“Κόκκινο φεγγάρι”
του Λέανδρου Πολενάκη

theatrika_1

Ο «Θεατής» έχει πολλές φορές δημόσια και ιδιωτικά δηλώσει το σεβασμό και την εκτίμηση στον κριτικό θεάτρου της «Αυγής», Λέανδρο Πολενάκη. Άνθρωπος με βαθιά γνώση του θεάτρου και αγάπη στην τέχνη του, διακονεί για τρεις και πάνω δεκαετίες την θεατρική κριτική, ασχολούμενος με κάθε είδος θεάτρου και κάθε σχολή, αναδεικνύοντας με υπομονή και γνώση σημαντικές πλευρές των παραστάσεων. Ο Λέανδρος Πολενάκης έχει όμως κι άλλη μια πλευρά. Όχι, δεν αναφέρομαι στην ιδιότητα του πανεπιστημιακού δασκάλου ούτε του δασκάλου σε δραματικές σχολές αλλά σε αυτήν του δημιουργού -ποιήματα, διηγήματα και θεατρικά. Τελευταία του δουλειά το «Κόκκινο φεγγάρι» που φέρει τον υπότιτλο «Σκιές του Τσέχωφ», που παρουσιάζεται στο «Αγγέλων Βήμα» στο πλαίσιο του 3ου Φεστιβάλ Θεατρικού Έργου του 21ου αιώνα, το οποίο διευθύνει η δραματουργός Λεία Βιτάλη.
Δύο αδελφές, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη της Ρωσίας, χρόνια μετά το μεγάλο πόλεμο, στο σπίτι που κάποτε είχαν ζήσει οι τρεις αδελφές του Τσέχωφ. Εκεί δέχονται την επίσκεψη δύο νέων ανδρών, κρατικών αξιωματούχων από τη Μόσχα. Αυτοί, με την ερωτική τους παρουσία, βοηθούντος του αλκοόλ, θα γίνουν οι καταλύτες, ώστε να εκτυλιχθούν οι προσωπικές ιστορίες και των τεσσάρων.
Μνήμες από τα νιάτα που πέρασαν, από έρωτες που δεν ξεπεράστηκαν, από ένα παρελθόν που στοίχειωσε. Κάποτε στη Μόσχα, την εποχή του πολέμου, οι δύο γυναίκες είχαν αγαπήσει τον ίδιο άντρα. Κάποτε στη Μόσχα το φεγγάρι ήταν κόκκινο για να υπογραμμίζει τις οριακές στιγμές τους. Κάποτε στη Μόσχα… Σκηνές αγριάδας, τρυφερότητας και ερωτισμού αναδύονται μέσα από την εναλλαγή κωμικών και πικρών στιγμών αφήνοντας μια γεύση από τον πολύ γνωστό κόσμο του Τσέχωφ.
«Ο Τσέχωφ στο έργο του Πολενάκη γίνεται ο θεμέλιος λίθος όπου πάνω του χτίζεται μια σύγχρονη πραγματικότητα, με ήρωες γήινους, σαρκικούς, παλλόμενους από ζωή. Ήρωες που βρίσκονται σ’ ένα αέναο παιχνίδι με το χρόνο και τις σκιές του παρελθόντος τους, που όμως κάποια στιγμή θα το αφήσουν πίσω τους και θα πουν, όπως και οι ‘‘οι τρεις αδελφές’’: Άκου αυτή τη μουσική. Παίζει τόσο χαρούμενα που νομίζω ότι σε λίγο θα έχουμε μάθει γιατί ζήσαμε, γιατί υποφέραμε».
Την παράσταση σκηνοθετεί ο Δημήτρης Κωτσής, που έχει επιμεληθεί και τα σκηνικά και κοστούμια. Παίζουν: Έφη Βενιανάκη, Σοφία Ορφανού, Βασίλης Μπατσακούτσας, Τίτος Λίτινας.
Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη, στις 7μ.μ., στο Αγγέλων Βήμα (Σατωβριάνδου 36, στάση μετρό Ομόνοια, τηλ. 210 5242211), έως τις 24 Ιανουαρίου.

“Oι καρέκλες”
του Ευγένιο Ιονέσκο

theatrika_2

Εχω πει πολλές φορές πόσο με συγκινεί η βαθιά αφοσίωση της Ελένης Παπαχριστοπούλου και του Γιάννη Σταματίου στο θέατρο. Χρόνια τώρα στο ΕΚΣΤΑΝ, ένα πολιτιστικό πολυχώρο στα Άνω Πατήσια, δουλεύουν αθόρυβα και με αξιοπρέπεια. Μια τουλάχιστον παράσταση κάθε χρόνο. Φέτος ανεβάζουν τις Καρέκλες του Ιονέσκο. Και με σκηνοθέτη τον Ζαν Πωλ Ντενιζόν, βασικό συνεργάτη του Πήτερ Μπρουκ, ο οποίος είναι η δεύτερη φορά που σκηνοθετεί την ομάδα του ΕΚΣΤΑΝ.
Ο ίδιος ο Ιονέσκο έγραψε για το έργο του: «Στη σκηνή δεν υπάρχει τίποτα. Οι δύο γέροι έχουν παραισθήσεις, τα αόρατα πρόσωπα είναι ανύπαρκτα. Αυτοί οι αόρατοι καλεσμένοι είναι οι αγωνίες τους, η ανεκπλήρωτη εκδίκηση, η ταπείνωση, η ήττα των γέρων… Μπροστά στην προσωπική του συνείδηση, λοιπόν, ο καθένας ελπίζει ότι θα δικαιωθεί. Αλλά οι αμείλικτες τύψεις, που συμβολίζουν οι κενές καρέκλες, μεγαλώνουν, εξαπλώνονται, γεμίζουν τη σκηνή, κολλάνε τους γέρους στον τοίχο, τους σκοτώνουν…
Ο κόσμος ορισμένες στιγμές έχω την αίσθηση ότι δεν έχει νόημα, και η πραγματικότητα, σαν μη πραγματική. Αυτή την αίσθηση του μη πραγματικού, την αναζήτηση της όντος πραγματικότητας, λησμονημένης, ακατανόμαστης - έξω από την οποία δεν αισθάνομαι ότι υπάρχω - θέλησα να εκφράσω μέσα από τα πρόσωπα του έργου που πλανιούνται μέσα στην ασυναρτησία, χωρίς τίποτα προσωπικό εκτός από τις αγωνίες, τις τύψεις, τις αποτυχίες, το κενό της ζωής τους. Όντα πνιγμένα μέσα στην απουσία του νοήματος δεν μπορούν παρά να είναι γκροτέσκα, ο πόνος τους δεν μπορεί παρά να είναι μέχρι γελοιότητας τραγικός».
«Θα μπορούσε να είναι απελπιστικό», σχολιάζει ο σκηνοθέτης, «αλλά το βλέμμα του Ιονέσκο μας δείχνει το κωμικό αυτής της παράλογης ζωής, και μας κάνει να καταλάβουμε ότι μόνο η αγάπη μπορεί να μας σώσει από το μηδέν».
Τη μετάφραση επιμελήθηκε, όπως πάντα η Ελένη Παπαχριστοπούλου, που κρατά και το ρόλο της γριάς, ενώ στο ρόλο του Γέρου είναι ο Γιάννης Σταματίου.
Παραστάσεις: Σάββατο, στις 9μ.μ. και Κυριακή, στις 7μ.μ., στο ΕΚΣΤΑΝ (Πατησίων και Καυτατζόγλου 5, τηλ. 213 210339, 6977 359312).

 

“Το μυρολόγι της φώκιας - Το καμίνι”
του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Με τα δύο αυτά διηγήματα παρουσιάζεται το δεύτερο μέρος της τριλογίας - αφιερώματος του Δήμου Αβδελιώδη στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, μετά την παρουσίαση του πρώτου μέρους, που ξεκίνησε με τα διηγήματα «Όνειρο στο κύμα - Έρως Ήρως» έχοντας ως θεματική, την αντίστιξη μεταξύ του ουράνιου και του γήινου έρωτα. Στη νέα παράσταση η αντίστιξη είναι μεταξύ δύο στιγμών, μέσα στην αμετάκλητη ροή του χρόνου· τη στιγμή της απώλειας της ζωής («Το μυρολόγι») και τη στιγμή του θριάμβου της ζωής («Το καμίνι»).
Ο Δήμος Αβδελιώδης εκτός από την ποιητική σκηνοθεσία, υπογράφει και τη διδασκαλία της ερμηνείας με την ιδιαίτερη εκφορά του λόγου. Ο Βαγγέλης Γιαννάκης έγραψε την μουσική. Το γλυπτό έργο που κοσμεί τη σκηνή είναι έργο του Αριστείδη Πατσόγλου. Ερμηνεύει η Αλεξία Φωτιάδου.
Παραστάσεις: Σάββατο 17 και Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου, στις 9μ.μ., στο Χώρο Τέχνης Ιδιόμελο (Ελευθερίου Βενιζέλου 17 και Βασιλέως Κωνσταντίνου, Μαρούσι, κοντά στον σταθμό ΗΣΑΠ, τηλ. 210 6817042).

Μ.Τ.

 
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet