arguris
Του Αργύρη Παναγόπουλου

Η Ιταλία δεν αποτελεί την εξαίρεση στη ρημαγμένη νότια Ευρώπη. Οι νέοι, οι γυναίκες, οι άνεργοι, η στρατιά του πρεκαριάτου, οι πτυχιούχοι και οι διανοούμενοι και εν μέρει οι συνταξιούχοι είπαν ένα τόσο ισχυρό «Όχι» στη συνταγματική αντιμεταρρύθμιση, που πρότεινε η JP Morgan και οι βιομήχανοι και άρχισαν να γράφουν παρέα ο Μπερλουσκόνι με το Ρέντσι.
Τα μέσα ενημέρωσης διέγραψαν την παρουσία της κοινωνικής και πολιτικής αριστεράς απ’ αυτή τη μεγάλη μάχη και την πολιτική και κοινωνική νίκη των αξιών και των ιδεών της Αριστεράς, της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Οι Ιταλοί υπερασπίστηκαν τις κατακτήσεις του αντιφασιστικού Συντάγματος. Ο Μπερλουσκόνι, ο ρατσιστής Σαλβίνι, η φασιστοειδής Μελόνι και η αρμάδα του Γκρίλο εξαναγκάστηκαν να υπερασπιστούν μια πολιτική ιστορία και πρακτική, που δεν τους ανήκουν. Αυτή ίσως αποτελεί μια άλλη μεγάλη νίκη για το συνδικάτα της CGIL και της FIOM, το σύλλογο ανταρτών και αντιστασιακών ANPI, το μεγάλο πολιτιστικό και κοινωνικό σύλλογο ARCI και την κατακερματισμένη πολιτική Αριστερά της χώρας.
Ο πρόεδρος της χώρας, Ματαρέλα, προσπαθεί να νεκραναστήσει την κυβέρνηση Ρέντσι και να αποφύγει τις εκλογές πριν το τέλος της θητείας της βουλής το 2018, ενώ ο Μπερλουσκόνι, ο Σαλβίνι, η Μελόνι και ο Γκρίλο, όπως και ο Ρέντσι, τρέμουν στην ιδέα της διεξαγωγής των εκλογών με κάποιο σύστημα απλής αναλογικής και χωρίς μπόνους εδρών. Ο Μπερλουσκόνι, ήδη, έχει εκδηλώσει τη διάθεσή του για μια οικουμενική κυβέρνηση μετά τις εκλογές, ενώ οι «επαναστάτες λαϊκιστές» του Γκρίλο, ήδη, άρχισαν να βολιδοσκοπούν τη δεξιά για μετεκλογικές συνεργασίες.

Ισχνή πολιτική παρουσία

Η πολιτική ηγεμονία των ιδεών της Αριστεράς στο δημοψήφισμα δεν συνοδεύεται με μια ισχυρή πολιτική παρουσία της. Σήμερα στη Ρώμη θα ξεκινήσει μια νέα προσπάθεια για τη δημιουργία ενός μεγάλου, ανοικτού σε όλους και λαϊκού κινήματος με στόχο τη δημιουργία μιας πολιτικής έκφρασης των πολιτών που είπαν «Όχι», ξεπερνώντας τις κομματικές γραφειοκρατίες και τους ηγετισμούς ατόμων και ομάδων, που αντιπροσωπεύουν εξαιρετικά ισχνές μειοψηφίες.
Η πρόκληση για τη δημιουργία μιας νέας, κινηματικής, ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι μεγάλη, όπως και η δυνατότητα παλινόρθωσης του συστήματος, που ηττήθηκε την προηγούμενη Κυριακή στις κάλπες.
Τα κροκοδείλια δάκρυα των ευρωπαϊκών θεσμών, της Μέρκελ και του Σόιμπλε, τα δύο μέτρα και δύο σταθμά για την «παρένθεση» Ρέντσι, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για να παρερμηνευθούν οι ρόλοι που έχουν αναλάβει τα κόμματα της αντιπολίτευσης στον Ρέντσι, συμπεριλαμβανομένου και του Κινήματος Πέντε Αστέρων του Γκρίλο, που βιάζεται να κυβερνήσει, κλείνοντας ήδη το ματάκι στον Μπερλουσκόνι και τον Σάλβίνι, και να διοργανώσει δημοψήφισμα για το ευρώ
Το Δημοκρατικό Κόμμα όχι μόνο δεν θα διασπαστεί, αλλά εργάζεται για τη δημιουργία ενός άλλου μικρού κεντροαριστερού δορυφόρου με αρχηγό τον πρώην δήμαρχο του Μιλάνου, Πιζαπία, και κομμάτια της Αριστεράς - Οικολογίας - Ελευθερίας, που με τη σειρά της αντιμετωπίζει προβλήματα στην μετατροπή της «Ιταλικής Αριστεράς», που θα δημιουργηθεί τον Φεβρουάριο, στο μεγάλο κόμμα της Αριστεράς. Η Κομμουνιστική Επανίδρυση αναζητά λύση πίσω από την απλή αναλογική και την άμεση διεξαγωγή των εκλογών, ενώ ο κινηματικός δήμαρχος της Νάπολης, Ντε Ματζίστρις, στοιχηματίζει σε μια πίστωση χρόνου για τη δημιουργία του νέου πολιτικού, λαϊκού και ανοικτού υποκειμένου της Αριστεράς. Για την «Άλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα» φαίνεται ότι ανοίχτηκε μια άλλη κοπιαστική περίοδος για την ενοποίηση της κοινωνικής και πολιτικής Αριστεράς, χωρίς αποκλεισμούς, καπέλα και ηγετισμούς.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet