Βραβευμένη στο φετινό Scratch Night του Bob Theater Festival, η παράσταση Βρώμικα παραμύθια ξεκίνησε πρόσφατα στο θέατρο 104. Τρεις νέοι ηθοποιοί -Ηρώ Κισσανδράκη, Γιώτα Τσιότσκα και Δων Χριστοδούλου- σκηνοθετημένοι από την Θάλεια Γρίβα, εξερευνούν με χιούμορ και ανατρεπτική διάθεση τον δύσκολο, σκοτεινό και επικίνδυνο κόσμο των παραμυθιών.
Η ομάδα «Άπειρον» που ιδρύθηκε το 2014, στο βραχύ βίο της έχει χρησιμοποιήσει τον καμβά γνωστών παραμυθιών για να χτίσει παραστάσεις με ενδιαφέροντα και πολύ σύγχρονα θέματα, όπως η «Σταχτοπούτα η ιδανική» ή το «Όνειρο της κοιμωμένης». Εδώ βάζει στο στόχαστρό της μερικά πολύ ιδιαίτερα στερεότυπα των παραμυθιών, όπως αυτό της ηλικίας. Σε γενικές γραμμές τα παραμύθια γελοιοποιούν την προσπάθεια να δημιουργηθούν ανόσιες ερωτικές ενώσεις, ζευγάρια με μεγάλη διαφορά ηλικίας, που ανατρέπουν την ομορφιά του έρωτα και της ζωής αλλά και θέτουν σε κίνδυνο την τεκνογονία, ακόμα, ακόμα και βάζουν σε δοκιμασία την πίστη των μελών του ζεύγους. Πολύ περισσότερο δηκτικά -με το αριστοφανικό δηλητήριο όπως το βλέπουμε στη γνωστή σκηνή των Εκκλησιαζουσών- όταν το ηλικιωμένο μέλος είναι η γυναίκα. Η ομάδα «Άπειρον» διαλέγει ένα παραμύθι όπου μια ηλικιωμένη γυναίκα -σε εσχατογηρία μάλιστα- βρίσκει τρόπο να ξανανιώσει και να παντρευτεί ένα πανέμορφο βασιλόπουλο. Διαλέγει επίσης ένα πολύ περίεργο παραμύθι, την «Κουλοχέρα» -ένα κορίτσι που χάνει τα χέρια του από τον ίδιο τον γονιό του ή εξαιτίας του- και μάλιστα την πιο δύσκολη και σκληρή παραλλαγή, αυτήν που διατείνεται ότι ο ακρωτηριασμός συνέβη επειδή το κορίτσι αρνήθηκε να συναινέσει σε μια αιμομιξία.
Ο τρόπος παρουσίασης είναι απλός, ευθύγραμμος, κωμικός. Αναδεικνύει την υπερβολή, απομαγεύει με εφηβικό χιούμορ, αλλά δεν εκβιάζει ούτε ευτελίζει. Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσαν να είχαν δουλέψει περισσότερο τα θέματά τους, να είχαν τραβήξει το κωμικό στοιχείο στα άκρα, δημιουργώντας ένα πανδαιμόνιο τύπων και καταστάσεων, όπως θα μπορούσαν να το είχαν στηρίξει περισσότερο υποκριτικά. Παρ’ όλ’ αυτά, η παράσταση Βρώμικά παραμύθια βλέπεται ευχάριστα και αφήνει ευφρόσυνη διάθεση στον θεατή της. Παρότι η παράσταση χαρακτηρίζεται -χιουμοριστικά επίσης- ως «ακατάλληλη», θα μπορούσε άνετα να παρουσιαστεί σε κοινό εφήβων και να ξεκινήσει μια συζήτηση για την παράδοση, την ερμηνεία και την λειτουργία της.
Με ένα πολύ ενδιαφέροντα μονόλογο της Έρσης Νιαώτη, «Κοιμήθηκα με τα μαλλιά μου μέσα σε ένα άδειο κουτί πίτσας»,  άρχισε τη φετινή περίοδο το θέατρο Studio Μαυρομιχάλη.

Μια επίκαιρη διαταραχή

Θέμα του μια σοβαρή διαταραχή που ταλανίζει χιλιάδες ανθρώπους κυρίως γυναίκες στο δυτικό κόσμο, και χρόνο το χρόνο εντείνεται ιδίως στον κόσμο των εφήβων: τη βουλιμία/ανορεξία. Δύσκολο θέμα, που η διαπραγμάτευσή του μπορεί να οδηγήσει σε μελοδραματικές ευκολίες ή επιφανειακές ψυχιατρικοποιήσεις και κυρίως σε άτοπες γενικεύσεις. Ακριβώς αυτό το τελευταίο είναι που κάνει το κείμενο ενδιαφέρον: η συγγραφέας παρουσιάζει μια περίπτωση και μάλιστα όσο η ηρωίδα αντέχει να κατέβει στα σκοτεινά βάθη της τρικυμισμένης ψυχής της. Από ένα σημείο και μετά, αναλαμβάνει ο θεατής μόνος του να ολοκληρώσει την κάθοδο και να κατανοήσει το ζήτημα.
Η Νιαώτη, λοιπόν, αποφεύγοντας τις παγίδες, στήνει ένα στέρεο, καθαρό χαρακτήρα με αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά της γενιάς των γυναικών τριάντα και κάτι, που παλεύει με την ανασφάλεια, το αίσθημα της αποτυχίας, τα σύγχρονα πρότυπα ομορφιάς, δυσκολεύεται να ενηλικιωθεί και να ωριμάσει, να αναλάβει ευθύνες ενήλικα και να πάρει τη ζωή της στα χέρια της, ζει με τους γονείς της, γαντζώνεται από το σεξ, παλεύει την αφόρητη μοναξιά της, και υποφέρει από κρίσεις βουλιμίας/ανορεξίας. Υποκύπτει συνεχώς στη βουλιμία για να γεμίσει το ψυχικό κενό και αδειάζει τεχνητά το στομάχι της για να κρατήσει το σώμα της αποστεωμένο, ενώ παραμονεύει παντού ο κίνδυνος της αρρώστιας και του θανάτου. Το φαγητό έτσι αποκτά μυθικές διαστάσεις, γίνεται τα κέντρο μιας ύπαρξης που φλερτάρει αδιάκοπα με το κενό, όλη η ζωή κινείται γύρω από το φαγητό -από την καταβρόχθιση ως τον αποτροπιασμό και την απώθηση.
Η Στέλλα Κρούσκα σκηνοθέτησε και ερμηνεύει την ηρωίδα -με νευρικότητα, με ένταση, με προσοχή στις συναισθηματικές αυξομειώσεις, μολονότι υπήρξαν και στιγμές που υπέκυψε λίγο παραπάνω στην ένταση, θέτοντας σε κίνδυνο την εύθραυστη ισορροπία, πάντως εν γένει ανέδειξε με ενάργεια τον χαρακτήρα και το πρόβλημα. Βοήθησαν πολύ οι διακριτικοί φωτισμοί του Κωστή Καπελώνη.

Μαρώ Τριανταφύλλου
maro33@otenet.gr
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet