orothetikes
«Θεώρησα υποχρέωσή μου να παραβρεθώ σε αυτή τη δίκη, κυρίως για να εκφράσω τη συμπαράστασή μου στις γυναίκες που επλήγησαν με συνυπευθυνότητα της παλιάς διοίκησης του ΚΕΕΛΠΝΟ και να δηλώσω δημόσια για ακόμα μια φορά τη συγγνώμη τη δική μου και ολόκληρου του ΔΣ», τονίζει στην «Εποχή» ο Θεόφιλος Ρόζενμπεργκ, πρόεδρος του ΚΕΕΛΠΝΟ, σχετικά με τη δίκη 11 εκ των οροθετικών γυναικών που είχαν διωχθεί το Μάιο του 2012 από το υπουργείο Υγείας και είχαν διαπομπευθεί δημόσια από την πλειοψηφία των ΜΜΕ.
Εκείνη την περίοδο, περίπου 30 γυναίκες, αφού εξαναγκάστηκαν σε υγειονομική εξέταση για τον ιό HIV, όπως και εκατοντάδες άλλες, και βρέθηκαν θετικές, συνελήφθησαν με την κατηγορία της βαριάς σκοπούμενης βλάβης, καθώς θεωρήθηκαν εκδιδόμενες, παρότι δεν υπήρχε κανένα στοιχείο για αυτή την πράξη και στην πραγματικότητα ήταν τοξικοεξαρτημένες, που δεν γνώριζαν ότι ήταν φορείς του ιού. Το 2013 αθωώθηκαν όλες για την κατηγορία του κακουργήματος, αλλά για κάποιες το μαρτύριο συνεχίστηκε, καθώς η κατηγορία εξέπεσε σε πλημμέλημα της βαριάς βλάβης και εκδικάζονται εκ νέου. Οι πρώτες πέντε έχουν ήδη αθωωθεί, ενώ αυτές τις μέρες λαμβάνει χώρα το δικαστήριο για τις τελευταίες 11.
«Εντολές του υπουργείου ακολουθούσα» (και όχι στοιχεία ή γεγονότα), δήλωσε σχετικά με τη σύλληψη των γυναικών ο αστυνομικός στη δίκη της Δευτέρας, κάνοντας ξεκάθαρο και στους πιο δύσπιστους πως η δημόσια πολιτική του τότε υπουργού Υγείας, Α. Λοβέρδου, δεν ήταν τίποτα άλλο από μια προεκλογική φιέστα.
«Είχαν συλλάβει τότε μία κοπέλα σε οίκο ανοχής που ήταν φορέας κάποιου λοιμώδους νοσήματος, δεν είχε AIDS τελικά, και μετά από δύο μέρες άρχισε το κυνήγι μαγισσών. Ουσιαστικά, ο Λοβέρδος είδε πως ήταν μια καλή ευκαιρία για αυτόν να κατασκευαστεί ένα σκηνικό τρόμου, στο οποίο ο ίδιος θα έπαιζε το ρόλο του αρχάγγελου της κάθαρσης», εξηγεί η Σίσσυ Βωβού από την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στις Διωκόμενες Οροθετικές Γυναίκες.

Παράνομη πολιτική

Η φιέστα αυτή δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί αν δεν υπήρχαν και οι πρόθυμοι γιατροί του ΚΕΕΛΠΝΟ, που καταπάτησαν τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά και τις δεοντολογικές υποχρεώσεις τους, όπως και οι δημοσιογράφοι, που, χάριν τηλεθέασης, παραβίασαν την ιδιωτικότητα των γυναικών και το ιατρικό απόρρητο, διαπομπεύοντάς τις με φωτογραφίες και ονόματα σε όλη την Ελλάδα. Γεγονός, βέβαια, που κατέστησε εφικτό η εισαγγελέας, Ε. Ράικου, που έδωσε εντολή για δημοσιοποίηση των προσωπικών τους στοιχείων.
«Η συναίνεση του ασθενούς στην υγειονομική εξέταση είναι θέμα που έχει λυθεί από τη δίκη της Νυρεμβέργης και την καταγγελία στο γιατρό Μέγκελε. Ο σεβασμός της προσωπικότητας του ασθενούς και η τήρηση του απορρήτου θα έπρεπε να είναι σημαία κάθε γιατρού. Τόσο η αναγκαστική εξέταση, όσο και η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων μπροστά στους αστυνομικούς, και χωρίς ψυχολογική υποστήριξη, ήταν παράνομη», τονίζει ο πρόεδρος του ΚΕΕΛΠΝΟ.
Παρότι, όμως, η δράση του ΚΕΕΛΠΝΟ τότε ήταν παράνομη και αντιδεοντολογική, η μήνυση που άσκησαν εις βάρος του οργανισμού τα θύματα και κοινωνικές οργανώσεις, μπήκε στο αρχείο, χωρίς την τιμωρία κανενός.
Ένα από τα πιο μελανά σημεία της ιστορίας αποτελεί επίσης το κοινωνικό στίγμα που δεν θα φύγει ποτέ, εξηγεί η Σίσσυ Βωβού. «Η διαπόμπευσή τους είναι ένα έγκλημα διαρκείας. Ακόμα και σήμερα φέρουν το στίγμα πάνω τους και αυτές και τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, γιατί κανείς από τη γειτονιά τους και το χωριό τους δεν θα ξεχάσει ποιες είναι».

Πατριαρχική κοινωνία

Εκτός από τις ευθύνες που φέρουν, όμως, οι αυτουργοί της παράνομης εξέτασης των γυναικών αυτών και της διαπόμπευσής τους (Λοβέρδος, γιατροί, αστυνομικοί, δημοσιογράφοι), δεν πρέπει να ξεχνάμε πως μια τέτοια δημόσια πολιτική κατέστη δυνατή γιατί υπάρχει ακόμα ένα ευρύτερο πατριαρχικό πλαίσιο στην κοινωνία που διευκολύνει την καταπάτηση των δικαιωμάτων των γυναικών και την κοινωνική αποδοχή αυτής της πρακτικής.
«Μέσα στην ιστορία το κυνήγι μαγισσών μεταλλάσσεται και επανέρχεται. Τα στοιχεία περιφρόνησης και απαξίωσης του γυναικείου σώματος είναι βαθιά εγγεγραμμένα στην κοινωνία. Το αιδοίο για πολλούς συνίσταται σε αντικείμενο πολιτικής δραστηριότητας. Στην προκειμένη οι γυναίκες τιμωρήθηκαν επειδή ήταν ασθενείς, αλλά και στον πάτο του βαρελιού, φτωχές και τοξικοεξαρτημένες. Η δίωξή τους είχε και καθαρά ταξικά χαρακτηριστικά», περιγράφει η Σίσσυ Βωβού.
Σήμερα οι περισσότερες από τις γυναίκες αυτές βρίσκονται σε καλύτερη κατάσταση και έχουν ξεφύγει από τα ναρκωτικά και την αστεγία. Κάποιες έχουν ξαναγυρίσει στα ίδια, ενώ πέντε έχουν πεθάνει. Συγκεκριμένα, οι δύο αυτοκτόνησαν, υπό το βάρος του κοινωνικού στιγματισμού και των αδιεξόδων που αυτός προκαλεί.
«Δεν έπρεπε να κάθονται αυτές οι γυναίκες στο ειδώλιο του κατηγορουμένου, αλλά άλλοι», καταλήγει ο πρόεδρος του ΚΕΕΛΠΝΟ. Η υπόθεση της καταπάτησης των δικαιωμάτων τους έχει οδηγηθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και αναμένεται η απόφαση. Ταυτόχρονα οργανώσεις ψάχνουν επιπλέον νομικούς τρόπους, για να λογοδοτήσουν οι ένοχοι αυτής της πολιτικής και να αποδοθεί επιτέλους δικαιοσύνη στα θύματα.

Τζέλα Αλιπράντη
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet