Η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη, αλλά δεν υπάρχει τέτοια πρακτική προς το παρόν για τη δημόσια υγεία

 

 

Ότι η Υγεία νοσεί το ξέραμε. Υποψιαζόμασταν ότι μέρος της νοσηρότητάς στον τομέα αυτό αποτελούν οι αλόγιστες σπατάλες που για χρόνια αφαιμάσσουν το δημόσιο κορβανά. Πρόσφατα, ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Ξανθός, στο πλαίσιο του Παγκρήτιου Ιατρικού Συνεδρίου, επισήμανε δύο περιπτώσεις σπατάλης που ανεβάζουν τον πήχη της διαφθοράς και της κακής ιατρικής πρακτικής σε δυσθεώρητα ύψη. Το 2015, ο Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) αποζημίωσε τα επιθέματα κατακλίσεων με 68 εκατομμύρια ευρώ, ενώ η αντίστοιχη δαπάνη το 2012 ήταν 20 εκατομμύρια ευρώ. Εξίσου κραυγαλέο και το δεύτερο παράδειγμα, ενός ειδικού συμπλήρωματος διατροφής, για το οποίο η δαπάνη άγγιξε σχεδόν τα 10 εκατομμύρια, ενώ το 2012 ήταν μόλις 8.000 ευρώ.

Σύμφωνα με τον γιατρό και αντιπρόεδρο του ΕΟΠΥΥ, Τάκη Γεωργακόπουλο, η αιτία του εν λόγω προβλήματος καταρχάς εντοπίζεται στο γεγονός ότι ο ΕΟΠΥΥ δεν διαθέτει ελεγκτικό μηχανισμό, ο οποίος να λειτουργεί προληπτικά στις καταχρήσεις και όχι διαπιστωτικά. «Από το 2014, που ο ΕΟΠΥΥ έχασε τους γιατρούς και τις μονάδες υγείας που πήγαν στις Υγειονομικές Περιφέρειες και στο Πρωτοβάθμιο Εθνικό Δίκτυο Υγείας (ΠΕΔΥ), έμεινε γυμνός από ελεγκτικούς μηχανισμούς, πλην της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, όπου όμως και εκεί ο έλεγχος γίνεται μόνο κατόπιν καταγγελίας ή διαπίστωσης παραβάσεων. Δηλαδή, αυτές οι δαπάνες στις οποίες εν προκειμένω διαπιστώθηκε διακύμανση, δεν ελέγχονται. Εν γένει, οι δαπάνες του ΕΟΠΥΥ είναι αφημένες στο... έλεος του θεού, της νομοθετικής ασάφειας αλλά και της ιατρικής παραβατικής συμπεριφοράς.»

Να συζητήσουμε από την αρχή

Είναι εφικτό να προληφθούν, λοιπόν, τέτοιες σπατάλες που τραυματίζουν πολλαπλά τη δημόσια υγεία; «Χρειάζεται να γίνει συζήτηση από μηδενική βάση και να αναθεωρήσουμε την ισχύουσα νομοθεσία. Να προσδιορίσουμε τις έννοιες και τη χρήση των υλικών και των σκευασμάτων. Δεν αρκεί να υποκοστολογούμε τα υλικά, διότι κάποια στιγμή η βιομηχανία θα μας κάνει εμπάργκο. Ήδη υπάρχει αυτό το ζήτημα για τα επιθέματα τα οποία υποκοστολογήσαμε. Για την περίπτωση των σκευασμάτων διατροφής ειδικότερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγνωρίζει ότι τα συμπληρώματα διατροφής απευθύνονται σε υγιείς οργανισμούς, συνεπώς δεν έχουν θέση στη θεραπεία αρρώστων. Οι εταιρείες για να τα πλασάρουν τα ονόμασαν σκευάσματα θεραπευτικής διατροφής, αλλά τέτοιο είδος δεν υφίσταται. Εν συνεχεία, εφόσον θεωρούνται συμπληρώματα στη θεραπεία μιας νόσου, θα πρέπει να πιστοποιούνται και να εγκρίνεται η κυκλοφορία τους με την ίδια διαδικασία που ισχύει για τα φάρμακα. Διαφορετικά ακυρώνεται ο θεραπευτικός στόχος που ευαγγελίζονται. Επιπλέον, δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται σκεύασμα ειδικής θεραπευτικής διατροφής ό,τι δεν περιέχει θρεπτικές ουσίες τροφών. Γιατί σήμερα ο ΕΟΠΥΥ αποζημιώνει μέχρι και εκχυλίσματα ριζών... Για το θέμα αυτό ετοιμάζουμε και ερώτηση στο Ευρωκοινοβούλιο.» καταλήγει ο αντιπρόεδρος του ΕΟΠΥΥ.

 

Φάρμακα, φαρμάκια για το δημόσιο

Μια σημαντική μαύρη τρύπα στο χάος της σπατάλης στον ΕΟΠΥΥ αποτελεί η λεγόμενη προκλητή ζήτηση στα φάρμακα. Μάλιστα η δημόσια δαπάνη για τα φάρμακα ήταν τόσο ανεξέλεγκτη, μέχρι και την περίοδο που συνέπεσε με την έναρξη των μνημονίων, που είχε φτάσει τα 5,5 δισ. ετησίως, διαρκώς κλιμακούμενη.

Ο Ηλίας Γιαννόγλου, αντιπρόεδρος του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων (ΕΟΦ) και πρόεδρος της νεοσυσταθείσας Επιτροπής Ελέγχου Φαρμακευτικής Δαπάνης του υπουργείο Υγείας, επισημαίνει στην «Εποχή»: «Στον ΕΟΠΥΥ υπάρχει ένας κλειστός προϋπολογισμός για τη φαρμακευτική δαπάνη ύψους 1.945 δισ. Ό,τι δαπανάται υπερβαίνοντας αυτόν τον προϋπολογισμό επιστρέφεται από τις εταιρείες. Αυτό προφανώς δημιουργεί μεγάλο ζήτημα και στις εταιρείες. Για φέτος υπολογίζεται ότι ο προϋπολογισμός θα ξεπεραστεί κατά περίπου 500 εκατ. Για να ελεγχθούν αυτές οι αποκλίσεις, αλλά και η μη αποτελεσματικότητα των μέχρι σήμερα ειλημμένων μέτρων από την πλευρά της κυβέρνησης, συστήθηκε από τον υπουργό Υγείας Α. Ξανθό, η Επιτροπή Ελέγχου Φαρμακευτικής Δαπάνης. Ένα από τα μέτρα που έχουν ήδη ληφθεί, αλλά δεν αποδίδει τα αναμενόμενα είναι τα λεγόμενα θεραπευτικά πρωτόκολλα. Δηλαδή, δίδονται στους γιατρούς οδηγίες σχετικά με τη συνταγογράφηση  συγκεκριμένων παθήσεων, όπως σακχαρώδης διαβήτης, οστεοπόρωση, ρευματοειδή αρθρίτιδα κ.ά. Όμως, η εμπειρία έχει δείξει ότι αυτές οι οδηγίες εύκολα παρακάμπτονται από τους γιατρούς. Δηλαδή, συχνά ο γιατρός, αντί να δώσει το ελαφρύ και φτηνό φάρμακο, που μπορεί να θεραπεύσει την πάθησή, προτιμά να δώσει ένα βαρύ και ακριβό, που ναι μεν θεραπεύει την πάθηση, αλλά επιβαρύνει τον οργανισμό και το δημόσιο χωρίς λόγο. Όταν, για παράδειγμα, κάποιος πάσχει από σακχαρώδη διαβήτη και πρωτοεπισκέπτεται το γιατρό, συχνά του δίδεται αγωγή επόμενου σταδίου, χωρίς να δοκιμαστεί πρώτα η άσκηση και η παρακολούθηση, ενώ στο σύστημα σημειώνεται ότι το πρώτο θεραπευτικό στάδιο δοκιμάστηκε, χωρίς να χρειαστεί να το αποδείξει αυτό ο γιατρός. Η συμπεριφορά αυτή μπορεί να εκδηλώνεται εκ μέρους των γιατρών είτε λόγω διαφθοράς είτε λόγω εσφαλμένης ιατρικής πρακτικής. Αυτή τη συμπεριφόρα, όμως, το σύστημα δεν μπορεί και ούτε χρειάζεται να την αντέξει.»
Αυτή η πρακτική, ανεξαρτήτως αν οφείλεται σε διαφθορά ή σε κακή ιατρική πρακτική, μπορεί να προληφθεί και να εξαλειφθεί; «Μπορεί να προληφθεί αν τα θεραπευτικά πρωτόκολλα είναι κλειδωμένα» απαντά ο αντιπρόεδρος του ΕΟΦ.

Χωρίς διαπραγμάτευση

Ένα ακόμα ζήτημα σπατάλης στο χώρο του φαρμάκου προκύπτει από το γεγονός ότι μέχρι σήμερα τα φάρμακα που έμπαιναν στη λίστα αποζημίωσης του ΕΟΠΥΥ, έμπαιναν χωρίς διαπραγμάτευση στην τιμή, δηλαδή το κράτος δεν ζητούσε κάποια έκπτωση από την εταιρεία για να βάλει ένα φάρμακο στη λίστα αποζημίωσης. Όπως διευκρινίζει στην «Εποχή» ο Η. Γιαννόγλου, «από το καλοκαίρι έχει δημιουργηθεί μια επιτροπή στον ΕΟΠΥΥ η οποία διαπραγματεύεται ήδη παλιότερα φάρμακα με τις εταιρείες, όπως για την ηπατίτιδα C, και θα συνεχίσει και με νεοεισερχόμενα φάρμακα».
»Η Ελλάδα για μια φαρμακευτική εταιρεία αποτελεί χώρα αναφοράς για άλλες μεγάλες χώρες όσον αφορά την τιμολόγηση φαρμάκων, π.χ. τη Βραζιλία και την Τουρκία. Δηλαδή με βάση την τιμή που δίνεται σε ένα φάρμακο στην Ελλάδα διαμορφώνεται η τιμολόγηση και σε μια άλλη μεγαλύτερη χώρα. Αυτό που τώρα διαπραγματευόμαστε είναι η λιανική τιμή του φαρμάκου που θα πάρει η εταιρεία στην Ελλάδα να είναι άλλη και να είναι φανερή και άλλη η τιμή στην οποία θα πληρώσει το ίδιο φάρμακο ο αποζημιωτικός φορέας, π.χ. ο ΕΟΠΥΥ, και να είναι μυστική».
Ελπίζουμε βάσιμα ότι αυτά τα αυτονόητα βήματα θα ευωδοθούν και στην επόμενη κουβέντα μας με τους υπεύθυνους θα έχουμε τα πρώτα θετικά αποτελέσματα.




Ζωή Γεωργούλα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet