Θυμάμαι με νοσταλγία τις δημοτικές εκλογές του 2006. Από τα τέλη του 2005 είχα ενταχθεί σε μία προσπάθεια συγκρότησης διευρυμένης αυτοδιοικητικής κίνησης και υπήρξα από τα ιδρυτικά μέλη της «Ενωτικής Πρωτοβουλίας για Αυτοδιοίκηση» στη Λάρισα. Την άνοιξη του 2006 ένοιωθα τη δυναμική της προσπάθειας αυτής να αναπτύσσεται. Έβλεπα δίπλα μου ανθρώπους να συμμετέχουν στο εγχείρημα θυσιάζοντας χρόνο και καταβάλλοντας προσπάθειες σε βαθμό που ξεπερνούσαν τις αντοχές τους. Γνώρισα ανθρώπους που πίστευαν ότι επιτέλους αποκτούν φωνή, ότι βρήκαν το χώρο της αυτοδιοικητικής τους έκφρασης, ότι κινητοποιείται ο απλός δημότης, ότι κάτι αλλάζει, ότι αυτή η παράταξη θα κάνει τη διαφορά, ότι...
Αναπόφευκτα έφτασε και η στιγμή του απολογισμού. Πράγματι το 2006 πίστεψα ότι κάτι αλλάζει. Η «Ενωτική Πρωτοβουλία» εξέλεξε δύο δημοτικούς συμβούλους οι οποίοι έχουν πραγματοποιήσει αξιόλογες παρεμβάσεις στο Δημοτικό συμβούλιο, έκανε δύο-τρεις ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις και κάποιες γενικές συνελεύσεις, αλλά,...
Ήδη αμέσως μετά τις εκλογές, όλος εκείνος ο κόσμος που συνέρρεε στο εκλογικό κέντρο είχε εξαφανιστεί. Θα μου πείτε «γιατί δεν τους συσπειρώσατε;» Θα σας γελάσω. Από την πλευρά μου αναγκάστηκα πολλές φορές να παραστήσω τον «επιθεωρητή Κλουζώ» για να ανακαλύψω πότε γίνονται οι συνεδριάσεις της συντονιστικής επιτροπής μιας και μ’ ενδιέφερε να παρακολουθώ τη λειτουργία της ομάδας. Πολύ νωρίς διαφάνηκε η αδυναμία του «ανοίγματος» σε ανθρώπους που ενδιαφέρονταν να ασχοληθούν. Έχω ακούσει ένα σημαντικό αριθμό ανθρώπων να αναρωτιέται «Μόνο για το ψηφοδέλτιο μας ήθελε;», ανθρώπους που με καλή πίστη στήριξαν την προσπάθεια και συγκρούστηκαν σε κάποιες περιπτώσεις με φίλους, συγγενείς και συνεργάτες πιστεύοντας ότι ξεκινάνε κάτι που θα έχει πολιτικό περιεχόμενο και διάρκεια, που θα έχει παρουσία στη γειτονιά τους.
Από την πλευρά μου, αντί να σπαταλώ χρόνο και ενέργειά προσπαθώντας να ανακαλύψω πότε συνεδριάζει η συντονιστική επιτροπή αποφάσισα να ασχοληθώ με τη γειτονιά μου. Ξεκίνησα να φωτογραφίζω τα κακώς κείμενα και να κουβεντιάζω συστηματικά με τους γείτονες για τα (πολλά και χρονίζοντα) προβλήματα. Στη διάρκεια αυτών των προσπαθειών άρχισα να ακούω το ερώτημα «πού είναι η ομάδα σου;». Εύλογο αλλά, ωστόσο, προφανές ότι ομάδα είναι οι άνθρωποι που μοιράζονται ανησυχίες και συντάσσονται σε μια κοινή προσπάθεια. Η ομάδα χωρίς λειτουργικότητα είναι απλά μια ευκαιριακή συνεύρεση ανθρώπων και το ευκαιριακό δεν έχει ούτε αξιοπιστία ούτε διάρκεια. Στις συχνές αυτές συζητήσεις με τους γείτονες ανακάλυψα κι εγώ, μεταξύ άλλων, και τον τροχό, ότι, δηλαδή, οι άνθρωποι δεν απορρίπτουν το δικομματισμό αλλά συλλήβδην το πολιτικό σύστημα και τους πολιτικούς. Έχουν σίγουρα δυσαρεστηθεί με τις προηγούμενες πολιτικές τους επιλογές, ωστόσο, για να τις αμφισβητήσουν και να τις αλλάξουν χρειάζονται συγκεκριμένες προτάσεις, όχι σκέτους αφορισμούς. Και στο θέμα της αυτοδιοίκησης η πολιτική τοποθέτηση δεν είναι το μόνο κριτήριο, η επιλογή τους έχει κι άλλα χαρακτηριστικά. Τώρα βέβαια, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το να προσεγγιστούν οι πολίτες προεκλογικά από μια δημοτική παράταξη που έχει μια ιστορία τετραετίας καθόλου δεν πείθει προς την κατεύθυνση της «άλλου τύπου» πολιτικής. Αντίθετα συνηγορεί στην άποψη «όλοι ίδιοι είστε».
Θα μου πείτε, λοιπόν, «τι είναι εκείνο που θα σε κρατούσε κοντά στην προσπάθεια αυτή;». Στη δεδομένη χρονική στιγμή τίποτε. Θα είχε κάνει τη διαφορά για μένα η λειτουργία διαφορετικών ομάδων και η προσέγγιση της γειτονιάς αμέσως μετά τις εκλογές. Και, συγχωρήστε τη δυσπιστία μου, αλλά μια ομάδα που δεν κατάφερε να κρατήσει στοιχειώδη επαφή με τα μέλη της στη διάρκεια μιας τετραετίας με συντονισμένη δράση, αμφιβάλλω για το κατά πόσο μπορεί να πείσει ικανό αριθμό νέων μελών τώρα. Εξάλλου ο συγκεντρωτισμός δεν είναι το αποτέλεσμα διοικητικών συγχωνεύσεων γεωγραφικών περιοχών αλλά περισσότερο αποτέλεσμα τρόπου διοίκησης με συσσώρευση αρμοδιοτήτων σε μικρό αριθμό ανθρώπων.
Αφού, λοιπόν, η εμπιστοσύνη μου κλονίστηκε δεν θα στηρίξω στις τρέχουσες εκλογές την προσπάθεια της Ενωτικής Πρωτοβουλίας. Η δυσπιστία μου, βέβαια, μπορεί να κλονιστεί εάν, μετά τις εκλογές, διαπιστώσω ένα διαφορετικό τρόπο λειτουργίας και μια αλλαγή νοοτροπίας με διαδικασίες που επιτρέπουν την ουσιαστική συμμετοχή όλων των μελών. Σημαντικό επίσης να σημειώσω ότι δεν κατανοώ τη «δαιμονοποίηση» της κομματικής στήριξης σε ότι αφορά άλλους αυτοδιοικητικούς σχηματισμούς. Το ότι κάτι δηλώνεται ξεκάθαρα δεν είναι απαραίτητα μειονέκτημα ή για να το θέσω αντίστροφα, το ότι μια επιλογή δεν δηλώνεται αλλά στηρίζεται δεν είναι σίγουρα αυτό που θα ονόμαζα «καθαρή τοποθέτηση».
Κωνσταντίνα Σδραβοπούλου
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
