Γιατί το θύμα του καπιταλισμού δεν μας καταλαβαίνει;

GRA358. MADRID, 09/05/2016.- Fotografía colgada por Izquierda Unida (IU) en la red social Twitter de los líderes de Podemos, Pablo Iglesias (d), y de IU, Alberto Garzón (i), dándose un abrazo en la Puerta del Sol, emblema del movimiento del 15M, con el que han anunciado el preacuerdo electoral alcanzado por ambas formaciones para presentarse a los comicios del 26 de junio. EFE/ *SOLO USO EDITORIAL*

Ο συντονιστής της Ενωμένης Αριστεράς απαντά στη “La Marea” για τις αιτίες ανόδου των νεοφασισμών και για τις προκλήσεις με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπη η Αριστερά προκειμένου να βαθύνει την εδραίωσή της.

Ποιες πιστεύετε πως είναι οι κύριες αιτίες για τη σημερινή άνοδο των νεοφασιστικών επιλογών στην Ευρώπη και στον κόσμο;
Κάθε χώρα έχει τις ιδιαιτερότητές της και δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις. Μία από τις βασικές μεταβλητές είναι ότι η ακροδεξιά γνωρίζει πώς να καναλιζάρει την οργή και τη ματαίωση του κοινωνικού χώρου που θα αποκαλούσαμε «οι χαμένοι της παγκοσμιοποίησης», εκείνων των κοινωνικών κομματιών που τις τελευταίες δεκαετίες είδαν τις υλικές τους δυνατότητες να ροκανίζονται, ως συνέπεια της δυναμικής του καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης. Αυτή η ματαίωση διοχετεύεται μέσω πολιτικών συμπεριφορών που, στην προκειμένη περίπτωση, μεταδίδουν την ξενοφοβία, το ρατσισμό ή το σεξισμό, ως ένα προστατευτικό εργαλείο που τους επιστρέφει τα υποτιθέμενα προνόμιά τους.

Ποια είναι η ευθύνη της Αριστεράς για την άνοδο τέτοιων επιλογών;
Η κλασική Αριστερά γεννήθηκε ως έκφραση της εργατικής και των λαϊκότερων τάξεων, αυτών που καταπιέζονται και γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης. Είναι φανερό ότι η εργατική τάξη έχει αλλάξει πολύ τους τελευταίους αιώνες και ότι η θεσμική Αριστερά υπήρξε λιγότερο συνδεδεμένη με τους λιγότερο προνομιούχους κοινωνικούς χώρους, σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα περιφρονώντας τους, όπως περιγράφει ο Όουεν Τζόουνς στο βιβλίο του, «Chavs». Δεν δημιουργείται μια σχέση ίσου προς ίσον μεταξύ της θεσμικής Αριστεράς και αυτών των χώρων. Από την άλλη, η Αριστερά έχει εστιάσει σε θέματα όπως η οικολογία ή ο φεμινισμός, που για μένα είναι απολύτως αναγκαία, αλλά το έχει κάνει με τίμημα την εγκατάλειψη της καθημερινής και υλικής εμπειρίας των λαϊκών τάξεων. Αυτό εξηγεί γιατί κοινωνικοί χώροι που είναι ολοφάνερα θύματα της παγκοσμιοποίησης, όπως οι άνεργοι, επιλέγουν σε μεγάλο βαθμό κόμματα της Δεξιάς, όπως το Λαϊκό Κόμμα και οι Πολίτες, σε ποσοστό γύρω στο 21%· ένα άλλο 20% απέχει· ένα 11% ψηφίζει το Σοσιαλιστικό Κόμμα, και μόνο ένα 13% ψηφίζει αυτήν τη στιγμή το Unidos Podemos. Νομίζω πως είναι μια σαφής έκφραση ότι υπάρχει μια Αριστερά αποσυνδεδεμένη από τα συμφέροντα της τάξης την οποία λέει ότι εκπροσωπεί.

Πόσο ευθύνεται γι’ αυτό ο «Τρίτος Δρόμος» του Τόνυ Μπλαιρ;

Ο Τρίτος Δρόμος του Μπλαιρ αγόρασε τους θεσμούς του καπιταλισμού και ταυτόχρονα τον δικαιολόγησε, αφήνοντας ορφανό από πολιτικές αναφορές τον πληθυσμό που υφίστατο τις συνέπειες αυτού του συστήματος. Αυτοί οι άνθρωποι στη συνέχεια βρίσκουν χώρο στην άκρα δεξιά, λόγω της έλλειψης εναλλακτικής μεταξύ πολλών άλλων παραγόντων. Στην Ισπανία η κατάσταση είναι διαφορετική από ό,τι στη Βρετανία και στην ΕΕ, υπάρχουν όμως κοινά στοιχεία. Υπάρχει μια συστημική Αριστερά που μετά τη μεταπολίτευση δέχτηκε ότι το καθεστώς του ‘78 ήταν το καλύτερο εργαλείο για τη ζωή των ανθρώπων. Αλλά οι άνθρωποι εξακολούθησαν να υφίστανται πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές οπισθοδρομήσεις. Η συστημική Αριστερά απομακρύνθηκε σιγά σιγά από την καθημερινή ζωή των ανθρώπων που υφίστανται περισσότερο την επισφάλεια, την ανεργία και την καταπίεση. Ο λόγος και η πρακτική αυτής της Αριστεράς έγινε ακατανόητος και μπορεί να γίνει γόνιμο έδαφος για την ακροδεξιά και στη χώρα μας. Είναι ένα σήμα κινδύνου που οφείλουμε να προσέξουμε.

Οργάνωση στον πυρήνα της σύγκρουσης

garcon

Πιστεύετε πως ο αντισυστημικός λόγος που χρησιμοποιούν σχήματα της Αριστεράς μπορεί να είναι αντιπαραγωγικός, μιας και τους καρπούς του συλλέγουν στη συνέχεια ακροδεξιές επιλογές;
Πιστεύω πως χρειάζεται ένας αντισυστημικός και ρηξιακός λόγος, όμως δεν μπορείς να αντιγράφεις τους ξενοφοβικούς λόγους, ούτε να διολισθαίνεις προς αυτή την πλευρά. Άλλο πράγμα είναι να αποδέχεσαι πως το σύστημα είναι κακό και εξ αυτού εσύ είσαι αντισύστημα. Αυτό είναι σωστό, αλλά δεν μπορείς να αγοράζεις, όπως κάνουν οι σοσιαλιστές στη Γαλλία, τον ξενοφοβικό λόγο ή μέρος του για να καθησυχάσεις. Έτσι τρέφεται το κτήνος. Το ζήτημα δεν είναι να αντιμετωπίσουμε την άκρα δεξιά με τα δικά μας επιχειρήματα, γιατί είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσεις στους ανθρώπους ότι τα καθημερινά τους προβλήματα, η αδυναμία τους να πληρώσουν το ρεύμα, ή να τρώνε τρία γεύματα την ημέρα έχουνε να κάνουν με ένα οικονομικό σύστημα, όταν απέναντί σου έχεις ένα λόγο που ενοχοποιεί τους μετανάστες. Αν η λύση είναι αυτή η μάχη επιχειρημάτων, έχουμε χάσει. Η λύση δεν βρίσκεται στη σφαίρα του λόγου, αλλά της πολιτικής πρακτικής. Αυτό σημαίνει πως χρειάζεσαι οργανώσεις στον πυρήνα της σύγκρουσης. Μια έξωση είναι μια κοινωνική σύγκρουση, το ίδιο και μια απόλυση ή μια φαλλοκρατική δολοφονία. Εκεί πρέπει να βρίσκονται οι οργανώσεις, επιδεικνύοντας αλληλεγγύη και βοηθώντας τα θύματα της κρίσης, ιδίως της κρίσης της παγκοσμιοποίησης. Έτσι γίνεται δυνατή η διοχέτευση της οργής και της ματαίωση προς την κατεύθυνσης της Αριστεράς. Αυτό υπήρξε πάντα ένα από τα διδάγματα της κλασικής Αριστεράς. Είναι γνωστό πως ο αναρχισμός και το σοσιαλιστικό εργατικό κίνημα δεν ήρθαν στην Ισπανία μέσω μανιφέστων, αλλά μέσα από την πρακτική. Η λύση δεν είναι να αντιγράφουμε τους λόγους, αλλά να είμαστε συνεπείς εντός μιας πρακτικής που έχει ενσωματώσει ένα συνεκτικό λόγο.

Δεν θα ήταν πιο πρακτικό, για τη βελτίωση των υλικών συνθηκών των ανθρώπων, να φτάνατε σε μια συμφωνία με το Σοσιαλιστικό Κόμμα;
Όχι, γιατί εμείς λέμε ότι οι λύσεις δεν πρέπει να έρθουν μόνο από την πλευρά των θεσμών. Οι κοινωνικοί μετασχηματισμοί γίνονται ως επί το πλείστον έξω από το κοινοβούλιο. Έχουν να κάνουν με τους μετασχηματισμούς που κάνει ο ίδιος ο καπιταλισμός έξω από τους θεσμούς, έχουν να κάνουν με την αυτοοργάνωση του κόσμου στις γειτονιές του, με μια άλλη σύλληψη του κόσμου. Ένα παράδειγμα για να καταλάβουμε το κάπως αφηρημένο πλαίσιο αυτών των συζητήσεων είναι η «Πλατφόρμα για τους Πληττόμενους από τις Υποθήκες» (PAH). Είναι αυτό που ο Γκράμσι αποκαλούσε οργανικό ή συλλογικό διανοούμενο, είναι το να βρίσκεσαι στο κέντρο της σύγκρουσης, πράξη πολιτική που συνοδεύεται από έναν παιδαγωγικό λόγο, ικανό να αναγάγει την οργή σε πολιτική στράτευση. Ας φανταστούμε ότι το PAH, αντί γι’ αυτές τις αξίες της Αριστεράς, έφερε αξίες της ακροδεξιάς. Πιθανότατα σήμερα θα μιλούσαμε για ένα άλλο φαινόμενο. Η ακροδεξιά μπορεί να είχε επωφεληθεί απ’ αυτόν το χώρο για να εισαγάγει τον φασιστικό της λόγο με μεγαλύτερη ευκολία, ακριβώς επειδή θα τον συνέδεε με την πολιτική πράξη.

Όπως η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, που βοηθά τα θύματα της οικονομικής κρίσης, ή το Hogar Social στη Μαδρίτη…
Προφανώς δεν πρόκειται για μια καινούργια κατάσταση. Ο μαρξισμός πάντοτε ερμηνευόταν ως η φιλοσοφία της πράξης. Ίσως να τον έχει μετασχηματίσει κάπως η μεταμοντέρνα στροφή των δεκαετιών του ’60 και του ’70, που έδινε όλο και μεγαλύτερη βαρύτητα στο λόγο. Στην Ισπανία η οργή διοχετεύτηκε μέσα από το κίνημα της 15Μ, γι’ αυτό και η άκρα δεξιά έχει όλο και μεγαλύτερη δυσκολία να βρει χώρο. Αλλά δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι ο θρίαμβος της καθολικής εκκλησίας οφείλεται στην ικανότητά της να επιλύει τα προβλήματα των ανθρώπων. Όλα αυτά είναι προφανή για όλους εκτός από μια ακαδημαϊκή ελίτ, που παραμένει κλεισμένη στον γυάλινο πύργο της.

Αντανάκλαση των εκπροσωπήσεων

Στην ΕΕ οι πλέον προοδευτικοί χώροι γελοιοποίησαν τον Τραμπ και τους οπαδούς του. Αυτή η ταξική στάση μπορεί να αφορά και το Unidos Podemos;
Η νίκη του Τραμπ έχει να κάνει με αυτή την αλλαγή της εργατικής τάξης, λευκής εν προκειμένω, που ψηφίζει κυρίως τους ρεπουμπλικάνους. Η ανάλυση αυτού του φαινομένου είναι πολύ σημαντικότερη για την Αριστερά, όχι το να λέει πόσο ηλίθιοι είναι οι ψηφοφόροι του Τραμπ. Οι αιτίες είναι υλικές, επίσης ρατσιστικές, αλλά κατά βάθος και για το ρατσισμό υπάρχουν υλικές αιτίες. Όσοι ζουν σε μικροαστικές σαπουνόφουσκες δεν είναι ικανοί να δουν τι συμβαίνει σε λαϊκότερες γειτονιές. Είναι ένα πρόβλημα κατανόησης κι αυτός είναι ο μεγάλος κίνδυνος για την Αριστερά. Θα έπρεπε να αλλάξουμε και τη σύνθεση των οργανώσεών μας, να φροντίσουμε να υπάρχουν τμήματα που θα συντονίζονται από χειρώνακτες εργάτες, επισφαλώς εργαζόμενους, από το περιβάλλον όσων ζουν από την πρόνοια, δηλαδή να κάνουμε το κόμμα μια καθαρότερη αντανάκλαση της κοινωνίας που αξιώνει να εκπροσωπεί. Στο Unidos Podemos οι συντονιστές είναι κατά κύριο λόγο έκφραση του κόσμου που είναι θύμα της κρίσης, αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο που επλήγησαν άνθρωποι των λαϊκότερων συνοικιών. Είμαστε νέοι που έχουν υποστεί την έλλειψη προοπτικών λόγω της κρίσης, χωρίς κοινωνική άνοδο, διωγμένοι από τα πανεπιστήμια ή από τη δουλειά, που ζούμε σε έναν κόσμο επισφάλειας, αν και διαθέτουμε κάποια στηρίγματα όπως την οικογένεια ή το κοινωνικό κράτος. Όμως δεν είναι πολλοί εκείνοι που ανήκουν στο χώρο που έχει πίσω του πέντε χρόνια χωρίς κανένα έσοδο.

Είναι επίσης πρόβλημα ότι το Unidos Podemos δυσκολεύεται να φτάσει σε αγροτικούς χώρους…
Στην Ενωμένη Αριστερά το καταφέρναμε με ευκολία, διότι υπάρχει μια ισχυρή αγροτική παράδοση συνδεδεμένη με το εργατικό κίνημα, όπως στην Ανδαλουσία. Αλλά είναι αλήθεια πως το Podemos είχε πολύ μεγαλύτερη διείσδυση στις μεγάλες πόλεις, στους πιο επιφανείς χώρους, για να το πούμε έτσι, και έχει μεγαλύτερη δυσκολία να φτάσει στον αγροτικό κόσμο. Πρέπει να τα σκεφτούμε όλα αυτά και να δούμε πού βρίσκονται οι αδυναμίες μας και πού οι δυνατότητές μας να τις αντιμετωπίσουμε. Στο UP πράγματι αντιμετωπίζουμε τον κίνδυνο να λέμε ότι εκπροσωπούμε μια τάξη, ενώ μέσα στο χρόνο ανοίγεται ένας ευρύς χώρος για την άκρα δεξιά, ακριβώς επειδή εμείς είμαστε ανίκανοι να τον καλύψουμε, ένας χώρος που ακόμη καλύπτεται από το Λαϊκό και το Σοσιαλιστικό Κόμμα, ή τους Πολίτες, ο χώρος των λιγότερο προνομιούχων που πιστεύει πως είναι καλύτερα να ψηφίζει αυτά τα κόμματα παρά το UP.

Αντίσταση και ανασυγκρότηση

Και τι μπορεί να κάνει το Unidos Podemos σήμερα για να βελτιώσει τις υλικές συνθήκες αυτού του κόσμου;
Πρέπει να καταλάβουμε πρώτα το πλαίσιο. Ισχυροποιήθηκε και πάλι ένα κόμμα που αποδέχτηκε τις περικοπές, και προβλέπεται ότι θα συνεχίσει στην ίδια γραμμή τα επόμενα χρόνια. Αυτό σημαίνει πως η χώρα μας, που έχει μια εύθραυστη οικονομική και μια επισφαλή κοινωνική δομή, θα πάει προς το χειρότερο. Χρειαζόμαστε ένα σενάριο αντίστασης και ανασυγκρότησης ταυτόχρονα. Πρέπει να αντισταθούμε μέσα από την κοινωνική κινητοποίηση για να εμποδίσουμε την ψήφιση ακόμη αντιδραστικότερων νόμων και να ανασυστήσουμε τον πολιτικό χώρο μέσα από την πράξη, δηλαδή την αυτοοργάνωση των τάξεων. Οι γειτονιές πρέπει να αυτοοργανωθούν και ο κόσμος που υφίσταται την κρίση πρέπει να συνειδητοποιηθεί ως συλλογικότητα. Αν πιστεύει πως το πρόβλημά του είναι ατομικό, θριαμβεύει η Δεξιά· αν καταλάβει πως είναι συλλογικό, θριαμβεύει η Αριστερά. Η παρουσία του UP στους δρόμους όπου διεξάγεται η σύγκρουση είναι αυτή που θα του επιτρέψει μέσα σε κάποια χρόνια, όταν γίνουν νέες εκλογές, να έχει πιθανότητες να αλλάξει και τους θεσμούς. Μιλάμε για μια δουλειά στρατηγικής. Πρέπει να συμφωνήσουμε, γιατί δεν έχουν όλοι στο UP την ίδια άποψη γι’ αυτήν τη στρατηγική. Εμείς σήμερα δεν έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε τους νόμους μέσω ΦΕΚ, αλλά μπορούμε να κάνουμε άλλα πράγματα.

garcon1

Δεν πιστεύετε πως χρειάζεται να παρουσιάσετε στον κόσμο ένα αξιόπιστο οικονομικό πρόγραμμα;
Υπάρχουν δύο επίπεδα. Πρώτα, να αποδεχτούμε ότι δεν φτάνουμε στις λαϊκότερες τάξεις, πρέπει να δούμε ποιες είναι οι αιτίες, με άλλα λόγια γιατί το θύμα του καπιταλισμού δεν μας καταλαβαίνει. Δεν μας καταλαβαίνει ή δεν συμμερίζεται αυτό που λέμε. Οι αναλύσεις του αριστερού λαϊκισμού λένε ότι αυτό είναι περισσότερο ένα πρόβλημα λόγου. Αγγίζουν την πληγή, διότι η διαπίστωση περιέχει ένα μέρος αλήθειας. Ο λόγος πρέπει να προσαρμόζεται έτσι ώστε η τάξη στην οποία απευθύνεσαι να σε καταλαβαίνει. Αν δεν σε καταλαβαίνει, το πρόβλημα είναι δικό σου. Ωστόσο, πρέπει να προσαρμόσουμε αυτές τις συστάσεις στον τρόπο με τον οποίο απευθυνόμαστε στον κόσμο. Ο λόγος πρέπει να είναι ενταγμένος στην πράξη, κι εκεί δεν φτάνει ο αριστερός λαϊκισμός. Στην ουσία ο αριστερός λαϊκισμός δεν προσπαθεί να ανασυγκροτήσει την Αριστερά, αλλά να την κατεδαφίσει. Αν και έχουν ένα πλεονέκτημα, ακριβώς επειδή βάζουν το δάχτυλο στην πληγή, το παρακάνουν σε βαθμό να προτείνουν ευθέως την εξαφάνιση της Αριστεράς. Σύμφωνοι, το πρόβλημα είναι ότι δεν μας καταλαβαίνουν. Αλλά αυτό έχει επίσης να κάνει με το το σχέδιο της χώρας, που μεταξύ των κεντρικών αξόνων του βρίσκεται και το οικονομικό κομμάτι. Δεν ξεκινάμε από το μηδέν, ξεκινάμε από μια κυρίαρχη αντίληψη μολυσμένη από τον ιό του νεοφιλελευθερισμού, από έννοιες όπως η ανταποδοτικότητα. Όταν κάποιος ακούει για εξορθολογισμό μέσα σε μια επιχείρηση, ακούει τις νεοφιλελεύθερες έννοιες, και όχι εναλλακτικούς όρους. Από μια καθαρά τεχνική οπτική γωνία, η Αριστερά έχει πράγματι εναλλακτικές. Δεν φτάνουμε στις λαϊκές τάξεις επειδή το οικονομικό μήνυμα που μεταδίδεται από τα μέσα επικοινωνίας είναι κατά κύριο λόγο νεοφιλελεύθερο. Επειδή αποδέχεται πλάνες όπως ότι το κράτος δεν μπορεί να ξοδεύει περισσότερα από αυτά που εισπράττει. Αυτό ισχύει για μια οικογένεια, όχι για ένα κράτος. Για να το αντιμετωπίσουμε αυτό χρειαζόμαστε περισσότερη παιδεία, και πολιτική πράξη. Πιστεύω ότι η Αριστερά πρέπει να εκσυγχρονίσει το λόγο της ή να προσαρμόσει τη ρητορική της στο σημερινό πλαίσιο. Ο κίνδυνος εδώ είναι να πέσει σ’ αυτό που οι λαϊκιστές της Αριστεράς, όπως ο Ολάντ, αποκαλούν «ρητορική προσαρμογή». Θα ήταν μοιραίο για την Αριστερά να αρνηθεί να μιλήσει για λογιστικό έλεγχο του χρέους ή να αμφισβητήσει το σύμφωνο σταθερότητας από φόβο μήπως φανεί υπερβολικά ριζοσπαστική. Αυτό οδηγεί μόνο στον Τρίτο Δρόμο.

Και υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να πέσει κανείς στον πειρασμό των εύκολων υποσχέσεων όπως ο Τραμπ, που λέει ότι θα φέρει πίσω τα εργοστάσια του Φορντ, γιατί ο κόσμος αγοράζει αυτό που θέλει να ακούσει.
Είναι αλήθεια πως οι άνθρωποι ψηφίζουν γιατί πιστεύουν αυτές τις υποσχέσεις. Είναι υποσχέσεις και όχι εμπειρικά ή επαληθεύσιμα γεγονότα. Αλλά πίσω τους υπάρχει μια πολιτική πρακτική που περιλαμβάνει στοιχεία αλήθειας. Σε κάθε μεγάλο ψέμα υπάρχουν στοιχεία αλήθειας. Όταν ο Τραμπ λέει όχι στην TTIP, λέει το ίδιο που λέμε κι εμείς. Αν η παγκοσμιοποίηση δημιουργεί κερδισμένους και χαμένους, εκείνος δεν θέλει να είναι με τη μεριά των χαμένων, επειδή αυτοί είναι οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου. Το βλέπει από μια εθνικιστική προοπτική. Δεν απορρίπτει την TTIP για να μην πληγούν οι Ισπανοί αγρότες, αλλά επειδή θέλει να διασώσει μια καθαρά σωβινιστική εθνική σύλληψη. Ωστόσο, είναι σωστή η γραμμή με βάση την οποία διαγιγνώσκει στη μεγαλύτερη προστασία τον τρόπο προστασίας από την καπιταλιστική δυναμική. Εντέλει, η ΕΕ δεν είναι φιλελεύθερη, έχει τους μηχανισμούς της για να ελέγχει τις εισαγωγές και τις εξαγωγές. Οι οικονομικές προτάσεις του Τραμπ και άλλων κομμάτων της ακροδεξιάς ενίοτε δεν διαφέρουν τόσο από τη δική μας Αριστερά. Διότι είναι λύσεις στο οικονομικό επίπεδο. Η μεγάλη διαφορά βρίσκεται στο κοινωνικό επίπεδο, στο ρατσισμό, στην ξενοφοβία, στο φαλλοκρατισμό. Αλλά τα οικονομικά ζητήματα είναι λύσεις στο πρόβλημα του φιλελευθερισμού. Γι’ αυτό λέμε ότι ο Τραμπ είναι τέκνο του φιλελευθερισμού. Γι’ αυτό κάνει λάθος η Εσπεράνθα Αγκίρρε όταν λέει ότι ο Τραμπ είναι ίδιος με το Unidos Podemos. Δεν είναι αλήθεια, γιατί ο Τραμπ είναι τέκνο των πρακτικών του φιλελευθερισμού που εκείνη κηρύσσει. Πιστεύω πως δεν είναι λάθος να λέμε ότι υπάρχει ένα εναλλακτικό οικονομικό σύστημα που εκκινεί από τη ρήξη. Η ρήξη δεν είναι δωρεάν, αλλά έχει περισσότερα οφέλη παρά ζημίες. Αυτή είναι η περίπτωση της ΤΤΙΡ που, απορρίπτοντάς την, χάνεις και τα θετικά που έχει. Αλλά στην ανάλυση κόστους-οφέλους η ΤΤΙΡ είναι κακή για τους εργαζόμενους στην ΕΕ και στην Ευρώπη. Γι’ αυτό είναι καλή είδηση η μη υπογραφή της.

Μετάφραση: Έφη Γιαννοπούλου
Πρόσφατα άρθρα ( Διεθνή )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet