Μάλλον καταλήγω στους εκπροσώπους της Λαϊκής Συνέλευσης Νέας Σμύρνης.
– Στις κινητοποιήσεις τους βάζουν τα καλά τους. Μου προώθησαν e-mail, που λέει ότι «την Παρασκευή στις 7 θα βάλουμε τα καλά μας και θα πάμε ντουντουκάδα».
Ωσάν να κάνουνε καντάδα.
– Ωραίοι σαν μύθοι.
Όπως ο μύθος Διαμαντοπούλου, που διευκρίνισε ότι γεννήθηκε σε ορυχείο.
– Στις φάμπρικες της Γερμανίας συνελήφθη, στου Βελγίου τις στοές η κύησή της και στα ορυχεία της Πτολεμαΐδας το υπέρλαμπρο αστέρι είδε το φως της μεταρρύθμισης.
Αποφάσισε να εφαρμόσει νέο σύστημα διανομής βιβλίων από φέτος.
– Κάθε δίσεκτο έτος θα μοιράζει βιβλία. Τα υπόλοιπα χρόνια θα βγαίνουν φωτοτυπίες.
Ευτυχώς που υπάρχουν οι Πρετεντέρηδες.
– Όπως δήλωσε ο αυθεντικός γεννήτορας Γιάννης, «εμείς τα λέγαμε από την αρχή».
Πάλι καθυστέρησε η Αριστερά. Την πρόλαβε ο Πρετεντέρης.
– Οι υπουργοί ξέρουν αγγλικά και διάβασαν το νέο μνημόνιο, όπως το μοίρασε αγγλιστί ο Παπαδήμος προχθές. Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν ξέρει αγγλικά, αλλά καταλαβαίνει από τη γλώσσα του σώματος.
Όταν ο Παπαδήμος γέρνει στα Αριστερά, ο Άδωνις δηλώνει ότι «είχε προβλέψει την καταστροφή που θα μας οδηγήσει το Μνημόνιο».
– Όταν ο Παπαδήμος γέρνει δεξιά, ο Άδωνις δηλώνει ότι «είμαι εξαιρετικά υπερήφανος που το ψηφίζω».
Μπερδευτήκαμε όλοι. Η Μέρκελ δήλωσε ότι «στη Γερμανία υπάρχουν τεμπέληδες, όπως αριστεροί».
– Εννοούσε ότι στην Ελλάδα οι τεμπέληδες είναι αριστεροί.
Όχι ότι στην Αριστερά δεν υπάρχουν τεμπέληδες και καλοφαγάδες.
– Στην πίτα της ΑΚΟΑ κόπηκαν 3 πίτες. Μία για κάθε τάση της.
Η πρώτη λίρα έπεσε στο Κοκκινοπράσινο Δίκτυο, που την έφαγε όμως ο θυρωρός, γιατί εκείνο απουσίαζε.
– Η δεύτερη στην ΚΟΕ, αλλά δεν την παρέλαβε κανείς, γιατί υπάρχει διάσταση απόψεων για το ποιος θα πάρει το κομμάτι.
Γεράσιμος ο αλιεύς
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
Αναγνώστριά μου 102 ετών (φαίνεται ότι η στήλη έχει ρέντα σε άτομα άνω των 100) μου έστειλε βιβλίο για τα Αμπελάκια και τη συνεταιριστική ιδέα. Χρήσιμο θα μου φανεί, γιατί οι συνεταιρισμοί Αλιέων ακόμα βρίσκονται στα σπάργανα.
