“Persona”
του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν

Ενα φουτουριστικό video clip εισάγει την πιο γραμμική κινηματογράφηση, ένας κλασικός πίνακας μέσα σε μια υπερμοντέρνα κορνίζα, μια στρωτή ιστορία με ενοχλητικά πολλές και απειλητικά ισοδύναμες ερμηνείες, ένας ατελείωτος μονόλογος με δύο πρόσωπα, ή μήπως πολλά περισσότερα ή μήπως ούτε κι αυτό, μήπως…; Μια από τις σημαντικότερες ταινίες του 20ού αιώνα στη σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Η ηθοποιός Ελίζαμπεθ Βόγκλερ κατά τη διάρκεια μιας παράστασης ξαφνικά σταματάει να μιλάει και στέκει ακίνητη μπροστά στους θεατές. Έκτοτε στέκει ακίνητη και βουβή ενώπιον όλων. Από τη σκηνή του θεάτρου βρίσκεται στο λευκό, ψυχρό δωμάτιο ενός νοσοκομείου κι από εκεί στην ανησυχητική θαλπωρή μιας ιδιωτικής εστίας. Η θεραπεία της ηθοποιού αφήνεται στα λόγια της στοργικής νοσηλεύτριας, Άλμα, στα λόγια της όχι και τόσο στοργικής, στα λόγια της όχι και τόσο νοσηλεύτριας, στα όχι και τόσο αποκλειστικά δικά της λόγια. Η θεραπεία θα αφεθεί στον Λόγο κι εκείνος θα αναλάβει και τις δύο γυναίκες. Οι αρχικά διάφανοι και με ακρίβεια προσδιορισμένοι ρόλοι θα αναμειχθούν, θα αλλάξουν, θα υπονομευθούν, θα ισορροπήσουν οριακά, θα καταφύγουν σε διαδοχικές διάτρητες κρυψώνες, θα φτάσουν μια σπιθαμή από το να ανατιναχθούν· ακόμη περισσότερο θα κινδυνέψουν να γίνουν ένας. Μια ιστορία για τη μεθοριακότητα εντός, για τον πιο επικίνδυνο σωσία, εκείνον που επιλέγει μόνος του πότε θα εμφανιστεί, για το διπλό που είναι ένα, για την άλλη εκδοχή (μας), για το υποσκιασμένο μισό της προσωπικότητας· μια αναμέτρηση κυριαρχίας χωρίς αντίπαλο. Πώς είναι, άραγε, μια ολόκληρη προσωπικότητα; Κι όπως κι αν είναι, αντέχεται;
Η ομάδα Elephas Τiliensis αναμετριέται με την αισθητική και την αντανάκλαση ενός έργου τέχνης καθοριστικού για το βλέμμα που κληροδότησε ο προηγούμενος αιώνας στα μάτια μας. Πειραματίζεται με ένα «κείμενο» κλινικής ακρίβειας κι αφαίρεσης που εγκολπώνεται (συμπυκνώνεται) στην πιο απαιτητική υποκριτική, σε μια παράσταση για ένα μόνο ρόλο, που είναι δύο.
Σκηνοθεσία, δραματουργική επεξεργασία και μετάφραση Δημήτρης Αγαρτζίδης, Δέσποινα Αναστάσογλου, μουσική  Σαβίνα Γιαννάτου, σκηνικός χώρος και κοστούμια από την Μαγδαληνή Αυγερινού. Παίζουν: Δέσποινα Κούρτη, Βίκυ Κατσίκα. Φωνή ηθοποιού: Μαρία Κεχαγιόγλου.
Παραστάσεις: από Τετάρτη έως Σάββατο, στις 9.15μ.μ. και Κυριακή στις 7μ.μ., στο Θέατρο Νέου Κόσμου, Δώμα (Αντισθένους και Θαρύπου, Νέος Κόσμος, τηλ. 210 9212900).

“Camille Claudel Mudness”

Tο έργο είναι ένας φανταστικός διάλογος ανάμεσα στη σπουδαία γλύπτρια Camille Claudel και την πρώτη γυναίκα ψυχίατρο της Γαλλίας, τη μετανάστρια από τη Ρουμανία Constance Pascal και διαδραματίζεται στο Παρίσι το 1913, στο ψυχιατρικό άσυλο της Ville Evrard. Η ιστορία δύο γυναικών που διεκδίκησαν το δικαίωμα να ζήσουν ελεύθερες, να υπερασπιστούν τα πιστεύω τους, να σπουδάσουν και να εργαστούν, σε μια εποχή που ο ρόλος της γυναίκας περιοριζόταν στο ρόλο της συζύγου και της μάνας. Η Camille και η Constance έζησαν και εργάστηκαν στην ίδια πόλη, την ίδια χρονική περίοδο, μοιράστηκαν παρόμοιες εμπειρίες, αντιμετώπισαν κοινές δυσκολίες και δόθηκαν με το ίδιο πάθος στον έρωτα.
Κείμενο και σκηνοθεσία του Γιάννη Λασπιά. Παίζουν: Δάφνη Μανούσου και Στέλλα Μπούρου.
Παραστάσεις: κάθε Σάββατο στις 7.15μ.μ. και κάθε Κυριακή στις 9.15μ.μ., στον πολυχώρο Vault Τheatre Plus (Μελενίκου 26, Γκάζι, τηλ. 213 0356472 και 694 5993870).

 

“Ριχάρδος Β’”
της Έφης Μπίρμπα

Τέταρτη σκηνοθετική δουλειά της Έφης Μπίρμπα. Εδώ το Rēs Ratio Network μας δείχνει τον βασιλιά ως ιερό πρόσωπο. «Ο βασιλιάς Ριχάρδος», μας εξηγούν, «ως κεντρικό σώμα που φωτίζει τους δορυφόρους του –τους υπηκόους, τους κόλακες, τους σφετεριστές του θρόνου– τα γρανάζια του Μεγάλου Μηχανισμού της Ιστορίας, διαγράφοντας την πορεία του προς το Πάθος. Ο βασιλιάς Ριχάρδος κρημνίζεται από τις παραδοχές που συγκροτούν την εικόνα του, την ταύτιση με το ιερό και την αναμφισβήτητη αίγλη του προσώπου. Η βασιλεία ως κατασκευή, ως πηλός που πλάθεται με τα χέρια και σχηματοποιείται ως σφαίρα, μια ευπαθής Globus Crusinger, ο Kόσμος στα χέρια του βασιλιά. Ο βασιλιάς πέφτει. Ο τίτλος, η ιδιότητα, η εξουσία, αποσπώνται βίαια από το πρόσωπο του Ριχάρδου εξωθώντας τον να επιστρέψει στον εαυτό. Η τραγωδία της επίγνωσης, ενός κόσμου που απελευθερώνεται από την αυταπάτη. Αφορμώμενη από τις ανθρώπινες καταστάσεις, τα πάθη, την κατάρρευση της ηθικής τάξης και τον Μέγα Μηχανισμό της Ιστορίας που αποδεικνύεται ισχυρότερος από τα πρόσωπα και την εξουσία, η εργασία επικεντρώνεται στην τραγικότητα της εκθρόνισης του βασιλιά, της απογύμνωσής του από την κατάσταση της βασιλείας, από κάθε πλάνη και στον συνειδησιακό σεισμό που έπεται».
Παίζουν οι ηθοποιοί: Άρης Σερβετάλης, Νίκος Καμόντος, Ερμής Μαλκότσης, Ιωάννα Τουμπακάρη, Αχιλλέας Χαρίσκος.
Παραστάσεις: Τετάρτη ως Κυριακή, στις 9μ.μ., στο Θέατρο Ροές (Ιάκχου 16, Γκάζι, τηλ. 210 3474312).

 

“Τρεις αδελφές”
του Αντόν Τσέχοφ

Η ιστορία του πολυαγαπημένου αυτού τσεχοφικού δράματος είναι γνωστή: Ένας χρόνος έχει περάσει από το θάνατο του πατέρα-στρατηγού Πρόζοροφ και η απουσία του απελευθερώνει για την οικογένεια και τους οικείους της ανείπωτες επιθυμίες, έρωτες και πάθη. Μία χύτρα χρόνια σε βρασμό, τώρα ξεχειλίζει: o εκλιπών πατέρας αφήνει το χώρο για να ξεχυθούν όσα η παρουσία του απέτρεπε. Τα πρόσωπα διεκδικούν ψυχή τε και σώματι την ευτυχία τους, κάποτε τα καταφέρνουν κι άλλοτε όχι, ενώ αυτή τους η προσπάθεια οδηγεί σε μία σκηνική παρτιτούρα με «νότες» τη σιωπή και την έξαρση, την προσδοκία και τη ματαίωση, το κωμικό και το τραγικό.
Η Εταιρεία Θεάτρου Εν Δράσει συνεχίζει τη μελέτη έργων του Άντον Πάβλοβιτς Τσέχοφ πάντα σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά. Παίζουν οι ηθοποιοί: Εύα Γαλογαύρου, Κωνσταντίνος Δημητρακάκης, Νατάσα Ζαγκλή, Πάρις Θωμόπουλος, Σπύρος Κυριαζόπουλος, Ευθύμης Μπαλαγιάννης, Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, Βιβή Πέτση, Χρήστος Πλαΐνης, Νατάσα Σαραντοπούλου, Ελεάνα Στραβοδήμου, Γιώργος Χουλιάρας.
Παραστάσεις: κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στις 8μ.μ., στο Θέατρο ΤempusVerum Εν Αθήναις (Iάκχου 19, Γκάζι, τηλ. 210 3425170).
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet