Κανείς δεν μπορεί να παίζει
με το μέλλον των Παλαιστινίων
ο προηγούμενο Σάββατο, 15/1, ο αμερικανο-εβραίος πολιτικός επιστήμονας και συγγραφέας Νόρμαν Φινκελστάιν γέμισε το αμφιθέατρο 500 θέσεων του Πολυτεχνείου, με αρκετό κόσμο να είναι μαζεμένος και έξω από την αίθουσα. Ήταν προσκεκλημένος της Δικτύωσης Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση και του Παλαιστινιακού Συλλόγου Al-Awda (που σημαίνει Δικαίωμα στην Επιστροφή).
Γνωστός για την υποστήριξή του προς τον παλαιστινιακό λαό, το ζωηρό του λόγο και το συγγραφικό του έργο, επιχειρηματολόγησε και απάντησε στις ερωτήσεις του κοινού με σαφήνεια. Κύριος άξονας της συζήτησης η συνεχής επίδειξη δύναμης στην οποία επιδίδεται το Ισραήλ. Μέχρι το 2012 θα καταλήξει να επιτεθεί στον Λίβανο, όπως προέβλεψε. «Η κοινή γνώμη πλέον έχει αλλάξει, ειδικά μετά την επίθεση στο Μάβι Μάρμαρα. Το Ισραήλ απομονώνεται σιγά σιγά από την Ευρώπη, ακόμη και από τις ΗΠΑ. Θα πρέπει να εκμεταλλευτούμε αυτό το γεγονός και να προσπαθήσουμε, όχι με λόγια αλλά με έργα, να καταλήξουμε σε ένα διακανονισμό, σε μια θετική εξέλιξη που θα οδηγήσει στη λύση του προβλήματος».
Η Τουρκία εμφανίζεται υπεροπτική και ο Ερντογάν με το Ιράν και τον Λούλα συνεργάζονται για να βρουν λύση στο πυρηνικό ζήτημα. Το Ισραήλ, λοιπόν, επιθυμεί να επαναλάβει ό,τι έκανε στη Ντάχια το 2006, μια ακόμη αιματηρή σύγκρουση στο Λίβανο, με αφορμή την οποία το Ισραήλ διατύπωσε το «Δόγμα Ντάχια» που σημαίνει χρήση απεριόριστης βίας κατά πολιτών και υποδομών.
Η καταστροφή της Γάζας
Το ίδιο συνέβη και στη Γάζα το 2008, όταν ο ισραηλινός στρατός κατέστρεψε την περιοχή, που μέχρι τώρα τελεί υπό αποκλεισμό. Η Διεθνής Αμνηστία αναφέρεται σε εκείνη την περίοδο ως «οι 22 μέρες του θανάτου και της καταστροφής». Για κάθε νεκρό Ισραηλινό, αντιστοιχούσαν 400 Παλαιστίνιοι νεκροί πολίτες. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του αναφέρθηκε και στην ισραηλινή προπαγάνδα που αναπαράγεται από τα ΜΜΕ. Συγκεκριμένα, μίλησε για τη χρήση της λέξης «πόλεμος» αντί της λέξης εισβολή: «Δεν υπήρξε πόλεμος στη Γάζα. Το Ισραήλ πραγματοποίησε 3.000 επιδρομές και σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων των ισραηλινών στρατιωτών, που όπως μας λέει ο Φινκελστάιν μπορούμε να βρούμε πληκτρολογώντας στο διαδίκτυο τη φράση «breaking the silence» (σπάμε τη σιωπή), επρόκειτο για απόλυτο παραλογισμό. «Σ’ αυτές πολλές φορές επαναλαμβάνεται η λέξη «παράλογο» και η έκφραση «παράλογη χρήση πυρομαχικών στη Γάζα»» σημείωσε ο κ. Φινκελστάιν. «»Όλη την ώρα ακούγαμε εκρήξεις. Η γη έτρεμε»… «Ό,τι έγινε μου θύμιζε ηλεκτρονικό παιχνίδι»… «Αισθανόμουν σαν παιδί που έπαιζα με μεγεθυντικό φακό και έκαιγα μυρμήγκια»»…
Ο Φινκελστάιν έθιξε και το θέμα της «ανθρώπινης ασπίδας», ότι δηλαδή η Χαμάς κατηγορήθηκε πως χρησιμοποιούσε ως ασπίδες Παλαιστίνιους πολίτες, για να δικαιολογήσει το Ισραήλ τους ανυπολόγιστους θανάτους πολιτών κατά τη διάρκεια της εισβολής: Η Χαμάς δεν είναι μόνο τρελοί φονταμενταλιστές. Είναι και δειλοί. Κρύβονταν πίσω από άοπλους ανθρώπους και μέσα σε νοσοκομεία. Χρησιμοποίησαν ανθρώπινες ασπίδες. Από την έρευνα των ανθρωπιστικών οργανώσεων προέκυψαν 300 εκθέσεις και όλες συμπέραιναν το ίδιο. Με ανακοίνωσή της η Διεθνής Αμνηστία ανέφερε πως «σε αντίθεση με τις επαναλαμβανόμενες κατηγορίες του ισραηλινού κράτους, δεν βρέθηκε κανένα στοιχείο που να δείχνει ότι η Χαμάς χρησιμοποίησε ανθρώπινες ασπίδες».
Ένα ή δύο κράτη
στην Παλαιστίνη
Σε ερώτηση που του έγινε προς το τέλος, εάν υποστηρίζει την ύπαρξη δύο κρατών ή ενός ενιαίου κράτους, ο ίδιος αποκρίθηκε: «Υπάρχει πολύ μπέρδεμα, ειδικά, ανάμεσα σε ανθρώπους της αριστεράς για την ίδια την έννοια του διακανονισμού. Γι ’αυτό συχνά ακούμε ερωτήσεις όπως «είστε υπέρ ενός διακανονισμού δύο κρατιδίων ή ενός ενιαίου κράτους;». Κάτι τέτοιο είναι τελείως άσχετο. Αν με ρωτάτε τι προσωπικά υποστηρίζω, τότε θα σας πω ότι δεν πιστεύω σε δύο κράτη, δεν πιστεύω σε ένα κράτος, πιστεύω στο να μην υπάρχει κανένα κράτος. Αλλά ένα τέτοιο σκεπτικό δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική. Η πολιτική έχει να κάνει με το τι είναι δυνατό να γίνει. Στην προκειμένη περίπτωση, το μέγιστο που μπορούμε να περιμένουμε είναι μια λύση τύπου δύο κρατών, στην οποία το Ισραήλ θα υποχωρήσει στα σύνορα που είχε το 1967 και επιστροφή των προσφύγων μαζί με αποζημίωση. Αυτό είναι το μέγιστο που μας επιτρέπεται. Δεν έχει να κάνει με το τι υποστηρίζω, ή τι θα ήθελα ο ίδιος, γιατί η πολιτική δεν έχει να κάνει με το τι θα θέλαμε, αλλά με το τι επιτρέπει η σημερινή συγκυρία. Το μόνο που βλέπω ως πραγματοποιήσιμο, είναι να χρησιμοποιήσουμε τη γλώσσα του Διεθνούς Δικαίου. Οτιδήποτε άλλο είναι απλά αριστερίζουσα ρητορική, κάτι που είναι ηθικά ανεύθυνο, γιατί υπάρχει πολύς κόσμος που υποφέρει αυτή τη στιγμή και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να παίζει παιχνίδια με το μέλλον τους».
Μαρία Σιδηροπούλου
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
