Αγαπητέ Μίκη,

Στα «Χανιώτικα Νέα» της 5ης Δεκεμβρίου διάβασα ένα δημοσίευμα που αποδίδεται σ’ εσένα.
Ο εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας, ψηφισμένος από αριστερούς πολίτες, χαρακτηρίζεται από το μεγάλο αριστερό συνθέτη Μίκη, «εθνικός μάγκας, με 153 έδρες στο κοινοβούλιο και 16% στην κοινωνία». Αυτό το ποσοστό, σύντροφε Μίκη, από πού προκύπτει; Από ποια δημοσκόπηση; Από τα δημοσιεύματα των εφημερίδων του ΔΟΛ και των δεξιών εφημερίδων της χώρας, από την προπαγάνδα του Σκάϊ του Αλαφούζου ή του Star της κυρίας Ζαχαρέα; Κι ακόμη, από πού βρήκες το λογαριασμό των εξόδων του Τσίπρα στην Κούβα και την πληροφορία πως «έφαγε εκεί τον αγλέουρα»;
Ξέρεις, αυτού του επιπέδου τα επιχειρήματα μου θυμίζουν τα ανάλογα γελοία που γράφτηκαν και λέγονται κατά καιρούς από ανόητους, «αφού ο Θεοδωράκης είναι κομμουνιστής, γιατί δεν μοιράζει μερικά από τα εκατομμύριά του στους φτωχούς»; Σ’ αυτό το επίπεδο θα κατεβάσουμε τη συζήτηση;
Κι αυτό με τις φίλες του, που πήρε πήρε μαζί του ο Τσίπρας στην Κούβα τι το ήθελες, Μίκη; Δεν μπορώ να το αφήσω ασχολίαστο εγώ, που ως υπεύθυνος τον καιρό της χούντας από τη μεριά του ΠΑΜ Σκανδιναβίας, της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, είμαι σε θέση να γνωρίζω πρόσωπα και καταστάσεις. Ένα μόνο θα πω και θα κλείσω τη συζήτηση σ’ αυτό το θέμα: Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω.
Τώρα, επί Τσίπρα, Μίκη, στάθηκαν για πρώτη φορά στην ουρά οι συνταξιούχοι για να εισπράξουν τη σύνταξη ή για να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους στις τράπεζες; Σαράντα τόσα χρόνια τώρα τι έκαναν, δεν στέκονταν στις ουρές; Κι όταν ήσουν εσύ υπουργός στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, ήταν τα πράγματα καλύτερα; Δεν υπήρχαν στις τράπεζες ουρές; Θλίβομαι βαθύτατα, Μίκη, που αναγκάζομαι να σου μιλήσω σ’ αυτή τη γλώσσα. Αν σ’ αδικώ, είμαι έτοιμος να σου ζητήσω συγνώμη. Και το γράφω αυτό γιατί υπήρξαν σύντροφοι που το συζήτησα όταν διάβασα το δημοσίευμα στα «Χανιώτικα Νέα» και δεν μπορούσαν να δεχθούν πως αυτό το γραπτό ήταν δικό σου. Το απέδιδαν σε προβοκάτσια που είχε σκοπό να σε σπιλώσει. Υποστήριζαν, μάλιστα, πως ίσως είναι απόψεις ατόμου του στενού οικογενειακού σου χώρου. Εναπόκειται σ’ εσένα να αποσαφηνίσεις αν το δημοσίευμα είναι δικό σου ή άλλων.
Τώρα, για να μη θεωρηθεί ότι εγώ άκριτα παρακολουθώ και εγκρίνω την πολιτική της κυβέρνησης Τσίπρα, θα σου πω.
Όταν όλα έδειχναν πως ήταν προ των πυλών η πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ενώ σκόπευα να την ψηφίσω –άλλωστε πάντα αριστερά ψήφιζα και θα ψηφίζω στο μέλλον– ευχόμουν μέσα μου να μην κερδίσει τις εκλογές. Ας περιμένουμε λίγο ακόμη. Προέβλεπα τις δυσκολίες που θα ’χε να αντιμετωπίσει αναλαμβάνοντας τις ευθύνες διάσωσης μιας ρημαγμένης χώρας. Και ποιος την είχε ρημάξει τη χώρα, είναι γνωστό. Οι κυβερνήσεις της δεξιάς και του ΠΑΣΟΚ. Κέρδισε, όμως, τις εκλογές ο Τσίπρας κι έπιασε στα χέρια του την καυτή πατάτα.
Τότε έπεσαν όλοι επάνω του να τον κατασπαράξουν. Από το ΚΚΕ ως το φασιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής στο εσωτερικό της χώρας, και στο εξωτερικό η τρόικα, το ΔΝΤ και ο πολύς Σόιμπλε. Όσο αυτές οι δυνάμεις χτυπούν τον Τσίπρα, τόσο εγώ θεωρώ πως πρέπει να τον στηρίζω. Κριτικά, αλλά δίπλα του.
Αυτό δεν σημαίνει πως εγκρίνω τα πάντα που κάνει. Πως δεν βλέπω ότι υποσχέθηκε πράγματα που δεν έπρεπε να υποσχεθεί. Πως η επιλογή των συνεργατών του δεν ήταν πάντα επιτυχημένη. Πως έπρεπε να καθορίζουν τους υπουργούς του οι παπάδες και ο Καμμένος. Πως δεν πρέπει να κόψει τα νταηλίκια του τελευταίου στα ακριτικά νησιά μας. Πως δεν πρέπει να σταματήσουν οι γελοιότητες της μεταφοράς του αγίου φωτός με τιμές «αρχηγού κράτους», κάθε χρόνο το Πάσχα από την Ιερουσαλήμ στην Ελλάδα.
Αλλά ποια θελήματα του Ομπάμα έκανε, Μίκη, ο Τσίπρας; Δεν έπρεπε να τον δεχθεί, δηλαδή, τον Ομπάμα στη χώρα μας; Κι αν αύριο θελήσει να έρθει στην Ελλάδα ο νεοεκλεγείς πρόεδρος των ΗΠΑ, πρέπει να του κλείσει την πόρτα;
Και δεν έπρεπε να πάει στην Κούβα στην κηδεία του Κάστρο; Ή μήπως ο Κάστρο ήταν «δικτάτορας χειρότερος από τον Πινοσέτ», όπως γράφουν τα «Χανιώτικα Νέα», που δημοσίευσαν και το δικό σου γράμμα;
Εγώ στηρίζω κριτικά την πολιτική ΣΥΡΙΖΑ. Εσύ πες μου αν τον ρίξουν όσοι το επιδιώκουν, ποια θα είναι η διάδοχος κατάσταση; Οι Άδωνης, Βορίδης και τ’ άλλα αστεράκια του Σαμαρά και της παρέας τους. Και τότε εδώ θα είμαστε, να δούμε τι μας περιμένει.
Αν το γράμμα σου, Μίκη, είναι αυθεντικό, αν είναι δικό σου, πολύ θλίβομαι. Αν είναι μαϊμού, που το εύχομαι, σου ζητώ συγνώμη. Θέλω να σε αισθάνομαι σύντροφο και φίλο, όπως σε γνώρισα και σ’ αγάπησα από τον καιρό της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη και, μετέπειτα, της Δ.Ν.Λ. ώς σήμερα.

Ερρίκος Γιαμαλάκης,
συνταξιούχος ακαδημαϊκός δάσκαλος, καταδικασμένος από Στρατοδικείο
της χούντας για «αντεθνική
δραστηριότητα στο εξωτερικό».
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet