Η χρεοκοπία του ευρωπαϊκού μύθου

Η συζήτηση για τον προϋπολογισμό διεξάγεται σε μια εποχή μεγάλης αβεβαιότητας, τόσο στην Ευρώπη, όσο και στον κόσμο. Ίσως να μην είναι υπερβολή να πούμε ότι σε όλα τα κοινοβούλια του κόσμου που σήμερα συζητείται προϋπολογισμός, δεν θα ψηφιστεί πουθενά ένας προϋπολογισμός ανάπτυξης, κοινωνικής αναδιανομής, κοινωνικής αλληλεγγύης, αποκατάστασης αδικιών ή μελλοντικής ελπίδας.
Γιατί η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση που ηγεμονεύει στον κόσμο, φανατικά, δογματικά, προκρίνει τη λιτότητα, τη φτωχοποίηση, την αλαζονική υποτίμηση των κοινωνικών αναγκών και την πανηγυρική μεροληψία υπέρ του κεφαλαίου και των οικονομικών ελίτ.
Δεν έχουν περάσει παρά 30 χρόνια που οι οπαδοί της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης θριαμβολογούσαν για το τέλος της ιστορίας, για το τέλος των μεγάλων γεγονότων που καταγράφει η ιστορία, που είναι η ταξική πάλη, οι κοινωνικές συγκρούσεις, οι πόλεμοι, η οικονομική κρίση και οι συνέπειες τους στις κοινωνίες. Δεν πέρασαν παρά 30 χρόνια που μιλούσαν για το τέλος των ιδεολογιών και ανασύρθηκαν πάλι από το σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας, ο φασισμός και ο εθνικισμός.
Πόσο γρήγορα, τελικά, εκδικείται η ιστορία τους προφήτες της! Αυτούς που επιμένουν να εφαρμόζουν αυτή την πολιτική, που επιμένουν φανατικά στη λιτότητα, στην ύφεση και στα κοινωνικά ερείπια που αφήνει πίσω του ο παγκόσμιος νεοφιλελευθερισμός.

Αυταρχική και ξενοφοβική Ευρώπη

Η Ευρώπη βρίσκεται στην πρωτοπορία αυτής της πολιτικής. Μια Ευρώπη ιδιοτελής, αυταρχική, ξενόφοβη, υποκριτική, εκμεταλλευτική, είναι φυσικό να μην εμπνέει τους λαούς τής Ευρώπης.
Έχουν πλέον χρεοκοπήσει όλοι οι μύθοι, της ειρήνης, της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης, της ευημερίας. Παρακολουθούμε τους απολογητές τού νεοφιλελευθερισμού σε όλο τον κόσμο να ανησυχούν και να ξορκίζουν την άνοδο της ακροδεξιάς, που οι ίδιοι προετοίμασαν και προκάλεσαν με την πολιτική τους.
Οι εγχώριοι απολογητές κατηγορούν το ΣΥΡΙΖΑ ότι διέψευσε τις ελπίδες της ελληνικής κοινωνίας, την ίδια ώρα που δεν έχουν κάνει καμία αυτοκριτική για όσα είχαν υποσχεθεί με την πτώση του τείχους και την κυριαρχία των αγορών.
Ο πόλεμος στη Συρία μαίνεται. Είμαστε μάρτυρες μιας απίστευτης γενοκτονίας που συντελείται σε βάρος, αθώων, παιδιών και αμάχων, χωρίς η λεγόμενη διεθνής κοινότητα να παρεμβαίνει για να σταματήσει το μακελειό.
Ένας απίστευτος εθνικός εγωισμός αναπτύσσεται απέναντι στην ανθρώπινη δυστυχία και στο θάνατο. Άλλοι χτίζουν φράχτες και τείχη, για να μην τους μολύνουν οι πρόσφυγες με την διέλευση τους, άλλοι υποκριτικά εκφράζουν τη συμπάθειά τους προς τους πρόσφυγες, γιατί αναθέτουν σε άλλες αδύναμες χώρες να γίνουν οι χωροφύλακες των απελπισμένων, ώστε να μη φθάσουν στις πλούσιες χώρες, και άλλοι περιορίζονται στο να φοβούνται μόνο μην και καταρρεύσει η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας και φθάσει νέο κύμα προσφύγων στην Ευρώπη. Καμιά μελέτη ή προετοιμασία για την αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων απέναντι στην προσφυγική κρίση.
Κι όμως η πραγματική εναλλακτική λύση υπάρχει. Είναι η ειρήνη στη Συρία και στις άλλες εμπόλεμες περιοχές του πλανήτη. Ποιος δεν θέλει τελικά την ειρήνη στη Συρία και στις άλλες εμπόλεμες περιοχές του πλανήτη; Ποιος επιτρέπει το θάνατο και το ξεκλήρισμα ενός ολόκληρου λαού; Ποιοι είναι αυτοί οι ανάλγητοι, που θέλουν να εγκαταλείψουν τα θύματα του πολέμου;
Είναι οι ίδιοι που παράγουν όπλα, οι ισχυροί του κόσμου, αυτοί που παράγουν τσιμέντα και σίδερα. Αν δεν ισοπεδώσουν τη Συρία, για να την ανοικοδομήσουν στη συνέχεια με υπερκέρδη, δεν πρόκειται να έλθει η ειρήνη.
Γι’ αυτό οργανώνεται μια παγκόσμια εξαχρείωση. Μετά τον αρχικό αιφνιδιασμό, αντί η Ευρώπη να επιμεριστεί την ευθύνη απέναντι στα θύματα του πολέμου, επιμερίζεται το φόβο. Αντί κατ’ αναλογία κάθε χώρα να αναλάβει ένα ποσοστό προσφύγων για φιλοξενία, αναλαμβάνει αναλογικά ένα ποσοστό του γενικευμένου φόβου, μη και έλθουν στη δική τους χώρα οι πρόσφυγες. Με αυτό τον τρόπο δικαιολογούνται όλα τα μέτρα αποτροπής εισόδου των προσφύγων.
(…)
Η ξενοφοβία που χρεώνεται στους λαούς, είναι μια επιφανειακή ερμηνεία της ψήφου στις ΗΠΑ ή στη Μεγάλη Βρετανία. Στην πραγματικότητα οι κοινωνίες έχουν αποδεχθεί ότι δεν μπορούν να αλλάξουν το σκληρό πυρήνα της πολιτικής του νεοφιλελευθερισμού, που είναι η οικονομία κι έτσι με τη ψήφο τους υπερασπίζονται με στρεβλό τρόπο την ύπαρξη τους.

Ο νεοφιλελεύθερος κλοιός

Πρέπει να μιλήσουμε για το τι συμβαίνει στον κόσμο. Να ερμηνεύσουμε όσα γίνονται και όσα κυοφορούνται. Δεν είμαστε κάποιο απομακρυσμένο χωριό, ώστε σε μια τέτοια διεθνή συγκυρία αβεβαιότητας, να θεωρούμε ότι είναι παρηγοριά για την ελληνική κοινωνία το αίτημα της ΝΔ για εκλογές.
Γι’ αυτό έχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρακολουθεί κανείς την κριτική της αντιπολίτευσης προς την κυβέρνηση. Κατηγορούν το ΣΥΡΙΖΑ γιατί δήθεν είναι πολύ υποχωρητικός στους δανειστές, γιατί δέχεται όλες τις πιέσεις και πάντα συμβιβάζεται, προφανώς σε αντίθεση με αυτούς που ως γνήσιοι αντιστασιακοί, ήταν είναι και θα είναι ασυμβίβαστοι!
Τέτοια φάρσα σπάνια μπορεί να επαναλαμβάνεται με τόσο θράσος. Κι αν πραγματικά είμαστε τόσο υποτακτικοί, γιατί δεν μας αγκαλιάζει το εγχώριο και ευρωπαϊκό σύστημα; Αν κάνουμε κατά συρροή τη δουλειά τους, γιατί δεν μας υμνούν, γιατί δεν μας προσκυνούν, αλλά αντίθετα συνασπίζονται όλοι εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, με τέτοια λύσσα;
Γιατί ξέρουν όλοι, ότι οι συμβιβασμοί που υποχρεωθήκαμε να κάνουμε, δεν είναι στρατηγικού χαρακτήρα. Γιατί ξέρουν ότι επειδή υπογράψαμε το 3ο μνημόνιο, δεν γίναμε μνημονιακοί. Γιατί καταλαβαίνουν όλοι ότι δεν θέλουμε να υπηρετήσουμε το σύστημα, αλλά την κοινωνία.
Ενώ οι προκάτοχοί μας ό,τι και να λένε σήμερα για τις μικρές συντάξεις, για τη φτώχεια και την ανεργία, έχουν δώσει εξετάσεις της πίστης στους ισχυρούς και έτσι τους εμπιστεύονται. Το πρόβλημα τους είναι και παραμένει ότι δεν τους εμπιστεύεται η κοινωνία….
(…)

Ο γρίφος του προϋπολογισμού

Όλοι περίμεναν ότι θα μετρούν αποχωρήσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τις μετράνε από τα άλλα μικρότερα κόμματα, που αδυνατούν να βρουν μια πολιτική ταυτότητα. Μέσα στην κρίση, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το μοναδικό κόμμα που αύξησε το ποσοστό του και μάλιστα κέρδισε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις. Κατανοητή η μελαγχολία που προκάλεσε. Κατανοητά τα σύνδρομα που δημιούργησε. Όμως υπάρχουν και όρια. Όρια στη διαστρέβλωση, στην επιθετικότητα, στο ψέμα.
Γι’ αυτό και η συζήτηση για τον προϋπολογισμό, όπως γίνεται, παραμένει γρίφος για όσους προσπαθούν καλοπροαίρετα να καταλάβουν αν και τι συνέπειες θα έχει για τη ζωή τους, αν θα μπορούσε να προταθεί ένας άλλος, καλύτερος, ηπιότερος, πιο κοινωνικός και πιο αναπτυξιακός.
Γιατί συνήθως οι πολιτικοί ανταγωνισμοί δεν επιτρέπουν μια πολιτική συζήτηση ουσίας και μια κριτική σε βάθος, γι’ αυτό και συχνά εκτρέπονται σε δευτερεύοντα και τριτεύοντα ζητήματα, που δεν ενδιαφέρουν τους ανθρώπους που αναζητούν την ελπίδα.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet