Βιβλιοπαρουσίαση του Χ. Χαρτοματσίδη στη Θεσσαλονίκη

* «Σ’ αυτή τη χώρα μάγκα μου, δεν σ’ αφήνουν ούτε να αυτοκτονήσεις!
Ντε και καλά πρέπει να σε σκοτώσουν!»

Σαρκαστική μελοδραματική ηθογραφία ταξικών αποχρώσεων θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το πρόσφατο μυθιστόρημα του Χρήστου Χαρτοματσίδη, «Είναι κάπου αλλού η γιορτή», (εκδόσεις Τόπος, Αθήνα 2011). Ο χρόνος (δεκαετία του ’80) και η συνοικία (Αμπελόκηποι Θεσσαλονίκης) εξηγούν το δεύτερο σκέλος του προσδιορισμού. Μια εποχή μεταίχμιο, όπου η  Ελλάδα του περιορισμένου βεληνεκούς ετοιμάζεται για το μεγάλο οικονομικό σάλτο που αποδείχτηκε τόσο σαθρό, επί το δημοφιλέστερο «φούσκα», όσο και η απατηλή πολιτική/κυβερνητική της μετάλλαξη μέσω του «σοσιαλιστικού» ΠΑΣΟΚ.
Η πλήρης και μακροχρόνια ένταξη του συγγραφέα στην Ελλάδα (παιδί πολιτικών προσφύγων που γεννήθηκε, έζησε και σπούδασε ιατρική στη Βουλγαρία) και η αφομοίωση της ελληνικής πραγματικότητας είχαν ως συνέπεια αφενός να απαγκιστρωθεί από τα δικαιολογημένα ερεθίσματα που του επισώρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός -οπότε και ολοκληρώθηκαν τα έργα που είχαν ως προϊόν έμπνευσής του τις καρικατούρες της γραφειοκρατίας- αφετέρου να μελετήσει βαθύτερα την ελληνική ζωή που παραμένει δέσμια ενός στρεβλού και εξακολουθητικά άνισου, ταξικού και άδικου καπιταλισμού. Που θέλει την εξαθλίωση συνώνυμη με τη φτώχεια και το περιθώριο. Εκεί ζουν οι ήρωες του, σκύβουν το κεφάλι, υποτάσσονται στη μοίρα, μειονεκτούν ακόμα κι έναντι της γειτονικής συνοικίας. Και μόνο όσοι ονειρεύονται/πασχίζουν, όχι δίχως κόστος, να υπερβούν το μέτρο, απολαμβάνοντας ακέραιο το τίμημά τους, έστω κι αν απλώς ξεφυλλίσουν το Φιλοσοφικό Λεξικό των Ρόζενταλ-Γιούντνιν, ενταχθούν στην ΚΝΕ, ασεβήσουν μέσω της οργής του τρομπετίστα κι απόκληρου Μπορίς Βιάν, που με το «Θα φτύσω στους τάφους σας» (1946) δίνει το μέτρο της κοινωνικής αδικίας και συνακόλουθα της αυτοδικίας, όπως συμβαίνει στις απεγνωσμένες κοινωνίες και στους απελπισμένους, μόνο αυτοί δικαιούνται της λύτρωσης ή της καταστροφής. Και σερνότανε ο Βασιλάκης. Από δω κι από εκεί. Είχε σφιχτεί η καρδιά του. Σαν κοχύλι είχε γίνει, που το βάζεις στο αυτί σου κι ακούς τους ήχους  του βυθού. Γιατί πιο κάτω δεν γινότανε! «Έτσι είναι η παρανομία αγόρι μου! Να τριγυρνάς μόνος από δω κι από κει», τον είχε προειδοποιήσει ο φίλος του. Το είχε προβλέψει, αν κι ανίδεος. «Στο τέλος θα σε τσακίσει!» του είχε πει.
Το λογοτεχνικό background του Χαρτοματσίδη κινείται άνετα μεταξύ Ντοστογιέφσκι, (Οι φτωχοί στο πρώτο μυθιστόρημά του με τη Βάρια να παντρεύεται τελικά τον βιαστή της για να ξεφύγει από την αφόρητη ζωή της), Μπορίς Παστερνάκ (Δόκτωρ Ζιβάγκο) με το όνομα του ήρωα να συμβολίζει τη ζωή, μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται με φόντο την Οκτωβριανή Επανάσταση ένα από τα καλύτερα πολιτικά πεζογραφήματα του 20ού αιώνα, που εστιάζει περισσότερο στην ατομική ευτυχία παρά στην ευημερία της κοινωνίας, (γεγονός που προβλημάτισε τη γραφειοκρατία των Μπολσεβίκων) και τέλος Ζολά, με τη Νανά γεννημένη στη μιζέρια και τη φτώχεια, ν’ αγωνίζεται να μεγαλώσει το γιο που απέκτησε στα 16 της και ν’ αποδέχεται τα πολυτελή διαμερίσματα που συντηρούν εραστές της, όμοια με την ηρωίδα του μυθιστορήματος Βάσια.  Η πρόσβαση λοιπόν στην κλασική λογοτεχνία, κι η δημιουργική αφομοίωσή της, του επιτρέπει να κινείται με άνεση περιγράφοντας την ηθογραφία όχι μόνο της δεκαετίας του ’80, αλλά και των κρίσιμων χρόνων που προηγήθηκαν προαναγγέλλοντας τα πρόσφατα. Διατηρώντας την απόσταση ενός παρατηρητή που σχεδόν αφουγκράζεται παρά διηγείται.
Να σταθώ στις ερωτικές περιγραφές. Σαφείς, αισθαντικές, πλήρεις, δίχως ίχνος βαρετού κι ανούσιου λόγου. Ίσως από τα δυσκολότερα σημεία σε ανάλογα έργα που κινούνται μεταξύ κλειδαρότρυπας και κοινοτοπίας. Τα όσα ερωτικά διαδραματίζονται είναι τόσο καίρια όσο και αισθαντικά, σαν αχειροποίητα για να μην πω άφαντα: Τα πόδια της, φωτισμένα από τη λάμπα φθορισμού, φαίνονταν χλωμά κι αδύνατα. Εκεί που τελείωναν άρχιζε το μικροσκοπικό κιλοτάκι, ακριβώς σαν εκείνα που χάζευε κλεφτά στις βιτρίνες των Αμπελοκήπων.
Τέλος οι γονεϊκές, για την ακρίβεια μητρικές, σχέσεις επιβολής/ εξουσίας, με το αποστομωτικό:  «Δεν ξέρεις εσύ», της μάνας προς τον γιο. Κάθε φορά η κυρία Ναταλία έβαζε και διαφορετικό φυτό. Έψαχνε κάτι που θα το δεχόταν ο γιος της, μια συμβιβαστική λύση τέλος πάτων. Έβρισκε την επόμενη μέρα τη γλάστρα στην πόρτα του δωματίου. Δεν απογοητευόταν και προσπαθούσε ξανά. Δεν την ένοιαζε για τις φωνές του νεαρού. Ήταν θέμα κυριαρχίας. «Μα είναι το δωμάτιο μου!» ούρλιαζε πια ο Ανζέλ.
Χιούμορ, μειδιών αυτοσαρκασμός, συστολή. Λέξεις απλές, συνηθισμένες, σχέσεις βατές, δίχως εκζήτηση, διήγηση καθημερινή δίχως επίδειξη γνώσεων, ένας καλά αφομοιωμένος λογοτεχνικός κορμός που πατάει στα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα της εποχής. Μια γραφή που κινείται μεταξύ υπαρξιακών αναζητήσεων και ταξικής διαστρωμάτωσης, που περιγράφει όχι ως θεατής αλλά ως πάσχων την προαποφασισμένη για τους φτωχούς μοίρα. Που αντιγράφει χαρακτήρες, μιμείται συμπεριφορές, ξεπατικώνει όνειρα, αλλά που ποτέ δεν μπορεί να ξεφύγει από την απελπισία. Την απελπισία των καταδικασμένων.  

Κώστας Κρεμμύδας




ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Δεν δεχόμαστε χρήματα από τον Δήμο Θεσσαλονίκης

Το Κ.Ι.Α δεν δέχεται χρήματα και βοήθεια από φορείς και θεσμούς οι οποίοι με την πολιτική τους - δια πράξεων ή παραλείψεων- δημιουργούν ή επιδεινώνουν το πρόβλημα της περίθαλψης μεταναστών και ελλήνων πολιτών. (Κόμματα εξουσίας, δήμοι εχθρικοί προς μετανάστες ή ακόμη και αδρανείς απέναντι στα διογκούμενα προβλήματα όλων των πολιτών).
Το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης καταγγέλλει τις επιχειρήσεις σκούπα κατά των μεταναστών μικροπωλητών, που έχει εξαπολύσει το τελευταίο διάστημα ο Δήμος Θεσσαλονίκης σε όλη την περιοχή ευθύνης του και ιδιαίτερα στην περιοχή της Ροτόντας, όπου η δημοτική αστυνομία σε συνεργασία με την κρατική κατάσχουν τα εμπορεύματα των μεταναστών και τους απωθούν βίαια παρά τις διαμαρτυρίες πολλών αλληλέγγυων συμπολιτών μας.
Αυτή η συμπεριφορά είναι και άδικη και ρατσιστική, καθώς στρέφεται κατά του πιο αδύναμου κομματιού της κοινωνίας μας που δεν έχει άλλο τρόπο για να εξασφαλίσει ένα στοιχειώδες εισόδημα, ενώ στερείται πολλές φορές και πολλά άλλα δικαιώματα (π.χ. αυτό της δωρεάν και ελεύθερης πρόσβασης στο ΕΣΥ) εξαιτίας της σκληρής αντιμεταναστευτικής επίσημης κρατικής πολιτικής.
Η στάση των δημοτικών αρχών μας αναγκάζει να μην μπορούμε να αποδεχτούμε την οικονομική βοήθεια των 10.000 ευρώ που αποφάσισε το δημοτικό συμβούλιο στη συνεδρίαση του της 30ης Ιανουαρίου 2012, μέχρι η επίσημη δημοτική αρχή, που έχει και την πλειοψηφία σε αυτό, να αναθεωρήσει τη στάση της και σταματήσει το αντιμεταναστευτικό κρεσέντο της.
Το Κ.Ι.Α., ένας χώρος αλληλεγγύης και ανατροπής, δεν μπορεί να γίνει το άλλοθι για τη βαθιά συντηρητική και αντιμεταναστευτική πολιτική του Δήμου.
Με αυτό το σκεπτικό, αρνούμαστε την οικονομική ενίσχυση εκ μέρους του και τον καλούμε να αλλάξει το ταχύτερο δυνατόν αυτή την πολιτική που παράγει αδικία, αρρώστια και κοινωνικό αποκλεισμό και που εμείς αντιπαλεύουμε σε όλα τα επίπεδα.


δΑΙΜΟΝΙΚΑ

Από το λάιφ-στάιλ φτάσαμε στο λάιφ-Στάλιν

Eβλεπα προχτές την συγκέντρωση του ΚΚΕ στο πεδίο του Άρεως κι έμεινα γι’ ακόμα μια φορά έκπληκτος για το μέγεθος του ξεπεσμού του ιστορικού κόμματος της εργατικής τάξης. Σε μια συγκέντρωση «αφιερωμένη εξαιρετικά» στον ΣΥΡΙΖΑ, η Αλέκα Παπαρήγα ανάλωσε την ομιλία της σε πλήθος απαξιωτικών χαρακτηρισμών, εμπαθών σχολίων κι ακραίας επιθετικότητας απέναντι στο κόμμα που έχει πλέον την πρωτοβουλία των κινήσεων μέσα στην αριστερά. Στην κορύφωση της απελπισμένης της εμπάθειας, η Γ.Γ. του ΚΚΕ δήλωσε ότι θα αυτοκτονούσε αν το κόμμα την ανάγκαζε να πει στον κόσμο αυτά που λέει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν δίστασε μάλιστα να χρησιμοποιήσει το όνομα του Δημήτρη Χριστούλα και την αυτοκτονία του στην πλατεία Συντάγματος, ξεχνώντας τις λοιδορίες που εκτόξευε το ΚΚΕ κατά του κινήματος των αγανακτισμένων. Η πρόσφατη, θεωρητική και ιδεολογική, επιστροφή του ΚΚΕ στο σταλινικό ιδεώδες επιβεβαιώνεται συνεχώς. Δυστυχώς όμως για το ΚΚΕ, το πολιτικό κλίμα είναι τέτοιο που όλο και περισσότερος κόσμος εγκαταλείπει τον αδιέξοδο κι αυτάρεσκο απομονωτισμό του κι εναποθέτει τις ελπίδες του στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δεν μπορεί να το χωνέψει η «αλάθητη» ηγεσία και βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Έτσι λοιπόν δεν έφτασε η ανιστόρητη κι αδιέξοδη προεκλογική τακτική του, που το απομόνωσε πολιτικά κι έκοψε κάθε γέφυρα συνεργασίας με τη λοιπή αριστερά καταστρέφοντας κάθε ελπίδα κοινής έκφρασης, φτάσαμε σε ένα μετεκλογικό παραλήρημα που αγγίζει πλέον τα όρια της πολιτικής εμπάθειας και της αντι-ΣΥΡΙΖΑ υστερίας. Και δυστυχώς αυτή η λυσσαλέα συμπεριφορά δεν παρατηρείται μόνο ως αντίδραση της αρτηριοσκληρωτικής ηγεσίας του ΚΚΕ, έχει γίνει μόνιμο χαρακτηριστικό της λειτουργίας και των μεσαίων στελεχών μικρής ηλικίας. Με θρησκευτικό φανατισμό νεοφώτιστου και μ’ ένα πέτρινο βλέμμα που δεν επιτρέπει συντροφικές σκέψεις, μεταχρονολογημένες καρικατούρες των σοβιετικών «ανθρώπων από μάρμαρο» σχεδιασμένες πάνω σε νεανικά πρόσωπα, παρουσιάζονταν στα μετεκλογικά πάνελ ξορκίζοντας με μανία κάθε έκκληση για ενότητα. Δεν άφηναν καν ν’ ακουστεί και να συζητηθεί η πιθανότητα, έστω και θεωρητικά, της αριστερής διακυβέρνησης και πολλές φορές, με την αμετροέπεια που διέπει τους φανατικούς, εξαπέλυαν ανοίκειες επιθέσεις σε παλιούς συντρόφους τους στο ΚΚΕ, όπως ο Γιάννης Θεωνάς, που μόνο σεβασμό θα έπρεπε να του οφείλουν για την προσφορά του στο κόμμα και στο  συνδικαλιστικό κίνημα.
Όταν, τις περασμένες δεκαετίες ζούσαμε στην Ελλάδα την κυριαρχία του λάιφ-στάιλ, πολλοί μιλούσαν για το ξεχωριστό λάιφ-στάιλ της αριστεράς. Τώρα δυστυχώς μπορούμε να μιλήσουμε για το ολοκληρωτικό, θλιβερό και τραγικό λάιφ-Στάλιν του ΚΚΕ που βυθίζει το κόμμα στον πολιτικό αναχρονισμό και κάνει αδύνατη μια ενωτική κι ηγεμονική παρουσία της αριστεράς.

ΥΓ. Ποιος είναι άραγε ο επιτελικός πυρήνας που αποφασίζει, οι σύμβουλοι και συντάκτες των ομιλιών και των δηλώσεων του Αλέξη Τσίπρα; Η υπερβολική χρήση της προσωπικής αντωνυμίας «εγώ», τα «χρονοντούλαπα» που κάτι θυμίζουν κι η φαεινή ιδέα της πρότασης για υπηρεσιακό πρωθυπουργό του «τσάρου» Γεράσιμου Αρσένη, που μας φλόμωσε στα χημικά για να καταργήσει την επετηρίδα διορισμού των εκπαιδευτικών, τι σημαίνουν; Και ποιος είναι ο ρόλος, σ’ όλα αυτά, της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ;  



Ο δικηγόρος του διαβόλου

Καταλαμβάνουμε τη Shell

www.occupyoil.co.uk

Στην τελική ευθεία έχουν μπει οι προετοιμασίες του αντί-Shell κινήματος για την ημέρα δράσης ενάντια στην γνωστή πολυεθνική, που θα γίνει την Τρίτη με καταλήψεις βενζινάδικων της εταιρείας σε όλον τον κόσμο. Με στόχο οι δράσεις να στείλουν έναν δυνατό μήνυμα των ανθρώπων στον πόλεμο κατά των παγκόσμιων οικονομικών ελίτ, χιλιάδες ακτιβιστές θα διαμαρτυρηθούν για τις ανυπολόγιστες καταστροφές που έχει προκαλέσει η Shell στη Νιγηρία, την Αλμπέρτα, και αλλού.

Στοπ στη δαιμονοποίηση του facebook

www.facthai.wordpress.com

Στην δαιμονοποίηση του facebook ως αποκλειστικού ενόχου για τις 120.000 εγκυμοσύνες εφήβων κάθε χρόνο στην Ταϊλάνδη, καταφεύγει η ετήσια έκθεση της ONEOR (επιτροπή για την εθνική και κοινωνική ανάπτυξη). Ακτιβιστές της πρωτοβουλίας SPCT (ελευθερία κατά της λογοκρισίας στην Ταϊλάνδη) επικρίνουν την παραπάνω έκθεση, και επισημαίνουν ότι από την αρχή του χρόνου οι αρχές έχουν κλείσει 5.000 ιστοσελίδες και μπλογκ, με βάση τον νόμο περί «έσχατης προδοσίας» που απαγορεύει τα σχόλια εναντίον της βασιλικής οικογένειας.

Ενάντια στο ΝΑΤΟ

www.peoplessummitchicago.org

Με τη μεγάλη διαδήλωση που γίνεται σήμερα το μεσημέρι, ξεκινάει στο Σικάγο το διήμερο δράσεων ενάντια στην σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ. Στα περισσότερα από 40 εργαστήρια που έχουν προγραμματιστεί, χιλιάδες ακτιβιστές από όλες τις πολιτείες των ΗΠΑ θα μεταφέρουν το μήνυμα του 99% για έναν κόσμο κοινωνικής δικαιοσύνης ενάντια στους εξοπλισμούς, τις στρατιωτικές επεμβάσεις και τον πόλεμο, υπερασπιζόμενοι έναν άλλο κόσμο που εκτός από εφικτός είναι και αναγκαίος.


Δημήτρης Γκιβίσης
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Madame Merkel: «Um sich bordelo. Jetzt referendum in dem land jetzt, das der Premierminister hat Bitter»
(Μαντάμ Μέρκελ: «Να μπει τάξη στο μπουρδέλο.
Τώρα δημοψήφισμα στη χώρα με πρωθυπουργό Πικραμμένο»)

Ευτυχώς που ζει ακόμα ο Αρσένης και προσδίδει στο όνομα Γεράσιμος κύρος και βαρύτητα.
– Μέχρι που έκανε στο πολιτικό στερέωμα την εμφάνισή του ο Αρσένης στην πρώιμη σοσιαλιστική περίοδο του ΠΑΣΟΚ, το όνομα ήταν της ξεφτίλας.

Ιδίως το χαϊδευτικό Μάκης.
– Το τελειωτικό χτύπημα ευτελισμού το επέφερε ο Βορίδης.

Αυτοαναγορεύτηκε, όταν ήταν τσεκουροφόρος, ως Μάκης, από το βαπτιστικό του, που είναι Μαυρουδής (!)
– Πιένες χτύπησε το όνομα όταν ο Αρσένης έγινε τσάρος της Οικονομίας. Δηλαδή, υπουργός Οικονομίας και συνάμα Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος.

Αυτός ήταν ο μοναδικός τσάρος.
– Οι μετέπειτα υπουργοί, που δεν έγιναν διοικητές της τράπεζας, ήταν σαν τους τσάρους πριν τους εκτελέσει ο Λένιν.

Βέβαια, το όνομα πέρασε από σαράντα κύματα.
– Πότε στα χάι του, πότε στα κάτω του.

Ιδίως όταν πρότεινε το άρθρο 4 και χάσαμε 40 μέρες ασφαλιστικής κάλυψης από τις απεργίες.
– Μετά, με τις μαθητικές κινητοποιήσεις άλλαξα το όνομά μου, για το φόβο των μαθητών, σε Ασημάκης.

Η γνωστή κακιασμένη στήλη του Στ. Κασιμάτη στην «Καθημερινή» έχει φωτογραφία του Αλ. Τσίπρα που κοιτά λοξά τον Γιώργο Παπανδρέου στην ορκωμοσία της Βουλής, έχοντας ως λεζάντα: «Φθονερό το βλέμμα του Τσίπρα προς Γιωργάκη. Θα ήθελε τόσο πολύ να ήταν αυτός ο γιος του Ανδρέα!»
– Άστοχες κακίες. Μάλλον ο Ανδρέας θα ήθελε να έχει γιο τον Τσίπρα παρά τον Γιωργάκη.

Τέτοια διαβάζουν οι αναλυτές της Fitch και υποβαθμίζουν την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας.
– Φαίνεται ότι ο πάτος έχει και άλλο κι άλλο πάτο, πολύ περισσότερο όταν γίνονται εκλογές και ένα αριστερό κόμμα διεκδικεί την πρωτιά.

«Να βάλουμε όλοι νερό στο κρασί τους», είπε ο Σαμαράς
– Όλοι, από το ΚΚΕ και τη ΔΗΜΑΡ έως το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, ρίχνουν με τους κουβάδες νερό στο κρασί του ΣΥΡΙΖΑ.

Εδώ που τα λέμε, και τα μιντιακά όργανα του ΚΚΕ, όπως η τηλεόραση του 902, νερό στο κρασί της Παπαρήγα ρίχνει.
– Την ώρα που η Αλέκα έκανε τη διακαναλική συνέντευξη τύπου, ο 902 πρόβαλε διαφημίσεις με ρώσικες γούνες και με συσκευές εξοικονόμησης ενέργειας.

Καλύτερα έτσι παρά να τη λογοκρίνουν, όπως έκανε ο «Ριζοσπάστης» δυο φορές, γιατί ήταν ζωντανή (η εκπομπή).
– Κανονικά, αν ήξεραν να εκμεταλλεύονται τη σύγχρονη τεχνολογία, θα έβαζαν την Αλέκα στα στρέιτ και θα την έκοβαν στα προβληματικά. Προβάλλοντας γούνες του Καζακστάν.

«Μας πήραν την Αθήνα, μονάχα για ένα μήνα νανούμ, νανούμ, νανούμ», έλεγαν οι ΕΛΑΣίτες μετά τα Δεκεβριανά. Τραγουδάκι που ενέπνευσε τον αξέχαστο Άγγελο Ελεφάντη στο τελευταίο του βιβλίο.
– Δεν ζει τώρα για να απολαύσει να λένε το τραγούδι οι δεξιοιπασόκοι.

Όλη την Αττική και όχι μόνο την Αθήνα, εκτός της Φιλοθέης, Κηφισιάς και Παπάγου, πήραν οι Συριζαίοι.
– Με όλα αυτά μπερδεύουμε με τη στρατηγική του Μάο. Παίρνουμε και το κέντρο και την περιφέρεια.

Περιμετρικά όλη την Ελλάδα, εκτός της Λέσβου, Χίου και Δωδεκανήσου.
– Γι’ αυτό έχει δίκιο ο Χρυσοχοΐδης. «Σε 15 μέρες θα κυκλοφορούν συμμορίες με καλάσνισκοφ», προειδοποίησε.

Έχει δίκιο. Αν δεν μας παραδώσουν ειρηνικά τη Λέσβο, τη Χίο και τα Δωδεκάνησα, θα μιλήσουν τα όπλα.
– Για να πάρουμε τη Σάμο – Ικαρία από το ΚΚΕ, θα χρησιμοποιήσουμε κονσερβοκούτια.

Γι’ αυτό έκλαψε ο Παπούλιας, γοερά σαν τον Νίτσε.
– Θόλωσαν τόσο τα μάτια του από τα δάκρυα, που είπε στον Μιχαλολιάκο ότι «αφού είσαι από τη Γούβα, αποκλείεται να είσαι κακός».

Εδώ που τα λέμε, η Χρυσή Αυγή δεν έχει κακούς.
– Είναι ακτιβιστές, όπως έγραψε η «Καθημερινή».

Ακτιβιστές με στρατιωτική δομή, όπως οι ίδιοι αυτοπαρουσιάζονται.
– Προχθές, στη Βουλή, το άγημα της Χρυσής Αυγής, αφού συγκεντρώθηκε και στοιχήθηκε έδωσε αναφορά στο λοχαγό Μιχαλολιάκο.

Παρουσιάστε, αναφώνησε ο λοχαγός επ’ ώμου όπλα, προσοχή, πρηνηδόν.
– Στο τελευταίο παράγγελμα οι οπλίτες – βουλευτές πέφτουν μπρούμυτα και γλείφουν το προαύλιο της Βουλής.

Μετά, ο αρχηγός λέει «εγέρθητω» και τα 20 στρατιωτάκια ορμούν με το βήμα της χήνας στη Βουλή.
– Η κ. Ε. Ζαρούλια, βουλευτής της Χρυσής Αυγής και σύζυγος του αρχηγού Μιχαλολιάκου, συνοδεύοντάς τον εθεάθη με δαχτυλίδι με το σιδηρού σταυρό, που φόραγαν τα Es Es.

Εντάξει, δεν συμβολίζει τίποτα. Είναι αναμνηστικό απομεινάρι παρελθούσας εποχής, όπως θα έλεγε και ο σύζυγος της στις αγιογραφίες που του φτιάχνουν τα μίντια.
– Από ’δω και πέρα η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ είναι «αναδιανομή υπέρ των ψηφοφόρων μας»!

Και ψήφους θα πάρουμε και θα απαντήσουμε εν τοις πράγμασι στον Λοβέρδο, που είπε στους φαρμακοποιούς «να πάτε στον Τσίπρα να σας πληρώσει».
– Θα βγάλουμε τη γραμμή «απαγκίστρωση από το Μνημόνιο» σαν τον Κουβέλη.

Εμείς θα το γενικεύσουμε σ’ όλα τα επίπεδα. Θα βάλουμε και υπουργό Αντιπολίτευσης» τον Γεωργούλα, για να κρατάει τα μπόσικα.
– Θα γελάσει ο κάθε Πικραμμένος, όπως ο Καμμένος.

Η Καγκελαρία διέψευσε ότι ζήτησε να αντικατασταθεί ο προπονητής της Εθνικής Ελλάδος Σάντος με τον Παντελή Καψή.
– Επιμένει στον Ρεχάγκελ.

Γεράσιμος ο Αλιεύς
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Ο Παναγιώτης Απεγνωσμένος θα μας ταίριαζε καλύτερα

Δε θα φύγουμε ηττημένοι
και αμίλητοι
Στόμα με στόμα
έρχεται η σιωπή της αλλαγής
Σωτήρης Σαράκης

Κατακόκκινος σαν παντζάρι και με χαμόγελο ως τα αυτιά ορκιζόταν ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός υπό τις ψαλμωδίες του Σώσον Κύριε τον λαόν σου, Χριστός Ανέστη εκ νεκρών και Σήμερον κρεμάται επί ξύλου. Οι τηλεοράσεις δεν έδειξαν αν κάψανε μετά τον Ιούδα-Γιωργάκη, τα πλοία των Αβάρων με υγρό πυρ, και αν όρθιο το χριστεπώνυμον υπουργικό συμβούλιο έψαλε τον Ακάθιστο Ύμνο. (Το τραγικό είναι πως παρά τα καραγκιοζιλίκια «Η πόλις εάλω». Για το ευρώ δεν μπορώ να προβλέψω, αλλά η κατάσταση είναι τόσο τραγική –για μας, όχι γι’ αυτούς– που κανένα ευχέλαιο δε σώζει. Ούτε καν τα χρυσά άμφια των παπάδων).
Το περίεργο μ’ όλους τους υπηρεσιακούς, ερασιτέχνες, επαγγελματίες της πολιτικής είναι πως την ώρα που διεκτραγωδούν τα παρόντα και μέλλοντα, παθαίνουν αμόκ στην ιδέα της εξουσίας. Στην Ελλάδα τελικά είτε υπάρχει πλεόνασμα –το μόνο πλεόνασμα στα τόσα ελλείμματα– αυτοθυσίας και ευπατρίδων, είτε έλλειμμα εξυπνάδας. Τουλάχιστον σ’ αυτό φαίνεται να ελπίζουν με τις νέες προεκλογικές τους συμπεριφορές. Μόνο που τα κορόιδα-ψηφοφόροι ξύπνησαν, όπως συμβαίνει σε βαθιά απελπισμένους που υπολογίζουν ακόμα και τις αλυσίδες τους.
Από καιρό έχουμε πόλεμο. Η μόνη που δεν το κατάλαβε είναι η κ. Παπαρήγα. Άλλωστε η πολιτεία της ουδέποτε γέννησε αυταπάτες και η πολιτική της σκέψης ούτε για μια στιγμή δεν γέμισε ελπίδες. Ακόμα και μέσα στο κόμμα της. Γραφικοί ή του συστήματος θα έχουν όλο το χρόνο στη διάθεσή τους να το αποδείξουν. Όχι σε μας, στη συνείδησή τους.
Από καιρό έχουμε πόλεμο που καμιά Γκερνίκα και κανείς Πικάσο δεν μπορούν ν’ αποτυπώσουν. Για να μείνει στους επερχόμενους έστω ένα ψήγμα μας να διεκτραγωδεί τα δεινά και τους προπηλακισμούς ενός λαού που, στο παραπέντε, δεν συναινεί σε νέους βιασμούς του.
Από καιρό έχουμε πόλεμο κι όπως το ’36 οι δημοκράτες της Ευρώπης ένωσαν κορμιά και ψυχή στον αγώνα κατά του φασισμού, έτσι και τώρα πρέπει μαζί να δώσουμε τη μάχη. Δεν πρέπει να ηττηθούμε ξανά.
Είναι πια φανερό πως από καιρό έχουμε πόλεμο: δυνάμεις κατοχής, βομβαρδισμοί, συσκότιση, πείνα, λογοκρισία, καθεστωτικοί δημοσιογράφοι, προπαγάνδα, εκφοβισμοί, εκβιασμοί, άστεγοι, απελπισμένοι που ψάχνουν στα σκουπίδια, νεκροί, καμένα κτίρια, άδεια μαγαζιά, κατεβασμένα ρολά, μαυραγορίτες, πλιατσικολόγοι, συσσίτια, έρανοι, φιλάνθρωποι, τρόμος για την επόμενη μέρα.
Σ’ αυτόν τον πόλεμο δεν μπορεί να ’μαστε μόνοι. Δεν πρέπει να ’μαστε διαιρεμένοι. Γιατί θα το χάσουμε το παιχνίδι. Γιατί ακόμα και τα αδιάψευστα όνειρα όταν προσκρούσουν στην πολεμική μηχανή του Χίτλερ, του Μουσολίνι, στα πάνοπλα στρατεύματα του Φράνκο, θα ηττηθούν. Και δεν αντέχουμε άλλα διαψευσμένα οράματα.
Η γενιά μου μεγάλωσε ανάμεσα στον απόηχο της γερμανικής κατοχής και του εμφύλιου, στο σκοταδισμό της Απριλιανής χούντας και στο λαϊκισμό της αλλαγής. Ανάμεσα, δηλαδή, στο Ένα ρούχο ματωμένο/ στρώνω για να ξαποσταίνω/ στο υγρό τσιμέντο// ωχ μανούλα μου// Στο κελί το διπλανό μου/ φέραν κι άλλον αδελφό μου/ πόσα θα τραβήξει// ωχ μανούλα μου του Τσιτσάνη, στο «Δεν θέλω να μου δέσετε τα μάτια/ τον ήλιο π’ ανατέλλει να χαρώ/ κι αν κάνετε τα στήθια μου κομμάτια/ εσείς πεθαίνετε κι όχι εγώ», των Κώστα Βίρβου-Χρήστου Λεοντή, την «ξανθή αγαπημένη Παναγιά» του Βοσκόπουλου που ο απόηχός της έφτασε στο ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη, στα ζιβάγκο του Αντρέα και στο «είναι γάτα ο κοντός με τη γραβάτα». Μια τεθλασμένη ζωής που ακόμα κι η προβολή της γινόταν σε «μικρή οθόνη». Με μέλλον προβλέψιμο, άρα δίχως εντάσεις και παρόν, εξαγοράσιμο στα συνδικάτα και τα κομματικά γραφεία. Αχρείαστη η κριτική ικανότητα, και επομένως ανενεργή η αυτοκριτική τής γνωστικής μας ταυτότητας, αποσπασματική η σκέψη και το χειρότερο σε απόσταση η αναγκαία σύζευξης συνείδησης και λογικής. Ο θαυμασμός στον αρχηγό, τα πλαστικά συνθήματα και οι σημαίες από νάιλον, αναζήτησαν φυσιολογικά το χώρο τους στα 4Χ4, το Nitro και τον Χριστόδουλο. Το δικαίωμα μετατράπηκε σε αίτημα, η απαίτηση σε παράκληση, η αμάθεια σε μαγκιά. Ίσως γι’ αυτό ν’ αποτελούμε ακόμα εμπόρευμα προς αξιοποίηση. Υλικό για εκβιασμό, εκλογική πελατεία που μπορεί ακόμα να εξαπατηθεί, να εκμαυλιστεί (οι διορισμοί συνεχίζονται), να εμπαιχθεί.
Το εγκληματικό με τους πολιτικούς δεν ήταν ότι σκέφτηκαν να συνεχίσουν με τον μοχθηρό τραπεζίτη, ψεύδονται, ξεθάβουν πτώματα, ή διαλέγουν έναν Πικραμμένο να μας εκπροσωπεί, αλλά ότι αδιαφόρησαν που ο συγκεκριμένος διετέλεσε σύμβουλος του Μητσοτάκη(!) την περίοδο της πρωθυπουργίας με τον Κατσίκη. Εκτός κι αν παρέβλεψαν το δυσοίωνο του Μητσοτάκη ελπίζοντας να αξιοποιήσουν, ο καθένας για λογαριασμό του, τις διδαχές του περί προσεταιρισμού αντιπάλων.
Οι επόμενες εκλογές είναι κρίσιμες γιατί από καιρό έχουμε πόλεμο. Σε μια μάχη υπάρχουν σκοπιμότητες, γίνονται αβαρίες, άλλοι πέφτουν, οι υπόλοιποι συνεχίζουν, κάποιοι παρασημοφορούνται, ή γίνονται επιτύμβια στήλη. Όταν ο εχθρός είναι παντοδύναμος αναγκάζεσαι σε υποχωρήσεις και συμμαχίες. Όσο πιο κινητικές οι συμπεριφορές τόσο πιο περιζήτητα τα πρόσωπα, ακόμα κι αν η διαδρομή τους χάνεται από τα διαρκή ζιγκ ζαγκ. Επομένως η ευθύνη πέφτει σ’ αυτούς που καταρτίζουν τα ψηφοδέλτια, στις γνώσεις, τις ευαισθησίες και τις αρχές τους.
Προσωπικά αν έβαζα έναν Τσουκαλά στο Επικρατείας θα διάλεγα Κωνσταντίνο. Αλλά όπως λέει κι ο Σαββόπουλος …φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα και ψηφοδέλτια οι παρέες.


Κώστας Κρεμμύδας
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.