57ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Δύο ελληνικές συν μία

 

Του Στράτου Κερσανίδη

Δυο ελληνικές ταινίες, από όσες είδα μέχρι το πρωί της Τετάρτης. Αν υπάρξει κάτι ακόμη, την επόμενη Κυριακή. Υπάρχει όμως κι άλλη που δεν είναι ελληνική αλλά στην παραγωγή συμμετέχουν η Μισέλ Γαβρά και η Φένια Κασοβίτσα, έχει γυριστεί στο Μπέι Χαμάμ στη Θεσσαλονίκη και παίρνουν μέρος και έλληνες ηθοποιοί.

Οι δύο ελληνικές

«Κοινός τόπος» σε σκηνοθεσία Πέννυς Μπούσκα: Ένας αδιευκρίνιστος τόπος περικυκλωμένος από νερά. Μια νησίδα ξηράς ενώ η στάθμη του νερού γύρω ανεβαίνει. Οι αντλίες δουλεύουν, οι άνθρωποι ζουν με το φόβο της επερχόμενης καταστροφής. Μια ομάδα προσφύγων αναζητά σωτηρία σε τούτη την ξηρά αλλά οι άνθρωποι του τόπου τούς βλέπουν με φόβο. Μια γυναίκα, η Ιωάννα, κοιτάζει τον ορίζοντα με ελπίδα. Μέσα από μια σειρά θαυμάσιων πλάνων και μια υπέροχης ασπρόμαυρης φωτογραφίας, η σκηνοθέτιδα σχολιάζει τον τρόμο της καταστροφής και την αποπνικτική αίσθηση του αδιεξόδου. Η ανθρωπότητα βιώνει την οικολογική καταστροφή, τον πόλεμο και την προσφυγιά εγκλωβισμένη και βυθισμένη στην απελπισία. Σκυθρωπά πρόσωπα και λίγες μονότονες κουβέντες, ενώ η στάθμη του νερού ανεβαίνει.

Ατμοσφαιρική ταινία, με την αίσθηση της απειλής να πλανάται μέχρι το ελλειπτικό της φινάλε. Μια κινηματογραφική άσκηση ύφους, ένα εσχατολογικό, μελλοντολογικό φιλμ με στοιχεία νουάρ που άφησε εξαιρετικά θετικές εντυπώσεις.
«Το αγόρι στη γέφυρα» σε σκηνοθεσία Πέτρου Χαραλάμπους: Ο 12χρονος Σωκράτης ζει σε ένα χωριό στην Κύπρο και έχει μεγάλο ταλέντο στην κατασκευή εκρηκτικών. Μια συνήθεια που προκαλεί μπελάδες στον ίδιο και τους γονείς του. Ένα φονικό που θα συμβεί στο χωριό, εμπλέκει το Σωκράτη και στη συνέχεια μια σειρά από οικογενειακά του πρόσωπα. Ο Χαραλάμπους τοποθετεί την ιστορία του μέσα σε ένα ειδυλλιακό χώρο στον οποίο όμως δεν εκτυλίσσονται καθόλου ειδυλλιακά πράγματα. Βέβαια οφείλουμε να σταθούμε στο εξαιρετικό σενάριο, το οποίο υπογράφουν οι Σταύρος Παμπαλλής και Εύα Μάκη. Αυτό το πολύ καλά δουλεμένο υλικό παίρνει στα χέρια του και οικοδομεί μια συγκλονιστική αφήγηση. Δεν είναι μόνον το ενδιαφέρον του θεατή, το οποίο κρατιέται αμείωτο, είναι και οι συνεχείς ανατροπές που ακολουθούν διαδοχικά η μία την άλλη. Ακόμη και το φινάλε στο οποίο είναι έντονο το στοιχείο της κάθαρσης έρχεται ως αποτέλεσμα εννοιών όπως η αγάπη, η αφοσίωση, η φιλία, η αυτοθυσία. Και είναι διπλά συγκλονιστικό επειδή όλα αυτά προέρχονται μέσα από ένα φονικό.
Επιπλέον ο Χαραλάμπους, με την κίνηση του Σωκράτη ο οποίος στο τέλος καταστρέφει τον μπερέ της ΕΟΚΑ που ανήκε στον παππού του, θέτει ερωτηματικά αναφορικά με την καπηλεία των αγώνων. Και συγκεκριμένα αναφέρεται σε συγκεκριμένη πολιτική παράταξη.

Και η μία

«Στην ηλικία μου ακόμα κρύβομαι για να καπνίσω» (A mon age je me cache encore pour fumer) σε σκηνοθεσία Ραϊχάνα: Αλγέρι 1995, οι φανατικοί ισλαμιστές τρομοκρατούν, βάζουν βόμβες, δολοφονούν. Η Φατίμα εργάζεται σε χαμάμ μαζί με τη Σάμια, μια κοπέλα 29 ετών και μισό, όπως λέει, η οποία θέλει να παντρευτεί. Το χαμάμ ανοίγει και οι γυναίκες αρχίζουν να έρχονται, πειράζονται, και εξομολογούνται η μία στην άλλη τα πάθη αλλά και τα βάσανα της οικογενειακής τους ζωής. Μια έγκυος κοπέλα, η οποία είναι έτοιμη να γεννήσει, ζητά από τη Φατίμα να την κρύψει επειδή ο αδελφός της θέλει να τη σκοτώσει εξαιτίας της εκτός γάμου εγκυμοσύνης της. Και ενώ οι γυναίκες λούζονται, χασκογελούν, συζητούν απελευθερωμένες από τη σκληρή για το φύλο τους καθημερινότητα, έρχεται η στιγμή της γέννας, ενώ την ίδια ώρα ο αδελφός της εγκύου μαζί με μια ομάδα φανατικών έχουν συγκεντρωθεί έξω από το χαμάμ απειλώντας να εισβάλλουν.
Ολόκληρη σχεδόν η ταινία είναι γυρισμένη μέσα στο χαμάμ. Ο κλειστός χώρος, αναδεικνύει το αίσθημα του εγκλεισμού και της ασφυξίας που βιώνουν οι γυναίκες σε μια μουσουλμανική χώρα. Ταυτόχρονα όμως είναι και ο χώρος όπου νοιώθουν ελεύθερες να μιλήσουν, να εκφραστούν. Το χαμάμ λειτουργεί και ως καθρέφτης της κοινωνίας στην Αλγερία. Βλέπουμε έτσι το διαφορετικό τρόπο με τον οποίο η κάθε μία από αυτές αντιμετωπίζει τη θρησκεία, την πολιτική, την οικογένεια, τις σχέσεις.
Μια πολύ δυνατή, ιδεολογικά τουλάχιστον, ταινία, ένα φεμινιστικό μανιφέστο για τις γυναίκες στον αραβικό κόσμο. Η τελική σκηνή με το κοριτσάκι να πετά μια μαύρη μαντήλα στο αέρα και στη συνέχεια χιλιάδες μαντήλες να υψώνονται στον ουρανό απελευθερώνοντας τις γυναίκες από την καταπίεση στην οποία οδηγεί η ακραία ερμηνεία του Κορανίου από τους φανατικούς, είναι πραγματικά συγκλονιστική.


strakersan@ghmail.com
kersanidis.wordpress.com

 

 

 

«SIERANEVADA»
Από το Φεστιβάλ στις αίθουσες

 

Απευθείας από το 57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου προβλήθηκε την περασμένη Τρίτη στο τμήμα Ματιές στα Βαλκάνια, έρχεται στις κινηματογραφικές αίθουσες η πολυαναμενόμενη ταινία του Κρίστι Πούιου, «Sieranevada».
Ο Λάρι είναι ένας 40χρονος γιατρός ο οποίος ζει στο Βουκουρέστι. Έχουν περάσει σαράντα μέρες από το θάνατο του πατέρα του, Εμίλ, και τρεις μέρες από την τρομοκρατική επίθεση στο Σαρλί Εμπντό. Ο Λάρι μαζί με τη Σάντρα, τη γυναίκα του, βρίσκονται σε οικογενειακό τραπέζι για το μνημόσυνο του πατέρα του. Στην παρέα είναι μεταξύ άλλων, η μητέρα του, ο αδελφός του, ο οποίος είναι στρατιωτικός, μια γειτόνισσα, η οποία αναπολεί τον κομουνισμό, μια θεία του και ένας θείος του καθώς και ένας ξάδελφος του, ο οποίος αγαπά τις θεωρίες συνωμοσίας. Ενώ περιμένουν τον παπά ο οποίος αργεί, κουβέντα την κουβέντα η οικογενειακή συγκέντρωση θα πάρει επικίνδυνη τροπή καθώς αρχίζουν οι κάθε είδους διαφορές να βγαίνουν στην επιφάνεια. Διαφορετικές απόψεις για την πολιτική και θρησκεία αλλά και κρυμμένα μυστικά, μετατρέπουν το διαμέρισμα σε χώρο αψιμαχιών. Ο χώρος διαστέλλεται ακολουθώντας το σχήμα: οικογένεια-χώρα-κόσμος.
Ακόμη μια μεγάλη ταινία από το σκηνοθέτη ο οποίος θεωρείται ως ο νονός αυτού που ονομάστηκε «νέο κύμα στο ρουμάνικο κινηματογράφο». Ο σκηνοθέτης κινηματογραφεί εξαντλητικά με την κάμερα να κινείται μέσα στο μικρό χώρο ενός διαμερίσματος «κοιτάζοντας» κατάματα τους χαρακτήρες του. Το μοντάζ είναι σχεδόν ανύπαρκτο, κυριαρχούν τα μονοπλάνα και ο θεατής μπαίνει στη θέση ενός παρατηρητή ο οποίος βρίσκεται εκεί ως απρόσκλητος επισκέπτης!
Άνθρωποι και καταστάσεις με τον Πούιου να αναδεικνύει την αληθινή ανθρώπινη φύση, όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Είναι πραγματικό επίτευγμα αν αναλογιστούμε πως επί 3 ώρες παρακολουθούμε μια ταινία χωρίς καμία δράση η οποία όμως μας κρατά καθηλωμένους.
Η ταινία αυτή είναι η τρίτη μιας σειράς έξι ταινιών με τίτλο «Ιστορίες από τα περίχωρα του Βουκουρεστίου», με κεντρικό άξονα την αγάπη. Πρώτη στη σειρά ήταν «Η Οδύσσεια του κυρίου Λαζαρέσκου», ακολούθησε η «Αυγή» και τώρα η «Sieranevada».



Στρα. Κερ.

 

 

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

 

Εκτός από το «Sieranevada», προβάλλονται επίσης οι ταινίες:

«Το άγνωστο κορίτσι» (La fille inconnue) των αδελφών Ζαν Πιέρ και Λικ Νταρντέν: Μια νεαρή γιατρός δεν ανοίγει την πόρτα της όταν τη νύχτα κάποιος της χτυπά το κουδούνι. Την επόμενη μέρα μια άγνωστη βρίσκεται νεκρή εκεί κοντά. Οι τύψεις κατακλύζουν τη γιατρό. Εξαιρετική ταινία των Νταρντέν.

«Θάνατος στο Σαράγεβο» (Smrt u Sarajevu) του Ντάνις Τάνοβιτς: Μια γιορτή ετοιμάζεται στο ξενοδοχείο Ευρώπη, 100 χρόνια μετά τη δολοφονία του Αρχιδούκα Φερδινάνδου στο Σαράγεβο. Όμως οι υπάλληλοι του ξενοδοχείου ετοιμάζονται να απεργήσουν. Πολύ κακή ταινία από το σλοβένο σκηνοθέτη.

«Το φως ανάμεσα στους ωκεανούς» (The light between oceans) του Ντέρεκ Σιανφράνς: Ένα άτεκνο ζευγάρι, που για τρίτη φορά απέτυχε να αποκτήσει παιδί, ζει σε ένα απομονωμένο νησί στην Αυστραλία. Όταν μια βάρκα με ένα μωρό ξεβράζεται στην ακτή, αποφασίζουν να το μεγαλώσουν ως δικό τους. Δυνατή ταινία.

«Καρδιά βουνό» (Fusi) του Νταγκούρ Κάρι: 43χρονος υπέρβαρος άνδρας εργάζεται ως μεταφορέας στο αεροδρόμιο και ζει με τη μητέρα του. Η εμφάνιση μιας όμορφης ξανθιάς γυναίκας θα του αλλάξει τη ζωή. Τρυφερή ταινία με θέμα τη μοναξιά.

«Αντιρρησίας συνείδησης» (Hacksaw ridge) του Μελ Γκίμπσον: Ο γιατρός Ντος πολέμησε σε μια από τις πιο φονικές μάχες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στην Οκινάουα, χωρίς, εκ πεποιθήσεως, να κρατήσει ποτέ στα χέρια του όπλο. Βασισμένη σε αληθινή ιστορία.

«Jack Reacher: Ποτέ μη γυρίζεις πίσω» (Jack Reacher: Never go back) του Έντουαρντ Ζούικ: Πρώην ταγματάρχης καλείται να επιστρέψει στην παλιά του μονάδα για να ανακαλύψει το δολοφόνο δύο στρατιωτών και για να απαλλάξει έναν συνάδελφό του από την κατηγορία της κατασκοπίας.

Σινεφίλ
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet