«Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ»
Απομεινάρια μιας επανάστασης

 

Του Στράτου Κερσανίδη

Το πρώτο τρίμηνο του 1966, μια μεγάλη διαμάχη άρχισε να διαφαίνεται μέσα στους κόλπους του Κομουνιστικού Κόμματος της Κίνας. Ο πρόεδρος Μάο Τσε Τουνγκ, μετά από την απόρριψη των θέσεών του στην Κ.Ε., τον Οκτώβριο του 1965, καταγγέλλοντας τα αντιδραστικά στοιχεία τα οποία εισχώρησαν στο κόμμα, φεύγει από το Πεκίνο. Το Μάιο του 1966, κηρύσσει από τη Σαγκάη τη Μεγάλη Πολιτιστική Επανάσταση. Ένα γεγονός που σημάδεψε την Ιστορία της Κίνας και ολόκληρου του κομμουνιστικού κινήματος η αποτίμηση του οποίου, κατά την άποψή μου, δεν επιδέχεται απλουστεύσεων από καμία πλευρά.
Ο μεγάλος κινέζος σκηνοθέτης Ζανγκ Γιμού, με την ταινία του «Η μεγάλη επιστροφή» (Gui Lai), μας μεταφέρει σε εκείνα τα ταραγμένα χρόνια και τον απόηχό τους μέσα από την ιστορία μιας οικογένειας.
Ένας άνδρας, ο Λου Γιανσί, αφού έμεινε πολλά χρόνια στη φυλακή με την κατηγορία του «αντεπαναστατικού στοιχείου», και αφού έχει τελειώσει η περίοδος της πολιτιστικής επανάστασης, επιστρέφει στην οικογένειά του. Τον υποδέχεται η κόρη του αλλά η Γιου, η γυναίκα του, η οποία πάσχει από αμνησία, δεν τον αναγνωρίζει. Εξακολουθεί να πηγαίνει μια φορά κάθε μήνα στο σταθμό και να τον περιμένει να επιστρέψει. Ο Λου αφού ξεπέρασε το πρώτο σοκ αποφασίζει να την βοηθήσει να θυμηθεί.
Αυτή, λοιπόν, είναι μια ταινία για το πώς η Ιστορία παρεμβαίνει στις ζωές των ανθρώπων, τις αλλάζει εντελώς και συχνά τις συντρίβει. Η οικογένεια Γιανσί βρέθηκε μέσα στη δίνη της πολιτιστικής επανάστασης, εκείνος κατηγορήθηκε και φυλακίστηκε, εκείνη έμεινε να τον περιμένει, η κόρη τους φανατισμένη τάχθηκε με τους εθνοφρουρούς. Όταν όλα τελείωσαν παρέμειναν τα απομεινάρια μια επανάστασης που δεν ξέρω τι ή πώς άλλαξε τον κόσμο. Πάντως η Κίνα, μετά από το 1971, που θεωρείται ως η χρονιά που τελείωσε η πολιτιστική επανάσταση, δεν ήταν ίδια. Προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο, δεν είναι της αρμοδιότητας του παρόντος κειμένου να ερευνηθεί και να απαντηθεί.
Ο Ζανγκ Γιμού χωρίς φανατισμό, λαϊκισμούς και ακρότητες επιλέγει να μην κάνει μια μετωπική πολιτική ταινία. Αλλά να αφηγηθεί μια ανθρώπινη ιστορία επικεντρώνοντας στα ανθρώπινα συναισθήματα. Πώς δηλαδή οι άνθρωποι οι οποίοι βρίσκονται μέσα στα μεγάλα γεγονότα βιώνουν το χωρισμό και την αγάπη. Πώς μπορούν να δείξουν την αφοσίωσή τους, πώς αντιμετωπίζουν τον πόνο και τη θλίψη. Κι ακόμη πώς προσπαθούν να ξεπεράσουν ενοχές ζητώντας τη συγχώρεση.
Απαύγασμα όλων αυτών είναι μια ταινία η οποία, κάποιες στιγμές, αγγίζει τα όρια του σπαραγμού. Η οποία περιδιαβαίνοντας ανάμεσα στις πτυχές των ανθρώπινων συναισθημάτων, φορτώνεται συγκίνηση και καταλήγει σε λυγμό. Η απόληξη της ανθρώπινης αδυναμίας μπροστά στο υπέρτερο, το αδιανόητο, το παράλογο. Αλλά ο άνθρωπος ξέρει να επιβιώνει και να προσαρμόζεται ακόμη και στις πιο δύσκολες καταστάσεις. Γιατί η ζωή συνεχίζεται και πρέπει να συνεχιστεί επειδή μόνον έτσι μπορεί να γίνει καλύτερη. Ένα κατάπικρο φινάλε για τις πληγές που παραμένουν ανοιχτές, για τα οράματα που έγιναν εφιάλτες, για τις ματαιωμένες -και ματωμένες- ουτοπίες.



strakersan@gmail.com
kersanidis.wordpress.com

 

 

 

«JULIETA»
Αναζητώντας τη χαμένη αρχή

 

Κάποιες φορές ανακαλύπτουμε με τρόμο πως δεν γνωρίζουμε τίποτε, αν και πιστεύαμε ως τότε το αντίθετο. Δεν γνωρίζουμε ούτε τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους αλλά και τον εαυτό μας ακόμη.
Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ σκηνοθετεί τη «Julieta», δίνοντας στην ταινία το όνομα της ηρωίδας του. Η Χουλιέτα, λοιπόν, είναι μια γυναίκα η οποία ξαφνικά έμεινε μόνη να μεγαλώσει την κόρη της, Άντια, μετά το θάνατο του συζύγου της. Τα πηγαίνουν πολύ καλά και η μία στηρίζει την άλλη. Όταν όμως η Άντια θα γίνει 18 ετών θα εγκαταλείψει τη μητέρα της, θέλοντας να μείνει μόνη της και χωρίς να της εξηγήσει το λόγο. Τα χρόνια περνούν και η Χουλιέτα ζει μέσα στη θλίψη, με την προσμονή ενός μηνύματος, ενός γράμματος από την κόρη της. Όταν έχει πια σταματήσει να την αναζητά, θα συναντήσει στο δρόμο μια φίλη της Άντια και αυτό θα είναι η αφορμή να αναζητήσει εξηγήσεις για τις αιτίες που η κόρη της έφυγε. Όλα θα αρχίσουν να ξεκαθαρίζουν με τρόπο οδυνηρό και η Χουλιέτα μόνο τότε θα αρχίσει να συνειδητοποιεί τι είχε συμβεί.
Αυτό στο οποίο καταλήγω κάθε φορά που βλέπω μια νέα ταινία του Αλμοδόβαρ είναι πως γίνεται όλο και καλύτερος. Η ταινία είναι ένα κλασικό δράμα το οποίο όμως κινείται επάνω στις ράγες που συνηθίζει ο ισπανός σκηνοθέτης. Συγκίνηση και ανθρώπινες σχέσεις ιδωμένες από τη γυναικεία πλευρά. Για μια ακόμη φορά ο δαιμόνιος Αλμοδόβαρ επιλέγει γυναίκες για τους πρωταγωνιστικούς του ρόλους, με τους άνδρες να υπάρχουν ως αναγκαίοι για το συμπλήρωμα της δραματουργίας. Όχι πως τους υποτιμά ή τους περιφρονεί, αλλά προτιμά να δίνει στις γυναίκες πρωταγωνιστικούς ρόλους. Λέει χαρακτηριστικά ο ίδιος ο σκηνοθέτης: «Η γυναίκα όχι μόνο δίνει ζωή αλλά είναι δυνατότερη έτσι ώστε να παλέψει, να συντρέξει, να υποφέρει και να απολαύσει όλα όσα φέρνει η ζωή. Μόνο η μοίρα είναι δυνατότερη από εκείνη».
Μια άλλη εμμονή του είναι το έντονο χρώμα. Αυτό το οποίο χαρακτηρίζει τις ταινίες του, συχνά κραυγαλέο και εξεζητημένο, αλλά πάντοτε ενταγμένο με ένα μαγικό τρόπο στην ιστορία χωρίς να προκαλεί. Τα πλάνα του πάντοτε μετρημένα αποτελούν υπόδειγμα κινηματογραφικής γεωμετρίας. Γιατί ο Αλμοδόβαρ εκτός από θαυμάσιος αφηγητής ιστοριών είναι και φανατικός εικονολάτρης. Και για όλα αυτά τον αγαπάμε και λατρεύουμε τις ταινίες του. Η «Χουλιέτα» έρχεται να προστεθεί σε αυτές.

Στρα. Κερ.

 

 

 

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

 

«Belgica» του Φέλιξ Φαν Γκρόνινγκεν: Ο Τζο έχει χάσει το ένα του μάτι σε μικρή ηλικία εξαιτίας ενός μύκητα. Λάτρης της μουσικής βρήκε διέξοδο ανοίγοντας ένα μπαρ. Ο μεγάλος του αδελφός, Φρανκ, είναι παντρεμένος και πατέρας ενός παιδιού, ενώ η γυναίκα του είναι ξανά έγκυος. Τα δύο αδέλφια αποφασίζουν να συνεργαστούν και να ανοίξουν μαζί ένα μεγαλύτερο μπαρ, με λάιβ μουσική φιλοδοξώντας να γίνει σημείο αναφοράς. Σύντομα το «Belgica» θα αναδειχθεί σε κέντρο ξέφρενης διασκέδασης και καλής μουσικής και τα δύο αδέλφια στο χρυσό δίδυμο της νυχτερινής ζωής στην πόλη. Όμως ο κόσμος της νύχτας είναι σαγηνευτικός και μπορεί να παρασύρει. Ενδιαφέρουσα ταινία με αρκετή, καλή μουσική.

«Franz» του Φρανσουά Οζόν: Μια γυναίκα, η Άννα, θρηνεί καθημερινά πάνω από τον τάφο του Φράντς, ο οποίος σκοτώθηκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μια μέρα, στο μικρό γερμανικό χωριό θα εμφανιστεί ο Αντριέν, ένας γοητευτικός Γάλλος, ο οποίος θα αφήσει ένα μπουκέτο λουλούδια στον τάφο του Φράντς. Τα πάθη του πολέμου δεν έχουν καταλαγιάσει ακόμη και η παρουσία του «εχθρού» δημιουργεί αντιδράσεις. Ο Οζόν δημιουργεί έναν κόσμο γεμάτο κρυμμένα μυστικά και μέσα από ανατροπές ανιχνεύει τη ζωή της Άννας, ξεδιπλώνει το χαρακτήρα της.

«Ο λογιστής» (The accountant) του Γκάβιν Ο Κόνορ: Ο Κρίστιαν Γουλφ έχει ένα λογιστικό γραφείο το οποίο λειτουργεί περισσότερο ως βιτρίνα, αφού κρατάει τα βιβλία κάποιων επικίνδυνων εγκληματικών οργανώσεων. Ενώ η αστυνομία με επικεφαλής τον Ρέι Κινγκς αρχίζει να ξεδιαλύνει τα μυστήρια, ο Κρίστιαν αναλαμβάνει μια νέα δουλειά. Είναι τα βιβλία μιας εταιρείας ρομποτικής, νομοταγούς καθόλα, όπως φαίνεται. Μόνο που μια λογίστρια έχει ανακαλύψει ένα λάθος (;) μερικών εκατομμυρίων!

«Σχολικά γυμνάσια» (Middle school: The worst years of my life) του Στιβ Καρ: Ο Ρέιφ είναι μαθητής σε ένα αυστηρό σχολείο. Μαζί με τον καλύτερό του φίλο αποφασίζουν να παραβούν όλους τους κανόνες με ξεκαρδιστικά αποτελέσματα.

«Ouija 2: Η πηγή του κακού» (Ouija 2: Origin of evil) του Μάικ Φλάναγκαν: Μεταφυσικό θρίλερ που συνεχίζει από εκεί που είχε μείνει η πρώτη ταινία του 2014. Δηλαδή στο Λος Άντζελες το 1967 όπου μια γυναίκα και οι δύο της κόρες πραγματοποιούν συναντήσεις στις οποίες καλούν πνεύματα. Τα αποτελέσματα όμως θα γίνουν τρομακτικά όταν η μικρή κόρη θα καταληφθεί από ένα πνεύμα.

«Ο Πιτ και ο δράκος του» (Pete’s dragon) του Ντέιβιντ Λόουερι: Ο κύριος Μίτσαμ διηγείται στα παιδιά μιας μικρής πόλης ιστορίες με ένα δράκο που ζει στο δάσος. Η κόρη του, Γκρέις, διασκεδάζει με όλα αυτά όταν θα συναντήσει τον Πιτ, ένα παιδί που ζει στο δάσος μαζί με το δράκο Έλιοτ, ο οποίος μοιάζει με το δράκο του παραμυθιού!

«Γκάγκστερ και φιλάνθρωποι» (Gangsterzy i filantropi ) των Γέρζι Χόφμαν και Έντουαρντ Σκορτζέφσκι: Κωμωδία δράσης του 1962 βασισμένη σε δύο νουβέλες με τους πρωταγωνιστές να συναντιούνται στο φινάλε σε μια αίθουσα δικαστηρίου.

Σινεφίλ
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet