57ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Οι απόηχοι της γιορτής

 

Του Στράτου Κερσανίδη

 

kers1«Φονικά αμαξίδια»

Την προηγούμενη εβδομάδα, γράφοντας για τις ελληνικές ταινίες που ξεχώρισαν μέχρι εκείνη τη στιγμή, υποσχέθηκα πως θα επανέλθω με όσες θεωρήσω πως αξίζει να αναφερθούν. Έτσι επανέρχομαι με τρεις από αυτές.

«Πλατεία Αμερικής» σε σκηνοθεσία Γιάννη Σακαρίδη: Μια πολυκατοικία στην πλατεία Αμερικής. Ο Νάκος δεν γουστάρει τους ξένους. Ο Μπίλι, παιδικός φίλος του, έχει ένα καφέ μπαρ μαζί με την αδελφή του. Ο Τάρεκ, πρόσφυγας από το Χαλέπι, προσπαθεί να φύγει με τη μικρή του κόρη στην Ευρώπη. Η αφρικανή Τερέζα προσπαθεί να το σκάσει από αυτούς που την εκμεταλλεύονται.

Θαυμάσιο σενάριο με χαρακτήρες, δραματουργία, δράση και πλοκή. Ρεαλιστική, μέσα στην καθημερινότητά μας, χωρίς μελοδραματισμούς, διδακτισμούς και δημαγωγίες. Σκηνοθεσία με ρυθμό, νεύρο, φαντασία, στόχευση. Ο Σακαρίδης ξέρει τι θέλει να πει, πως να υποστηρίξει τη θέση του, έχει άποψη και την καταθέτει. Κι έρχεται η τελική σεκάνς, όπου παίρνει φωτιά η μονταζιέρα, ο θεατής βλέπει κάτι που μπορεί να είναι κάτι άλλο, μπορεί και όχι. Η αγωνία κορυφώνεται, οι «κακοί» κυνηγούν τους «καλούς», η αδρεναλίνη ανεβαίνει. Το κοινωνικό αυτό φιλμ, το οποίο μιλά για το δράμα των προσφύγων και για το φασίστα της διπλανής πόρτας, διαθέτει ένα συγκλονιστικό νουάρ φινάλε βγαλμένο από την καρδιά των καλύτερων ταινιών του είδους. Υψηλού επιπέδου ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς σε μία από τις πιο ολοκληρωμένες ελληνικές ταινίες της φετινής περιόδου.

«Άφτερλωβ» σε σκηνοθεσία Στέργιου Πάσχου: Είναι καλοκαίρι, ο Νίκος προσέχει τη βίλα ενός φίλου του όπου καλεί την πρώην κοπέλα του τη Σοφία. Την κλειδώνει μέχρις ότου του εξηγήσει τους λόγους που τον παράτησε. Οι εξομολογήσεις αρχίζουν ενώ η ατμόσφαιρα δεν παύει ούτε στιγμή να είναι ερωτική.

Αν αυτό που θέλει να δώσει ο Στέργιος Πάσχος είναι μια ιστορία σχέσης και υποβόσκοντος ερωτικού πάθους τα πηγαίνει πολύ καλά. Αν θέλει οι διάλογοί του να έχουν ενδιαφέρον, να είναι καθημερινοί αλλά και έξυπνοι, επίσης τα καταφέρνει. Αν θέλει η ταινία του να διαθέτει χιούμορ αλλά και στοιχεία δράματος, τα καταφέρνει και πάλι. Τέλος, αν θέλει να κινηματογραφήσει με επιτυχία μια μεγάλης διάρκειας ερωτική σκηνή, χωρίς να είναι προκλητική αλλά να είναι πολύ, μα πολύ αισθησιακή, ξανά τα καταφέρνει.

Εν ολίγοις, λοιπόν, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη, η οποία διαθέτει φρέσκια και δροσερή ματιά, προσωπικά με ενθουσίασε. Βέβαια, δεν είναι δυνατόν να μην αναφερθώ στους δύο πρωταγωνιστές, την Ηρώ Μπέζου και το Χάρη Φραγκούλη, οι οποίοι τα πηγαίνουν περίφημα σε δύο πολύ δύσκολους ρόλους.

«Έτερος εγώ» σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια: Ένας εγκληματολόγος αναλαμβάνει να βοηθήσει την αστυνομία στη σύλληψη ενός κατά συρροή δολοφόνου. Μια ταινία αστυνομικού μυστηρίου, κάτι όχι τόσο συνηθισμένο για την ελληνική κινηματογραφία. Ο σκηνοθέτης συνδέει τη λύση του γρίφου με τον Πυθαγόρα και με τα Μαθηματικά, μέσα από ένα άκρως ενδιαφέρον, αν και πολύπλοκο, σενάριο. Σκηνοθεσία γρήγορη και κοφτή. Η ταινία σε όλα τα τεχνικά σημεία παίρνει άριστα. Θα μπορούσαμε να μιλάμε για ένα διαμάντι του ελληνικού κινηματογράφου εάν δεν υπήρχε εκείνη η σεναριακή πολυπλοκότητα. Δύσκολο εγχείρημα με πολλά θετικά που, αν μη τι άλλο, δείχνει πως ο Τσαφιούλιας μπορεί, «το έχει», όπως λέμε.

 

Ο Χρυσός Αλέξανδρος

 

Ο Χρυσός Αλέξανδρος απονεμήθηκε στα «Δολοφονικά αμαξίδια» (Tiszta szivvel) του Άτιλα Τιλ, από την Ουγγαρία.

Δύο ανάπηροι νεαροί ζουν σε ένα κέντρο περίθαλψης. Εκεί γνωρίζουν έναν πρώην πυροσβέστη, καθηλωμένο κι αυτόν σε καροτσάκι. Ο τελευταίος κάνει διάφορες δουλειές για έναν μαφιόζο. Όταν του ζητά να «καθαρίσει» κάποιους αντιπάλους του, εκείνος θα ζητήσει τη βοήθεια των δύο παιδιών.

Δράση και αγωνία για την εξέλιξη αλλά και ένα υποδόριο μαύρο χιούμορ, που αποθεώνεται στο φινάλε, με το σκηνοθέτη να μας λέει πως «εντάξει, μην τα παίρνεται όλα όσο σοβαρά!». Εξαιρετική ταινία η οποία δεν επιδιώκει να δημιουργήσει ψεύτικη συγκίνηση ούτε συμπόνια για τους ήρωές της αλλά επικεντρώνεται στη σχέση τους, τη δυνατή φιλία και την αφοσίωση. Στο φινάλε έρχεται η λύτρωση, σα να μας λέει: «Μπορεί να είμαι ανάπηρος, αλλά μπορώ να είμαι κι εγώ το ίδιο καλός αλλά και το ίδιο κακός, όπως όλοι». Έξυπνο και πρωτότυπο σινεμά, γεμάτο και χορταστικό, που καθηλώνει, συγκινεί και μας κάνει να μειδιούμε.

 

strakersan@gmail.com

kersanidis.wordpress.com

 

«Η ΤΡΕΛΗ ΧΑΡΑ»

Πέρα από τα συρματοπλέγματα

kers2

Τα όρια μεταξύ λογικής και τρέλας μεγαλώνουν ή μικραίνουν ανάλογα με την εποχή, τον τόπο, τον πολιτισμό. Η έννοια της ψυχικής νόσου υφίσταται μεν αλλά οι προσεγγίσεις της βρίσκονται εν εξελίξει και μέσα από διαφορετικές οπτικές.

Η Ιταλία είναι μια χώρα η οποία έχει εφαρμόσει με επιτυχία την ψυχιατρική μεταρρύθμιση από τις δεκαετίες του 1970-80. Σε αυτή, λοιπόν, τη χώρα και με φόντο ένα προοδευτικό ψυχιατρικό ίδρυμα, εκτυλίσσεται η υπόθεση της ταινίας, «Η τρελή χαρά» (La pazza gioia) του Πάολο Βίρτζι.

Ο σκηνοθέτης του συγκλονιστικού «Ανθρώπινου κεφαλαίου» (2013) επανέρχεται με ακόμη μια ανθρωποκεντρική ταινία. Η Μπεατρίς συμπεριφέρεται ως εκατομμυριούχος αριστοκράτισσα, ντύνεται με φαντεζί ρούχα και βλέπει τους πάντες αφ’ υψηλού. Η Ντονατέλα είναι μια πολύ ευαίσθητη νεαρή μητέρα, η οποία έχασε την επιμέλεια του γιου της, λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει. Οι δύο αυτές γυναίκες συναντιούνται στη Βίλα Μπιόντι, μια ψυχιατρική κλινική. Θα αναπτύξουν μια ιδιαίτερη φιλία μεταξύ τους η οποία θα δυναμώσει όταν θα το σκάσουν από την κλινική. Μαζί θα προσπαθήσουν να φτάσουν στο σπίτι του πρώην συζύγου της Μπεατρίς αλλά και στην οικογένεια που έχει την επιμέλεια του παιδιού της Ντονατέλα.

Αν αναζητήσουμε αυτό το κάτι το οποίο σηματοδοτεί την ταινία του Βίρτζι, είναι η μεγάλη επιθυμία της αποδοχής, της ένταξης αλλά και της κοινής προσπάθειας. Οι δύο ηρωίδες της ταινίας, η κάθε μία από τη δική της πλευρά, αποζητούν την ευτυχία σε αυτό που για τους περισσότερους ανθρώπους είναι καθημερινότητα. Μια καθημερινότητα τέτοια που οι περισσότεροι δεν αντιλαμβανόμαστε τη σημασία της.

Ζώντας μέσα σε ένα περιβάλλον, όχι κατ’ ανάγκη εχθρικό αλλά απορριπτικό, οι δύο γυναίκες δένονται με μια δυνατή φιλία και αποφασίζουν να αντιμετωπίσουν μαζί, βοηθώντας η μία την άλλη, την κοινωνία των λογικών.

Ο σκηνοθέτης δεν υπερβάλλει ούτε δημαγωγεί βάζοντας μανιχαϊστικά διλήμματα. Πρόθεσή του δεν είναι να καταγγείλει το ψυχιατρικό σύστημα –που δε θα είχε και λόγους– αλλά να εξερευνήσει τη φιλία που αναπτύσσεται ανάμεσα στη Μπεατρίς και την Ντονατέλα και το πώς αυτές από τη μεριά τους βλέπουν έννοιες όπως η αγάπη, η ευτυχία, η συντροφικότητα. Και εκείνο είναι το σημείο που τα σπάζουν τα συρματοπλέγματα και τα όρια αναιρούνται.

 

Στρα. Κερ.

 
ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

 

Προβάλλονται επίσης:

«The stopover» (Voir du pais) των Ντελφίν Κουλέν, Μιριέλ Κουλέν: Η Αουρόρ και η Μαρίν επιστρέφουν από το Αφγανιστάν. Σταματούν στην Κύπρο και μένουν για τρεις μέρες στην Κύπρο συμμετέχοντας σε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης και επαναφοράς για να ξεπεράσουν τις σκληρές εμπειρίες του πολέμου. Όμως η βία δεν είναι εύκολο να ξεπεραστεί. Η ταινία κέρδισε το βραβείο σεναρίου στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα στο Φεστιβάλ των Κανών.

«Το μέλλον» (L’ avenir) της Μία Χάνσεν Λαβ: Η Ναταλί, καθηγήτρια φιλοσοφίας, ζει μεταξύ της οικογένειάς της, των μαθητών της και της μητέρας της. Όταν ο σύζυγός της την εγκαταλείπει για μια άλλη γυναίκα, η Ναταλί πρέπει να επαναπροσδιορίσει τη ζωή της. Στην 5η της ταινία η σκηνοθέτιδα σκιαγραφεί μια γυναίκα η οποία αναζητά την ευτυχία προσπαθώντας να εφαρμόσει στη ζωή της όσα δίδασκε στους μαθητές της.

«Στην καρδιά του δάσους» (Into the forest) της Πατρίσια Ροουζάμα: Δύο γυναίκες ζουν με τον πατέρα τους σε ένα σπίτι στο δάσος. Μια μέρα κόβεται ξαφνικά το ρεύμα ενώ από το ραδιόφωνο ακούν διάφορα αντιφατικά πράγματα για το τι έχει συμβεί. Κάποιος πόλεμος, κάποιο ιός; Όταν σταματά και το ραδιόφωνο ανακαλύπτουν πως πρέπει να αγωνιστούν για να επιβιώσουν. Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο της Τζιν Χέγκλαντ.

«Φανταστικά ζώα και που βρίσκονται» (Fantastic beasts and where to find them) του Ντέιβιντ Γέιτς: 1926, οι Μάγοι της Νέας Υόρκης κινδυνεύουν να αποκαλυφθούν στους Δεύτερους Σαλαμαίους που θέλουν να τους εξοντώσουν.

 

Σινεφίλ
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet