Προπομποί του Σόιμπλε

œ Ҹ‰ÒÔÚ ÙÁÚ  INFO QUEST »Â¸‰˘ÒÔÚ ÷›ÛÛ·Ú  Í·Ù‹ ÙÁÌ ‰È‹ÒÍÂÈ· ÛıÌ›ÌÙÂıÓÁÚ Ù˝Ôı Ôı ‰¸ËÁÍ Û ÍÂÌÙÒÈ͸ ÓÂÌÔ‰Ô˜ÂflÔ , ‘ÂÙ‹ÒÙÁ 8 …ÔıÌflÔı 2005.

Για μια κόμη φορά ο ΣΕΒ επετέλεσε το καθήκον του και βρέθηκε να μιλάει πριν από αυτούς, γι’ αυτούς, υπέρ των συμφερόντων των δανειστών.
Συνεχίζοντας το θεάρεστο έργο της υπονόμευσης των ελληνικών θέσεων για τα εργασιακά κατά τη διαπραγμάτευση για τη δεύτερη αξιολόγηση, συντάχθηκε και στην περίπτωση της εφ’ άπαξ παροχής συμπληρωματικής σύνταξης στους χαμηλοσυνταξιούχους για το 2016.
Μόνο που αυτή τη φορά υπερέβαλε εαυτόν. Μια μέρα πριν γαβγίσει ο Σόιμπλε και πριν ανταποκριθούν στο κάλεσμά του οι πρόθυμοι και υπάκουοι εκ των ευρωπαίων εταίρων του, ο ΣΕΒ πρόλαβε να καταγγείλει την εξαγγελία του πρωθυπουργού ως πράξη «υψηλού πολιτικού ρίσκου και αμφίβολης οικονομικής αποτελεσματικότητας», ενώ χαρακτήρισε «προσωρινή την υπεραπόδοση των εσόδων» του προϋπολογισμού, η οποία και επέτρεψε τη διάθεση μέρους του πλεονάσματος στους χαμηλοσυνταξιούχους. Συνάδοντας έτσι με τους δεξιούς ψάλτες της μητρόπολης του νεοφιλελευθερισμού.

 

Πόσος χρόνος χρειάζεται για να γίνει η βούληση πράξη;

Μπορούμε, άραγε, τώρα που, επιτέλους, πήρε το δρόμο της η νομοθέτηση της γενίκευσης της υποχρεωτικής χρήσης πλαστικού χρήματος στις συναλλαγές, να πούμε «κάλλιο αργά παρά ποτέ»;
Η απάντηση είναι μάλλον όχι, γιατί η καθυστέρηση, δικαιολογημένη ή αδικαιολόγητη λίγη σημασία έχει, ήταν υπερβολικά μεγάλη. Όπως και το βάρος με το οποίο φορτώθηκε ο προϋπολογισμός από τα διαφυγόντα έσοδα, σε μια περίοδο που και τα δημόσια ταμεία έχουν ανάγκες, αλλά και ο στόχος του μέγιστου δυνατού περιορισμού της φοροδιαφυγής και της φοροκλοπής έχει αναχθεί σε εθνικό ζήτημα. Τα τεράστια ποσά που έχουν διαφύγει, δεν πρόκειται να εισπραχθούν αναδρομικά, δηλαδή η ζημιά που έγινε δεν αποκαθίσταται. Το τι θα γίνει, όμως, από εδώ και πέρα, πώς θα παρακολουθήσουν οι αρμόδιες υπηρεσίες την εφαρμογή του νόμου, έχει πολύ μεγάλη σημασία. Γιατί δεν φτάνει να υπάρχει ο νόμος, χρειάζεται να υπάρχει και η καθημερινή έγνοια για το πώς θα εφαρμόζεται αποδοτικά.
Κι αυτή η έγνοια δεν είναι δεδομένη, χρειάζεται κι αυτή να αποδεικνύει την ύπαρξή της καθημερινά. Το τονίζουμε αυτό, γιατί σε μια άλλη, εξίσου σοβαρή, υπόθεση αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής, όπως το λαθρεμπόριο καυσίμων, δεν μας άρεσε καθόλου αυτό που ακούγεται ως φήμη. Λέγεται ότι, για να πειράξει ένα βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, κάποιος συνάδελφός του της ΝΔ τον ρώτησε περιπαικτικά γιατί δεν έχει ακόμα εφαρμοστεί η αυτόματη ηλεκτρονική παρακολούθηση και εντοπισμός των φορτίων καυσίμων. Και ο συριζαίος βουλευτής απάντησε: «Για τον ίδιο λόγο που δεν την είχατε εφαρμόσει κι εσείς».
Αν είναι έτσι, τότε έχουμε κάθε λόγο να παρακολουθούμε καθημερινά και στενά τις κινήσεις της κυβέρνησης, έστω κι αν η δική μας παρακολούθηση δεν θα είναι ηλεκτρονική.

 

Πόσο χρόνο χρειάζεται μια απόφαση για να καθαρογραφεί;

 

Πόσα τέρμινα θα χρειαστούν για να καθαρογραφεί η απόφαση του ΣτΕ για την αδειοδότηση των καναλιών; Κανείς δεν ξέρει. Αλλά και κανείς δεν τολμά να υποδείξει στη δικαστική εξουσία να βιαστεί ή, έστω, να μην καθυστερεί τόσο. Τάση που, αξίζει να σημειωθεί, δεν έδειξε να τη χαρακτηρίζει, όταν ήταν να διαρρεύσει το κύριο, επικοινωνιακά και πολιτικά, σημείο της απόφασης.
Αλήθεια, πώς γίνεται να υπάρχει απόφαση, να διαρρέει, να επιφέρει νομικά και πολιτικά αποτελέσματα και να μην αποκτά νομική υπόσταση επί τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα;
Το ερώτημα δεν είναι ακαδημαϊκό. Το ΕΣΡ που μόλις συγκροτήθηκε, έμεινε ουσιαστικά χωρίς δουλειά, γιατί χωρίς την καθαρογραφή της απόφασης του ΣτΕ δεν μπορεί να προχωρήσει στην οργάνωση σε νέα βάση της διαδικασίας αδειοδότησης. Ποιον ωφελεί αυτή η καθυστέρηση; Πάντως όχι το δημόσιο συμφέρον.
Να σημειώσουμε, εν κατακλείδι, ότι το φαινόμενο να παράγουν οι αποφάσεις του ΣτΕ αποτελέσματα, όχι με τη δημοσίευσή τους, αλλά με τη μη δημοσίευση, δεν είναι πρωτοφανές. Η επιχείρηση Κόστα Ναβαρίνο εν πολλοίς οφείλει την ύπαρξή της σε μια τέτοια καθυστέρηση, καθώς, ώσπου να εκδοθεί η απόφαση που ματαίωνε τη σχετική επένδυση, οι εγκαταστάσεις της είχαν ολοκληρωθεί και οι ενστάσεις των οικολογικών οργανώσεων, όσο βάσιμες κι αν θεωρήθηκαν, έπεσαν στο κενό.

 

Σημασία δεν έχει μόνο τι λες, αλλά και ποιος σ’ ακούει

Αυτό που έγινε με τον Νίκο Παναγιωτόπουλο, δεν λέγεται δημοσιογραφία, πολιτικός σχολιασμός ή αντιπολίτευση. Έχει όνομα, αλλά ας αφήσουμε τον αναγνώστη να αυτενεργήσει.
Το ατόπημα του Νίκου Παρασκευόπουλου ήταν σοβαρό. Γιατί ο πολιτικός της αριστεράς οφείλει να γνωρίζει ότι, πριν καν ανοίξει το στόμα του, είναι έτοιμο ένα ολόκληρο σύστημα να του κλέψει τα λόγια, να τα λεηλατήσει κατά τα συμφέροντά του. Ο κανόνας είναι απλός: μιλάς λίγο, όταν χρειάζεται, και μετράς χίλιες φορές τα λόγια σου. Και πάλι δεν είναι βέβαιο ότι έχεις αποφύγει τον κίνδυνο εκατό τοις εκατό.
Από το σημείο αυτό, όμως, μέχρι να κατηγορηθεί ένας άνθρωπος, που ως ακαδημαϊκός και ως πολιτικός έχει δώσει άπειρα δείγματα γραφής, ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, ευθύνεται για την αποθράσυνση των χρυσαυγιτών τραμπούκων, υπάρχει χάσμα που καμιά υποκρισία ή σκοπιμότητα δεν μπορεί να καλύψει.
Αν καταντήσουμε, πάντως, να κάνουμε και τη Χρυσή Αυγή αντικείμενο για άσκηση μικροκομματικού ανταγωνισμού, ποιος δεν καταλαβαίνει ότι κερδισμένοι θα βγουν αυτοί που θα έπρεπε ήδη να έχουν καταδικαστεί για τα εγκλήματά τους.

 

Από τους παίδαρους στο Μέγαρο

Οσοι δεν έχουμε ασθενή, έως ετοιμοθάνατη, μνήμη, θυμόμαστε ότι τα Μέγαρα Μουσικής ιδρύθηκαν ως υποδείγματα πολιτιστικής δράσης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, με τη φιλοδοξία να αποδείξουν ότι οι χορηγίες είναι η σύγχρονη μορφή χρηματοδότησης και προσανατολισμού της πολιτιστικής δραστηριότητας. Παράλληλα, μ’ αυτό το εγχείρημα, μάλιστα, είχε ανοίξει δημόσια συζήτηση με αντικείμενο την υποστήριξη του νέου μοντέλου και καταγγελίας του... κρατικοδίαιτου πολιτισμού. Ήταν η εποχή που η Λυρική Σκηνή προσπαθούσε απελπισμένα να βρει κατάλληλη στέγη, ενώ το Αθήνησι Μέγαρο Μουσικής έλαμπε και καυχιόταν σαν στέγη μιας, άνευ λόγου, επηρμένης ελίτ του πολιτισμού.
Πώς μας ήρθαν τώρα αυτές οι σκέψεις; Πρώτα πρώτα, γιατί εδώ και χρόνια το Μέγαρο έχει γίνει πια... κρατικοδίαιτο. Όσο έπαιξαν έπαιξαν οι νεόπλουτοι τους μαικήνες. Όταν τελείωσε το παιχνίδι, άφησαν κι ένα σωρό φέσια για να τα διαχειριστεί το δημόσιο.
Δεν είπε αυτά ακριβώς η νέα διεύθυνση –η κρατικοδίαιτη– στον απολογισμό της δια στόματος του προέδρου Νίκου Θεοχαράκη. Τα είπε με δικά του λόγια, αλλά όλοι καταλάβαμε τι εννοούσε: «Θέλουμε το Μέγαρο Μουσικής ζωντανή εστία πολιτισμού, που απευθύνεται σε όλους», «όχι προνομιούχο χώρο κάποιων ελίτ».
Ευχόμαστε σε όλους αυτούς που εκπροσωπεί και, ελπίζουμε, εκφράζει, «καλή δουλειά», για να γίνουν τα λόγια τους πράξη σε μια εποχή που θάλλουν οι ιδιωτικοποιήσεις.

Μαρσέλ & Μισέλ
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet