HǍ`- ӕ͔́ǓǠŕC. …͉ƅˏՠ̅ ԇ֬͠ Å͍njTJ(EUROKINISSI/בǓԏӠ̐ύǓ)

Δεν υπάρχει συνιστώσα της κεντρώας παράταξης που να μην περνά πολιτική κρίση η οποία όχι απλώς επιτείνεται, αλλά διαμορφώνει τους όρους περαιτέρω διάλυσης του ήδη πολυδιασπασμένου χώρου. Μπροστάρης στην προσπάθεια αυτή, αλλά με την προκάλυψη της αυτονομίας, εδώ και πολλά χρόνια είναι ο κ. Βενιζέλος. Η αρχομανία του πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης είχε διαφανεί από τις χαμένες εκλογές του 2007, όταν και έσπευσε να διεκδικήσει την ηγεσία της παράταξης από τον κ. Παπανδρέου. Έκτοτε με τις ενέργειες του δε σταμάτησε ποτέ να αναστατώνει τη συνοχή του χώρου για να ανατρέψει υπέρ του το συσχετισμό δύναμης.

Νέο κόμμα;

Στο τελευταίο επεισόδιο αυτονομίας του ο κ. Βενιζέλος παίζει το ρόλο του νέου, αναβαπτισμένου στην αντιπολίτευση κομματάρχη που θα στηρίξει τον κ. Μητσοτάκη. Κι αν το σενάριο μοιάζει κάπως με χολιγουντιανή περιπέτεια, το μόνο που του προσδίδει μια σχέση με την πραγματικότητα είναι οι εκρήξεις… Ο κ. Βενιζέλος βεβαίως πριν λίγες μέρες έσπευσε να διαψεύσει τις εκτεταμένες διαρροές δηλώνοντας πως είναι «με χαρά βουλευτής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης». Η αρχή έγινε από τον πρώην υπουργό κ. Φλωρίδη που αναφέρθηκε σε έναν νέο φορέα της κεντροαριστεράς με ηγεσία τους Βενιζέλο και Διαμαντοπούλου με ρόλο και για το Ποτάμι. Στο νέο βιβλίο του πρώην πρωθυπουργού κ. Σημίτη το αίτημα διατυπώνεται ξανά. Στις συναντήσεις των Κινήσεων Πολιτών με τον βουλευτή του Ποταμιού κ. Λυκούδη και τον κ. Ραγκούση, επικεφάλης της κίνησης «Επόμενη Ελλάδα» προέκυψε ο κοινός στόχος της συμπόρευσης των κεντρώων δυνάμεων.
Με άλλα λόγια, οι κινήσεις των διαφόρων παραγόντων του Κέντρου είναι είτε αλληλοσυγκρουόμενες, είτε αλληλοεπικαλύπτονται. Η ουσία όμως βρίσκεται στον όρο «παράγοντες». Κάθε ένας, κάθε μια που αναδείχτηκε από το χώρο του ΠΑΣΟΚ σε θέσεις ευθύνης έχει την αίσθηση ότι δικαιούται να προσδιορίσει το μέλλον της παράταξης. Και κάπου εκεί ο θόρυβος που παράγεται δεν είναι πια η δημόσια εικόνα που αντανακλά την οργανωτική, πολιτική και ιδεολογική πραγματικότητα του Κέντρου. Οι διαλυμένες οργανώσεις, το έλλειμμα ηγετικού κεφαλαίου, η προγραμματική δυστοκία, η έλλειψη συμμαχικής διάθεσης, αλλά κυρίως η ιδεολογική πανσπερμία φουντώνουν τα φαινόμενα πολυδιάσπασης.

Ο παράγοντας Βενιζέλος

Γι’ αυτούς τους λόγους, ο κ. Βενιζέλος συνεχίζει να περιοδεύει με τον γνωστό πλέον «Κύκλο Ιδεών» του ανά την Ελλάδα για οποιαδήποτε θεματική, ενώ σπεύδει πάντα να σχο��ιάσει – σαν να ήταν πρόεδρος κόμματος και όχι ένας απλός βουλευτής- κάθε κίνηση της κυβέρνησης. Σε αυτό το πλαίσιο, την Παρασκευή βρέθηκε να συνομιλεί σε στρογγυλό τραπέζι με θέμα «Η Ελληνική Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Άμυνας σ’ ένα Μεταβαλλόμενο Διεθνές και Περιφερειακό Περιβάλλον: Προκλήσεις και Ευκαιρίες» μαζί με τους κκ Αθ. Έλλις και Γ. Κουμουτσάκο στο 25ο Ετήσιο Διεθνές Συμπόσιο «Σύγχρονες Προκλήσεις Ασφάλειας στην Ευρώπη, την Μεσόγειο και την Ελλάδα: Ο ρόλος του ΝΑΤΟ & της ΕΕ». Παράλληλα, ο κ. Βενιζέλος δεν μπόρεσε να κρατηθεί και σχολίασε τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος με μια ανακοίνωση δημιουργικών μαθηματικών έτσι ώστε να δικαιώσει το δικό του αριστούργημα, το PSI: «Αν η μείωση στο χρέος που δόθηκε προχθές από το Eurogroup γίνει πράγματι 40 δις το 2060 με συνεχή υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα και σκληρά μέτρα, τότε η σύγκριση με τη χειροπιαστή και άμεση μείωση του χρέους που συντελέσθηκε το 2012, πρέπει να γίνει επίσης με τιμές 2060. Η μείωση του 2012 σε τιμές 2060 είναι λοιπόν 1 τρισ. 330 δισ. ευρώ»!

Ο σεχταρισμός και η ενότητα

Στο Κέντρο πλέον έχουμε τουλάχιστον πέντε κόμματα, αρκετές κινήσεις παραγόντων όμως στην πραγματικότητα μια γραμμή, αρνητικά τουλάχιστον προσδιορισμένη. Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΠΑΣΟΚ και Δημοκρατική Αριστερά), Ποτάμι, Ένωση Κεντρώων, ΚΙΔΗΣΟ και οι περιφερειακές ή εφήμερες πολιτικές κινήσεις που στήνονται αγωνιούν για το Κέντρο, κάνοντας ό,τι είναι δυνατόν για να το κατακερματίσουν. Το πολιτικό σπιράλ του σεχταρισμού αυτοτροφοδοτείται από τη μειωμένη κοινωνική γείωση μιας και καμία από τις συνιστώσες του χώρου δε μπορεί να σκεφτεί μια σοσιαλδημοκρατία που να γέρνει αριστερά, παρόλο που το υπόδειγμα αυτό φαίνεται να κερδίζει έδαφος σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες. Οι σοσιαλδημοκράτες της Πορτογαλίας, μερίδα των σοσιαλιστών της Ισπανίας, οι εργατικοί του Κόρμπιν ή και οι προσπάθειες μερίδων του  SPD για κόκκινο – κόκκινο πράσινη συμμαχία στη Γερμανία είναι κινήσεις μιας αριστερής στροφής. Η κ. Γεννηματά προφανώς χρειάζεται να αποφασίσει σύντομα παίρνοντας το πολιτικό κόστος να αφήσει κάποιους από τους ενδεχόμενους κεντρώους συμμάχους της, με το ενδεχόμενο να κερδίσει άλλους.

Βασίλης Ρόγγας
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet