«ΡΙΣΑΛΤΟ»
Δραπέτευση από τον τρόμο

Του Στράτου Κερσανίδη

Μια ταινία για το φευγιό, τη δραπέτευση, την αναζήτηση της ελευθερίας κάπου αλλού. Κάπου μακριά από το ζόφο της κρατικής καταστολής και του στραγγαλισμού των ονείρων. Η νέα ταινία του Βασίλη Βαφέα, «Ρισάλτο», μοιάζει με καφκικό εφιάλτη. Ένας άνδρας βρίσκεται ξαφνικά μέσα στη δίνη του φόβου κυκλωμένος από παντού. Είναι σκηνοθέτης, άρα άνθρωπος με ιδιαίτερες ευαισθησίες. Είναι και ερωτευμένος. Όμως ούτε τα επαγγελματικά του ούτε τα ερωτικά του πάνε καλά. Και σαν να μην έφθανε αυτό, μια δικτατορία ανακατεύει ακόμη περισσότερο την κατάσταση, η οικογένειά του, αριστερών καταβολών, γίνεται στόχος και η αστυνομία συλλαμβάνει τους συγγενείς του.
Ο Βαφέας σκηνοθετεί με τρόπο ανάλαφρο, σχεδόν αφαιρετικό. Ο παραλογισμός είναι διάχυτος, ένας παραλογισμός ανάλογος μιας πολιτικής εκτροπής, η οποία γίνεται εφιαλτική αλλά ταυτόχρονα διάτρητη ιδεολογικά, αφήνοντας χώρο στην ελαφρότητα και το χιούμορ. Μια κοινωνία σε αποσύνθεση, άνθρωποι σε απόγνωση σε ένα σκηνικό ερημικό, όπου η απουσία άλλων ανθρώπων λειτουργεί ακόμη πιο τρομακτικά.
Ο Βασίλης Βαφέας, μιλώντας Στο Κόκκινο της Θεσσαλονίκης, στην εκπομπή «Με μια ομπρέλα κόκκινη», είπε για τη νέα του ταινία:
«Μια μέρα ξύπνησα ιδρωμένος γιατί είδα έναν εφιάλτη. Είδα πως ο γιος μου, που είναι 46 χρονών, σάλταρε σε μια λάντζα και έφυγε. Μας παράτησε όλους. Ήταν ένας εφιάλτης, καφκικός εφιάλτης. Το φευγιό των νέων ανθρώπων, όπως και το δικό μου. Έφυγα κι εγώ, στη χούντα παράτησα την οικογένειά μου, μια αριστερή οικογένεια που βασανιζόταν, και πήγα στη Γαλλία. Εκεί με έπιασαν νοσταλγία και ενοχές οπότε ξαναγύρισα για να βοηθήσω αυτούς που είχαν μείνει εδώ. Αυτό ήταν το κίνητρο για να ξεκινήσω το σενάριο».
Για την υπόθεση είπε: «Ο Άρης είναι καλλιτέχνης νέος, όπως υπήρξα κι εγώ, είναι από μια οικογένεια αριστερή, είναι ερωτευμένος, αλλά δεν του πάνε καλά τα πράγματα. Γίνεται και μια χούντα, η οικογένειά του ένα τεράστιο βαρίδι, οπότε σαλτάρει στη λάντζα και πάει αλλού».
Για την εμπειρία του από τα γυρίσματα είπε: «Η ταινία γυρίστηκε στο Πέραμα, τη Δραπετσώνα, το Κερατσίνι και οι άνθρωποι με βοήθησαν αφάνταστα. Ήταν συγκινητική η εμπειρία. Από εκεί αντλώ και τη δύναμη να είμαι αισιόδοξος γιατί ο κόσμος αξίζει πραγματικά μια καλύτερη ζωή. Είμαστε ένας λαός που όσα ελαττώματα κι να έχουμε, έχουμε και αρετές πρωτόφαντες. Αυτό είναι μια επιβεβαίωση πως πάμε προς το φως του τούνελ».
Στην ερώτηση γιατί έκανε την ταινία είπε: «Ο καθένας πρέπει με τις δυνάμεις του να κάνει ό,τι μπορεί. Η Δημοκρατία είναι το καλύτερο σύστημα που υπάρχει αλλά θέλει αγώνα από όλους, από τον πιο μικρό μέχρι αυτόν που έχει μεγάλες ευθύνες, είναι καθημερινή ενασχόληση, θέλει προσπάθεια. Διότι αλλιώς θα οδηγηθούμε σε λύσεις που θα είναι κακές για όλους και για τα παιδιά μας. Και να μάθουμε το παρελθόν, την Ιστορία μας».
Και το ρισάλτο, να το κάνουμε; «Το ρισάλτο πρέπει να το κάνουμε αλλά όταν το κάνουμε είμαστε μόνοι μας. Έχουμε βέβαια την αίσθηση της ελευθερίας αλλά έχουμε και την αίσθηση του κενού».

strakersan@gmail.com
kersanidis.wordpress.com

 

 

«Η ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΗ»
Μπροστά στο δίλημμα

 

Η ζωή είναι μια διαρκής πορεία στο χώρο του απρόοπτου που ποτέ δεν γνωρίζουμε πότε και πώς θα εμφανιστεί. Όταν εμφανιστεί, το ζήτημα είναι η αντιμετώπισή του, είναι η στιγμή που πρέπει να αντιμετωπίσουμε ένα δίλημμα και να πάρουμε μία και μοναδική απόφαση.
Ο ρουμάνος σκηνοθέτης Κριστιάν Μουντζίου (και όχι Μουνγκίου), ο οποίος με την ταινία «4 μήνες, 3 εβδομάδας και 2 ημέρες» κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα το 2007 στις Κάνες, τιμήθηκε φέτος με το βραβείο σκηνοθεσίας στο ίδιο φεστιβάλ. Στην ταινία «Η αποφοίτηση» (Bacalaureat), ο Μουντζίου ασχολείται με την ιστορία ενός διλήμματος και μιας απόφασης που πρέπει να παρθεί.
Ο Ρομέο είναι γιατρός, ζει με την οικογένειά του κάπου στην Τρανσιλβανία και φιλοδοξεί να δει τη 18χρονη κόρη του Ελίζα να σπουδάζει στο εξωτερικό. Όλα πηγαίνουν σύμφωνα με τις επιθυμίες του, αφού η Ελίζα είναι άριστη μαθήτρια και έχει καταφέρει να πάρει υποτροφία ώστε να σπουδάσει στην Αγγλία. Το μόνο που μένει, και μοιάζει απλή διαδικασία, είναι να περάσει τις τελικές εξετάσεις. Κανείς όμως δεν ανησυχεί γι’ αυτές, αφού όλα εξαρτώνται από τις αδιαμφισβήτητες ικανότητες της κοπέλας. Τότε έρχεται το απρόοπτο. Μια μέρα πριν από τις εξετάσεις, συμβαίνει ένα ατύχημα και η Ελίζα κινδυνεύει να τις χάσει. Μετά από το απρόοπτο έρχεται και το δίλημμα για τον Ρομέο. Πρέπει να πάρει μια απόφαση, μόνο που για να γίνει αυτό καλείται να παραβιάσει τις αρχές τις οποίες ο ίδιος δίδαξε στην κόρη του.
Ο Μουντζίου στοχεύει στον ήρωά του, τα όνειρά του αλλά και τις σχέσεις που έχει με την οικογένειά του. Ο Ρομέο ανησυχεί, νιώθει πως ο προστατευτικός ιστός που είχε οικοδομήσει γύρω από την Ελίζα καταρρέει, το ίδιο και ο ασφαλής κόσμος στον οποίο είχε τοποθετήσει τον εαυτό του ως πατέρας. Τι πρέπει να κάνει για να βρει μια λύση στο πρόβλημά του; Μήπως πρέπει να συμβιβαστεί; Και εν τέλει ποια είναι η σχέση του με την κόρη του; Μήπως προβάλλει τα δικά του όνειρα, τα δικά του πιστεύω επάνω στην Ελίζα; Μήπως αδιαφορεί για τις δικές της επιθυμίες και για το πώς εκείνη ονειρεύεται τη ζωή της;
Ο σκηνοθέτης αφηγείται μια καθημερινή ιστορία. Αλήθεια πόσοι γονείς σχεδιάζουν το μέλλον των παιδιών τους χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις επιθυμίες και τα όνειρα των παιδιών; Και πόσο σημαντικό μπορεί να είναι κάτι τέτοιο για ανθρώπους οι οποίοι έχουν μεγαλώσει στο μεταίχμιο μεγάλων αλλαγών και βρίσκονται μετέωροι ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν; Σαφής αναφορά στην πρόσφατη ιστορία της Ρουμανίας και στα διλήμματα μιας κοινωνίας που μετεωρίζεται και μαζί της μετεωρίζονται οι ανθρώπινες γενιές.
Στρα. Κερ.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet