giourgos

Του Κωστή Γιούργου

Την επαύριο της επικράτησης του Τραμπ, μερίδα της δημοσιογραφικής –και όχι μόνο– ελίτ των ΗΠΑ αντέδρασε έκπληκτη σαν απατημένη σύζυγος: «Πιστέψαμε, οι δημοσκοπήσεις μάς διαβεβαίωναν γι’ αυτό, ότι οι Αμερικανοί δεν θα παρέδιδαν το ισχυρότερο αξίωμα στον κόσμο σε έναν ανερμάτιστο αλαζόνα, ένα σεξοθήρα, έναν ακατάσχετο ψευδολόγο...»
Προσπερνώντας ασχολίαστα τους χαρακτηρισμούς, στεκόμαστε σε τρία μεθοδολογικά λάθη που διαπράττονται και ακυρώνουν το τεκμήριο ευθυκρισίας: «Οι δημοσκοπήσεις», «Οι Αμερικανοί»,  «Το ισχυρότερο αξίωμα στον κόσμο».
Τα περί «δημοσκοπήσεων» αποτελούν υπεκφυγή, καθώς είναι γνωστό ότι οι δημοσκοπήσεις και η αξιοπιστία έχουν πάρει διαζύγιο προ πολλού, οπότε η επίκληση δεν πείθει.  Τα περί «ισχυροτέρου αξιώματος στον κόσμο» προδίδουν μια εμμονή στην αλαζονεία της υπερδύναμης, αλαζονεία που (μάλλον ξεχνούν ότι) κυριάρχησε στην προεκλογική ρητορεία εκείνου που καταγγέλλουν ως «ανερμάτιστο αλαζόνα».  Εμμονή που παραβλέπει ότι η Αμερική οδεύει, αργά αλλά από καιρό, προς την παραδοχή, ομολογημένα ή ανομολόγητα, ότι το παγκόσμιο διακύβευμα δεν είναι αποκλειστική υπόθεσή της.  Στο κάτω κάτω, για διασάλευση αυτής της παραδοχής δεν εγκαλούν οι επικριτές του τον Τραμπ, όταν δηλώνουν έντρομοι στην ιδέα ότι θα κρατάει για μια τετραετία το κουτί του πυρηνικού ολέθρου στα χέρια του;
Η επιτίμηση προς τους «Αμερικανούς», δηλαδή προς τους συμπολίτες τους που δεν ψήφισαν ό,τι οι ίδιοι. Εδώ διαπράττεται ένα σοβαρότερο ολίσθημα, που συνιστά λαϊκισμό ακόμη πιο υπονομευτικό της δημοκρατίας κι απ’ τον λαϊκισμό για τον οποία κατηγορούν τον αντίπαλό τους: «Οι Αμερικανοί που παρέδωσαν το ισχυρότερο αξίωμα...», αφενός,  και, αφετέρου, «εμείς», οι «αθώοι του αίματος».

Παθογένειες ενός συστήματος

Η νεωτερική δημοκρατία επιζητεί από καταβολής να ορίσει το περιεχόμενο της έννοιας «λαός». Μπορεί αυτό να είναι δυσεπίλυτο έως και ανεπίλυτο για τη νεωτερική δημοκρατία,  όμως ο πολιτικός πολιτισμός της  αναγνωρίζει την έννοια «λαός» ως ένα αδιαίρετο σύνολο και δεν αναγνωρίζει μερικό καταλογισμό ευθυνών. Οι όποιες ενστάσεις παραπέμπονται στις επόμενες κάλπες – καλώς ή κακώς. Η νεωτερική δημοκρατία έχει αποφανθεί ότι καλώς... Άρα, οι ανησυχούντες από την εκλογή Τραμπ θα έπρατταν ορθότερα, αν έστρεφαν τις ενστάσεις τους όχι στην ετυμηγορία «των Αμερικανών», αλλά στο σύστημα ανάδειξης των υποψηφίων των κομμάτων.  Όπου οι μεθοδεύσεις στην ανάδειξη των εκλεκτόρων καθιστούν το σύστημα  εργαλείο χειραγώγησης της ψήφου των πολιτών υπέρ των κυρίαρχων ελίτ. Κραυγαλέο παράδειγμα, η μεταχείρηση που επιφυλάχθηκε στην υποψηφιότητα Μπέρνι Σάντερς στη διεκδίκηση του κομματικού υποψηφίου για την προεδρεία των ΗΠΑ. Θα έκαναν καλύτερα αν έστρεφαν τις επικρίσεις τους σε αυτό καθ’ εαυτό το σύστημα εκλογής του προέδρου της χώρας  μέσω του απαρχαιωμένου, μονοεδρικού στην ουσία, συστήματος των εκλεκτόρων ανά πολιτεία, που είχε για ακόμη μια φορά ως αποτέλεσμα ο νικητής να υστερεί, στο σύνολο των ψήφων της επικράτειας, του ηττημένου– της ηττημένης, εν προκειμένω.

Προειδοποιήσεις

Όσοι επικρίνουν την επιλογή των συμπολιτών τους, το κάνουν, προφανέστατα, ως απογοητευμένοι υποστηρικτές τής Κλίντον. Ελέγχονται ως προς την αθωότητα των προθέσεών τους, αλλά και –ακόμη σημαντικότερο— διότι παραβλέπουν τα κραυγαλέα μειονεκτήματα της υποψηφιότητάς της. Θα είναι πιο πιστευτοί όταν θα τοποθετηθούν κριτικά απέναντι στο φαινόμενο να ανατεθεί, όπως ανατέθηκε, η εκπροσώπηση του Δημοκρατικού Κόμματος, από παράδοση κόμματος των αδυνάμων, των μειονοτήτων,  των εργατών, των συνδικάτων, η διεκδίκηση της προεδρείας της χώρας σε ένα πρόσωπο ταυτισμένο με το σκληρό πυρήνα του κατεστημένου. Και θα εκπλήσσονταν λιγότερο, αν είχαν αφουγκραστεί μηνύματα όπως αυτό που ακολουθεί:
«Ο Τραμπ είπε στους ψηφοφόρους μιαν αλήθεια, ότι η Κλίντον υποστήριξε τη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου Βόρειας Αμερικής (NAFTA) και συνέβαλε στην καταστροφή των πολιτειών που στηρίζονταν στη βαριά βιομηχανία ... Η Κλίντον θα δεχθεί άλλο ένα ισχυρό χτύπημα εξαιτίας της θέσης που πήρε υπέρ της ΤΤΙP και άλλων εμπορικών συμφωνιών που διέλυσαν την εργατική τάξη σε αυτές τις πολιτείες ... Ο Τραμπ, στη διάρκεια του πρώτου γύρου των προκριματικών, είχε απειλήσει την αυτοκινητοβιομηχανία Ford πως, αν κλείσει το εργοστάσιο στο Μίσιγκαν και μεταφέρει τη δραστηριότητά της στο Μεξικό, θα φορολογήσει με 35%  όλα τα  αυτοκίνητα που θα επανεισάγονται στις ΗΠΑ. Μια απειλή που ήχησε σαν γλυκιά μουσική στα αυτιά οργισμένων και πικραμένων ανθρώπων, που έχασαν τις δουλειές τους ή τρέμουν πως αυτό θα γίνει σύντομα ... Δυστυχώς, πιστεύω ότι η Κλίντον [αν εκλεγεί] θα βρει έναν τρόπο για να μας εμπλέξει σε κάποιου είδους στρατιωτική ενέργεια ... Ας το παραδεχτούμε: το μεγαλύτερο πρόβλημά μας εδώ δεν είναι ο Τραμπ — είναι η Χίλαρι. Είναι εξαιρετικά αντιδημοφιλής — σχεδόν το 70% των ψηφοφόρων τη θεωρούν αναξιόπιστη και ανέντιμη. Εκπροσωπεί το παλιό στην πολιτική, δεν πιστεύει σε οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό που μπορεί να την κάνει να εκλεγεί ... Οι νεαρές γυναίκες είναι μεταξύ των μεγαλύτερων επικριτών της. Δεν αρέσει στους νέους ... Κανένας Δημοκρατικός, και σίγουρα κανένας ανεξάρτητος, δεν πρόκειται να ξυπνήσει το πρωί της 8ης Νοεμβρίου ενθουσιασμένος και να τρέξει για να ψηφίσει την Χίλαρι, όπως που το έκανε την ημέρα που ο Ομπάμα έγινε πρόεδρος ή όταν ο Μπέρνι [Σάντερς] διεκδικούσε το χρίσμα των Δημοκρατικών. Δεν υπάρχει ενθουσιασμός ...Το ανησυχητικό είναι ότι αν και ο μέσος υποστηρικτής του Μπέρνι θα συρθεί στις κάλπες για να ψηφίσει απρόθυμα τη Χίλαρι, η ψήφος του θα είναι αυτό που λέμε «καταθλιπτική ψήφος», που σημαίνει ότι δεν θα φέρει κι άλλους πέντε να ψηφίσουν μαζί του ... Τέλος, μην υποτιμάτε την ικανότητα του εκλογικού σώματος να γίνεται άτακτο, όταν περάσει την κουρτίνα και μείνει μόνο μέσα στην κάλπη. Είναι ένα από τα λίγα εναπομείναντα μέρη στην κοινωνία, όπου δεν υπάρχουν κάμερες ασφαλείας, συσκευές ακρόασης, αφεντικά, μπάτσοι ... Επειδή πολλοί είναι θυμωμένοι με το πολιτικό σύστημα, εκατομμύρια θα ψηφίσουν τον Τραμπ όχι επειδή συμφωνούν μαζί του, όχι γιατί τους αρέσει η μισαλλοδοξία ή το φουσκωμένο εγώ του, αλλά μόνο και μόνο επειδή μπορούν...»  Αυτά προειδοποιούσε, εύστοχα, τον Ιούλιο ο γνωστός συγγραφέας και κινηματογραφιστής Μάικλ Μουρ. Δεν εισακούστηκε. Ή μήπως ναι;  Μήπως είναι στο άκουσμα τέτοιων προειδοποιήσεων που 59.600.327 Αμερικανοί (47,7%) ψήφισαν όχι στον Τραμπ, έναντι 59.380.590 (47,5%) που ψήφισαν υπέρ του;
Αργά, επίπονα, η Αμερική της κρίσης βαδίζει προς ένα αχαρτογράφητο μέλλον — και μαζί της ο κόσμος...
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet