kypriako

Του Κωστή Αχνιώτη

Οι δικοινοτικές συνομιλίες για το Κυπριακό σημείωσαν και σημειώνουν πρόοδο σε διάφορα ανοικτά μέτωπα, σύμφωνα με τις δηλώσεις των δύο συνομιλητών, αλλά και των κομμάτων που ελπίζουν σε αίσιο πέρας και στις δύο κοινότητες. Η ύπαρξη προόδου πιθανόν να πιστοποιείται εν μέρει και από την παράλληλη ένταση της κινδυνολογίας του απορριπτικού τόξου που σημειώνεται και στις δύο πλευρές της γραμμής.

Άτυπα δικοινοτικά μέτωπα

Αιχμή του δόρατος είναι από την μια το Δημοκρατικό Κόμμα του Νικόλα Παπαδόπουλου που κληρονομήθηκε από τον Τάσσο Παπαδόπουλο και από την άλλη το Δημοκρατικό Κόμμα του Σερντάρ Ντενκτάς γιου του Ραούφ Ντενκτας. Οι ενστάσεις τους στηρίζονται σχεδόν στην ίδια ρητορική: ξεπούλημα στην άλλη πλευρά, κίνδυνος εθνικού εξαφανισμού, επισφαλής βιωσιμότητα και λειτουργικότητα και δημοκρατικότητα του νέου «μορφώματος». Ο παραλληλισμός γίνεται διότι υπάρχει και είναι αναπόφευκτο να αναφέρεται για κάποιο που επιχειρεί να βλέπει το Κυπριακό ολικά. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι τα συμφέροντα, οι επιδιώξεις οι φόβοι και οι αγωνίες έχουν όλα το ίδιο ιστορικό ή πολιτικό βάρος.
Από την άλλη πλευρά, φαίνεται ότι απέναντι από το άτυπο αυτό δικοινοτικό μέτωπο ενάντια στη λύση διαμορφώνεται ένα επίσης άτυπο δικοινοτικό μέτωπο στήριξης της λύσης. Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ευρίσκονται οι ηγεσίες ουσιαστικά του μετώπου που επιδιώκει λύση. Όμως, εξ αντικειμένου, οι ηγεσίες αυτές συγκρούονται μέσα από τις συνομιλίες, το συνεχές παζάρεμα και τις συγκρούσεις συμφερόντων των ντόπιων ή των εθνικών κέντρων, ως ένα βαθμό και άλλων διεθνών ανταγωνισμών. Έτσι δεν μπορούν να διαμορφώσουν μια εικόνα ενότητας που θα μπορούσε να δημιουργήσει μια δυναμική λύσης μέσα στον κόσμο πριν από τη λύση αυτή καθ’ εαυτή.

Πρωτοβουλίες στήριξης της λύσης

Αυτό το ρόλο προσπαθούν να καλύψουν οι δικοινοτικές πρωτοβουλίες βάσης, οι συμμαχίες των αριστερών συντεχνιών και οι βάσεις των αριστερών κομμάτων. Οι ηγεσίες των αριστερών κομμάτων ΑΚΕΛ, Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα (πρόσκειται στον Ταλάτ) και Κόμμα Κοινοτικής απελευθέρωσης (πρόσκειται στον Ακκιντζί) ευνοούν όμως την λύση και στηρίζουν συγκρατημένα ή λιγότερο συγκρατημένα τη λύση. Από πλευράς ελληνοκυπριακής, η ανοικτή εμπλοκή της ΠΕΟ στην επαναπροσεγγιστική δραστηριότητα δίνει στο κίνημα σημαντική ώθηση και μαζική διάσταση. Στην τουρκοκυπριακή πλευρά, τα συνδικάτα αριστερά στην πλειοψηφία τους πιο ριζοσπαστικά και δυναμικά με συνεχείς απεργίες, κινητοποιήσεις δρόμου, και πολλές πρωτοβουλίες δράσεις έχουν ωστόσο το πάνω χέρι στην διαμόρφωση του κοινωνικού κλίματος. Συνήθως τα κόμματα της τουρκοκυπριακής αριστεράς ακολουθούν ή εν πάση περιπτώσει δεν έχουν το πάνω χέρι σε μια κοινότητα που γνωρίζει καλά τη δύναμη του δρόμου.

Σε «διασταυρούμενο» παζάρεμα

Στην εσωτερική πτυχή οι συνομιλητές υποστηρίζουν ότι έχουν επιτύχει πολλές συγκλίσεις. Από ότι φαίνεται όσα θέματα απέμειναν θα μπουν σε ένα «διασταυρούμενο» παζάρεμα για να καταλήξουν γύρω από μια μέση γραμμή, η οποία είναι μάλλον ορατή από τους συνομιλητές. Αυτή τη στιγμή παίζεται ένα παιχνίδι τακτικής μάλλον που έχει σχέση με αυτό το παζάρεμα.
Παραμένει, ωστόσο, ανοικτό το μεγάλο ζήτημα (έτσι εμφανίζεται τουλάχιστον) των εγγυήσεων και της ασφάλειας και ειδικότερα της ασφάλειας της εφαρμογής της λύσης, και συνακόλουθα της σύστασης της διεθνούς επιτροπής (πενταμερούς για την τουρκική πλευρά) που θα διαχειριστεί αυτά τα θέματα. Το τοπίο εδώ είναι σκοτεινό, οι πλευρές έχουν μπει σε μια ανοικτή πολεμική προβάλλοντας τις «κόκκινες τους γραμμές» κατά τρόπο απόλυτο. Πόσο είναι ένα θέατρο χαρακτηριστικό ενός τελικού παζαριού θα διαφανεί ίσως και αργότερα από τις ημερομηνίες που προβάλλονται.

Δυσκολίες για τις δύο χώρες

Ένα γεγονός που δυσκολεύει την ελληνική και ελληνοκυπριακή πλευρά είναι ότι η είσοδος της Κύπρου στην ΕΕ το 2004, έγινε στη βάση της συνθήκης εγκαθίδρυσης της ΚΔ, η οποία συνθήκη στηρίζεται στις γνωστές εγγυήσεις. Η ένταξη δε φέρει την υπογραφή του πιο απορριπτικού των απορριπτικών, του Τάσου Παπαδόπουλου και ετέθη εν Αθήναις.
Το πιο μεγάλο θέμα που εξωθεί κατά πάσα πιθανότητα μετά από τόσα χρόνια τις πλευρές σε κίνηση είναι η ρευστότητα στην περιοχή και πιο πολύ το ζήτημα της εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων. Εδώ τίθενται πολύ δύσκολα ζητήματα όπως αυτά των ορίων των ΑΟΖ Κύπρου Τουρκίας και Ελλάδας. Εδώ το τοπίο είναι τελείως στο σκοτάδι. Θεωρητικά το θέμα επαφίεται περισσότερο στην Ελλάδα και την Τουρκία. Το ελάχιστο που θα μπορούσε κάποιος να παρατηρήσει είναι ότι οι δύο χώρες μέχρι στιγμής αποφεύγουν το πρόβλημα ως παρακάτω. Αν αυτό το παρακάτω μπορεί να επιτρέπει λύση του Κυπριακού είναι το ζητούμενο των επόμενων ημερών.
Πρόσφατα άρθρα ( Διεθνή )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet