sel-18

Η υποψηφιότητά μου είναι επανάσταση
Με την απόφαση του Φρανσουά Ολάντ να μην διεκδικήσει την προεδρία, για δεύτερη φορά, και τον αποκλεισμό του Νικολά Σαρκοζί από τους δικούς του ψηφοφόρους και τα μέλη των Ρεπουμπλικάνων, φαίνεται να αλλάζει το πολιτικό σκηνικό στη Γαλλία. Πριν λίγους μήνες ήταν, σχεδόν, σίγουρο πως στις προεδρικές εκλογές την άνοιξη του 2017 θα ήταν και πάλι οι ίδιοι αντίπαλοι, όπως και το 2012. Τα γεγονότα, όμως, τους διέψευσαν. Οι πολιτικές που ακολούθησαν, με διαφορετική ασφαλώς οπτική και τακτική, ο καθένας τους με ίδιο, όμως, στόχο την επιβολή της λιτότητας, της εσωτερικής υποτίμησης και της δημοσιονομικής πειθαρχίας, καθώς και η πρόσδεση του Νικολά Σαρκοζί στην ευρωπαϊκή πολιτική της Μέρκελ και η υιοθέτηση της ίδιας πολιτικής από τον Φρ. Ολάντ, τους οδήγησε στην αποτυχία και τελικά σε αδιέξοδο. Να είναι άραγε αυτή η διαπίστωση που οδήγησε τη γαλλική ηγεσία από τον πρόεδρο μέχρι τον υπουργό των Οικονομικών, αλλά και άλλα στελέχη της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας που αντιτάχθηκαν έντονα στην αυθαιρεσία του Σόιμπλε κατά της Ελλάδας; Η θετική αντίδραση, δυστυχώς, πολύ αργά και για τον ίδιο ασφαλώς. Το ερώτημα είναι τι να περιμένει κανείς από τον κ. Βαλς ή τη νέα ηγεσία του Σ.Κ.;
Για τους σοσιαλιστές οι προεδρικές εκλογές θα είναι μια μεγάλη δοκιμασία. Ήδη περνάει μια κρίσιμη φάση. Έχει χάσει όλες τις ενδιάμεσες εκλογές που έγιναν μετά το 2012 (δημοτικές, ευρωεκλογές, γερουσίας, τοπικές και περιφερειακές και κοινοβουλευτικές όπου υπήρξε πρόβλημα). Η αιμορραγία των μελών συνεχίζεται από 280.000 το 2006, έπεσαν στις 170.000 το 2012. Τώρα αριθμούν 120.000, από τους οποίους μόνο 42.100 φαίνεται να είναι οικονομικά τακτοποιημένοι, σύμφωνα με τη σατιρική εφημερίδα «Camard enhaine».

Φθίνουσα πορεία

«Ένα φάντασμα πλανάται πάνω από τη λεωφόρο Σολφερίνο (σημ.: έδρα του ΣΚ): Pasokisation», γράφει το περιοδικό «Regards». Παρόμοιες καταστάσεις έχουν γνωρίσει και άλλα ισχυρά ευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα σε μεγάλο ή μικρότερο βαθμό. Μπορεί όμως «οι προεδρικές εκλογές να οδηγήσουν το κόμμα σε μια κατάσταση πολύ δύσκολη», ρωτάει ο αρθρογράφος του περιοδικού και απαντάει  ότι το κόμμα είναι γεγονός ότι δημοσκοπικά φαίνεται να είναι πίσω από τον Φρανσουά Φιγιόν, υποψήφιο της δεξιάς, την Μαρίν Λεπέν, τον Ζαν-Λικ Μελανσόν, της Εναλλακτικής Αριστεράς, και τον Εμμανουήλ Μακρόν, πρώην υπουργό του Ολάντ. Το ΣΚ, ωστόσο, έχει γερούς δεσμούς με κατηγορίες εργαζομένων και δεν μπορεί να απαξιωθεί πλήρως. Εκτός εάν ξεκόψει οριστικά με την αριστερή παράδοση.
Για την κατάσταση αυτή, οι ευθύνες δεν εντοπίζονται στην τελευταία περίοδο. Η μετάλλαξη του κόμματος ξεκίνησε από το 1983, με την υιοθέτηση της αυστηρής εισοδηματικής πολιτικής και τη συνέχεια με τις πολιτικές λιτότητας. Στις πολιτικές αυτές θα πρέπει να αναζητηθούν μετέπειτα θεσμοποίηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο της γενικευμένης λιτότητας.

Προσφορά υποψηφιοτήτων

Παρά τη δύσκολη κατάσταση τα μέλη του κόμματος δείχνουν να έχουν αντοχές. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η μεγάλη συμμετοχή που εκδηλώθηκε στη μάχη των προκριματικών εκλογών για την ανάδειξη του υποψήφιου προέδρου για τις εκλογές, που θα γίνουν τον Απρίλιο και Μάιο του 2017. Τελικά, παρέμειναν μέχρι το τέλος εννέα υποψηφιότητες, οκτώ άνδρες και μία γυναίκα. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για τον Μανουέλ Βαλς, ο οποίος παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία και έχει ήδη αρχίσει την προεκλογική (εσωκομματική) εκστρατεία. Από την πρώτη στιγμή δήλωσε ότι «θέλω να ενώσω και όχι να χωρίσω την αριστερά». Ενώ ακριβώς το αντίθετο είχε δηλώσει, λίγο μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας, πως «υπάρχουν δύο αριστερές που είναι αδύνατο να συμφιλιωθούν και να συνυπάρξουν».
Δεν περιορίστηκε μόνο στη δήλωση αυτή προχώρησε ακόμα και σε κοινωνικό ζήτημα, λέγοντας πως θα καταργήσει το άρθρο 49/3 που προβλέπει την επικύρωση νόμου, χωρίς να ψηφιστεί από τη βουλή. Το άρθρο αυτό χρησιμοποίησε δύο φορές για να επιβάλει τον νόμο για τα εργασιακά..
Έπονται ο Ανρό Μοντμπούρ, πρώην υπουργός στην κυβέρνηση Ολάντ, και ο Ζαν Ερό, που παραιτήθηκε όταν ανέλαβε πρωθυπουργός ο Εμμανουέλ Βαλς. Ο Μπενουά Άμο, πρώην υπουργός, είχε την ίδια πορεία με τον Μοντεμπούρ. Και οι δύο χωρίς να ταυτίζονται, τοποθετούνται στην αριστερή πτέρυγα του ΣΚ. Ο Βίνσεντ Πεϊγιόν, ευρωβουλευτής και πρώην υπουργός, καθηγητής φιλοσοφίας, ο οποίος επιστρατεύθηκε την τελευταία στιγμή από το σκληρό πυρήνα του κόμματος για να αφαιρέσει τη δυνατότητα να αποδειχθεί ο Βαλς ο ισχυρός άνδρας του κόμματος, όπως έγραψε η «Λε Μοντ».
Ξεχωριστή περίπτωση αποτελεί ο Ζεράρ Φιλός, 70 ετών, με μεγάλη θητεία στην Εναλλακτική Αριστερά, συνδικαλιστής της CGT στέλεχος στην Επιθεώρηση Εργασίας, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΣΚ, αγωνίστηκε κατά του εργασιακού νόμου, υπερασπίστηκε τη θέση για κοινό υποψήφιο της αριστεράς στις προσεχείς εκλογές .

Η εκλογική στρατηγική

Το διάστημα αυτό είναι δύσκολο να γίνουν προβλέψεις ποιος θα επικρατήσει. Ο Μανουέλ Βαλς στις προηγούμενες προκριματικές το 2012 είχε πάρει το 5,6%. Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις του δίνουν 13%-15%, ενώ για τον Αρνό Μοντμπούρ το ποσοστό είναι καλύτερο, έχει φθάσει στο 18%.
Μετά την εκλογή του υποψήφιου του ΣΚ για τις προεδρικές θα αρχίσουν τα δύσκολα, με ποια πολιτική και στρατηγική θα ζητήσει και πάλι την ψήφο. Το κόμμα δείχνει αμήχανο και ακόμα δεν υπάρχει καμία προγραμματική προετοιμασία. Έμπειροι αναλυτές προβλέπουν ότι ο υποψήφιος του ΣΚ θα δώσει τη μάχη, ξεθάβοντας τη διαχωριστική στρατηγική των δύο πόλων δεξιά-αριστερά. Ποια αριστερά, όμως, με ποιον απολογισμό και ποια προοπτική; Τη στιγμή που η άλλη αριστερά, η εναλλακτική, με το ψηφοδέλτιο τον Ζαν-Λικ Μελανσόν φαίνεται να διαθέτει ένα δημοσκοπικό πλεόνασμα, συγκεντρώνει το 13%-15%, ενώ μέχρι τον Νοέμβριο βρισκόταν στο 10%.
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο για να αντιμετωπιστεί η δεξιά και το Εθνικό Μέτωπο, που έχει σταθεροποιήσει τις δυνάμεις του σε υψηλό ποσοστό, για να υπάρξει μια ισχυρή προοπτική διέξοδος από τη σημερινή κατάσταση, η μόνη δυνατότητα είναι η στήριξη του ψηφοδελτίου του Ζαν-Λικ Μελανσόν, τονίζουν δυνάμεις του Μετώπου της Αριστεράς, όπως η Ensemble και το Γαλλικό ΚΚ. Είναι το μόνο ψηφοδέλτιο διακριτό μέσα στην κοινωνία, που μπορεί να συμβάλει στη διεύρυνση της προοπτικής που δημιουργήθηκε το 2008 με το Μέτωπο της Αριστεράς. Αυτή η δυναμική δεν πρέπει να χαθεί σύμφωνα με τις συλλογικότητες τους.



Κ. Κοβάνης
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet