stefou

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, περιτριγυρισμένος από 7 άντρες συμβούλους του, υπογράφει την απόδειξη πως το γυναικείο σώμα μπορεί να ανήκει οπουδήποτε, οπωσδήποτε αλλού. Αλλά όχι στην ίδια την γυναίκα.

«Διαμαρτύρομαι για τις ίδιες μαλακίες από την δεκαετία του ‘60». Αυτή η φράση-κλειδί, γραμμένη σε πλακάτ, συνοψίζει με γλαφυρότητα τους -πολλούς, πάρα πολλούς- λόγους για τους οποίους οι γυναίκες σε όλη την Αμερική ξεχύθηκαν στους δρόμους τις ημέρες της ορκωμοσίας του Ντόναλντ Τραμπ.
Αλλά τι έγινε στους δρόμους των ΗΠΑ; Μέσα σε δύο ημέρες διαδήλωσαν από 3.677.305 έως 4.577.523. Αυτό σημαίνει ότι το 1% του πληθυσμού της χώρας -ίσως και το 1,5%- διαδήλωσε κατά του νέου Προέδρου. Ανάμεσά τους, διάσημες φιγούρες με εξέχουσα τη Μαντόνα, η οποία -μιλώντας στην διαδήλωση της Νέας Υόρκης- φώναξε πως «θέλει να ανατινάξει τον Λευκό Οίκο».
Αλλά ο Λευκός Οίκος δεν ανατινάχτηκε. Άνοιξε τις πόρτες του και υποδέχτηκε τον πιο αμφιλεγόμενο πρόεδρο στην ιστορία των ΗΠΑ. Από την άλλη, οι γυναίκες δέχτηκαν ποικίλη κριτική: Κατηγορήθηκαν για «συμφεροντολογία», για «παρωχημένο» και «ξεπερασμένο» φεμινισμό, «ψευδοφεμινισμό» που είναι ντροπή για την ιστορία του κινήματος, «καραγκιοζιλίκι» τηλεοπτικής αισθητικής κι άλλα πολλά και πολύ βαριά.
Μα ας ξεκινήσουμε από την δικαίωση, από την πρώτη πικρή δικαίωση. Μόλις λίγες ημέρες μετά την ορκωμοσία, ο 45ος πρόεδρος τον ΗΠΑ υπέγραψε διάταγμα με το οποίο «παγώνουν» οι χρηματοδοτήσεις ΜΚΟ που υποστηρίζουν τις αμβλώσεις. Οι συμβολισμοί θα μας εξοντώσουν μία μέρα: Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, περιτριγυρισμένος από 7 άντρες συμβούλους του, υπογράφει την απόδειξη πως το γυναικείο σώμα μπορεί να ανήκει οπουδήποτε, οπωσδήποτε αλλού. Αλλά όχι στην ίδια την γυναίκα.

Δρόμοι πολύχρωμοι, δρόμοι γεμάτοι

Υπάρχει λόγος που οι γυναίκες βγήκαν στους δρόμους. Γυναίκες μεγαλύτερες ή μικρότερες, γυναίκες μαύρες, ισπανόφωνες, λευκές, ασιάτισσες, γυναίκες από όλες τις κοινωνικές τάξεις, γυναίκες πάρα πολύ θυμωμένες.
Κατηγορήθηκαν ότι προτιμούσαν την Χίλαρυ Κλίντον. Κυρίως, βέβαια, κατηγορήθηκαν ότι ήταν κακομαθημένες υστερικές, άδικες, ξεπερασμένες. Κι αυτό έχει ένα σπουδαίο ενδιαφέρον. Τα σχόλια κυμάνθηκαν σε δύο άξονες. Η μία μπάντα έλεγε -όπως κάνει πάντα, εξάλλου- ότι ο φεμινισμός στις μέρες μας είναι ξεπερασμένος, αφού οι γυναίκες είναι ίσες. Επομένως, θέλουν «γυναικοκρατία» και «μητριαρχία» κι άλλες τέτοιες μπούρδες.  Χαρακτηριστικότερος, ο διάσημος βρετανός παρουσιαστής Πιρς Μόργκαν. Αναφερόμενος στις Πορείες των Γυναικών, ο παρουσιαστής σχολίασε «Σχεδιάζω μία «Πορεία Ανδρών» για να διαμαρτυρηθώ για τον υφέρποντα παγκόσμιο ευνουχισμό του φύλου μου, από λυσσαλέες φεμινίστριες. Ποιος είναι μαζί μου;».
Ο Πιρς Μόργκαν είναι γνωστός για τις απόψεις του, εξάλλου μόλις ένα μήνα πριν, χαρακτήρισε «υπερβολές» τη δήλωση της Lady Gaga για τον βιασμό της.
Αλλά το ενδιαφέρον συγκεντρώνει η άλλη μπάντα: Η «δεν είστε αρκετά φεμινίστριες» μπάντα. Η «είστε lifestyle». Δεν ξέρω για εσάς, εγώ έχω βγει στα κεραμίδια. Με ανακούφιση. Και χαρά, μου αρέσει εξαιρετικά αυτή η πολύ ενδιαφέρουσα τροπή της φεμινιστικής αφήγησης. Μου αρέσει που οι γυναίκες και τα κορίτσια του κόσμου βγήκαν στους δρόμους με αστεία συνθήματα, με μία πιο ποπ αισθητική, με τη Μαντόνα ανάμεσά τους -όχι, δεν είναι ακριβώς αυτό που έχουμε στο μυαλό μας όταν μιλάμε για γυναικείες διεκδικήσεις και πιθανότατα υπάρχει πολύ καλός λόγος, αλλά και τι σημασία έχει στο τέλος της ημέρας; Η Μαντόνα κατά του Τραμπ, αυτή είναι η είδηση, αυτή είναι όλη κι όλη η βαρύτητα.

Η δικτατορία του γυμνού

Πολύ ελπίζω πως έχουμε γυρίσει σελίδα και η σελίδα αφορά κυρίως το γυναικείο σώμα. Κατά τις προηγούμενες δεκαετίες και κυρίως του ‘80 και του ‘90, η τρομερή αντικειμενοποίηση του γυναικείου κορμιού ήταν στα πάνω της: Από τα γυμνά εξώφυλλα έως τη μόδα των πλαστικών και από τη μαζική παραγωγή πορνογραφίας έως την κουλτούρα της σεξουαλικής υποταγής, το γυμνό γυναικείο σταδιακά ενοχοποιήθηκε ξανά. Θεωρήθηκε «φτηνό», «προκλητικό» και «αντιφεμινιστικό». Ο τρόπος που πουλήθηκε κάθε άλλο παρά συνέβαλε στην απελευθέρωση, ούτε την αισθητική, ούτε τη σεξουαλική. Ο όρος «πρόστυχο» επανήλθε δυναμικά -και κυρίως την προηγούμενη δεκαετία- για να εξηγήσει πόσο πιο σικ είναι ένα συντηρητικότερο ντύσιμο. «Ποτέ μην αποκαλύπτεις ταυτόχρονα το μπούστο και τα πόδια σου, κινδυνεύεις!». Κινδυνεύεις να μη σε πάρουν σοβαρά. Κινδυνεύεις να σε θέλουν μόνο για μία βραδιά. Κινδυνεύεις να σε βιάσουν. Πάντως, το σώμα σου, αγαπητή γυναίκα, είναι αδυναμία.
Κι έρχεται η δεκαετία που ζούμε που -ειδικά τα τελευταία 2 με 3 χρόνια- η γενιά των 20αρηδων έρχεται φουριόζα να μας πατήσει στον κάλο: Ούτε αντικείμενο, ούτε κόσμημα και καμία ντροπή! Τα κορίτσια σήμερα δείχνουν το σώμα τους, διεκδικώντας το δικαίωμα στην αισθητική απόλαυση χωρίς ταμπού, χωρίς λογοτεχνικές φανφάρες, χωρίς γαρνιτούρες ξεπερασμένες από την ιστορία. Αν μέχρι σήμερα γελούσαμε με τον πατέρα που ήταν ζαχαροπλάστης, πλέον μπορούμε να γελάμε με τα διαδικτυακά σχόλια κάτω από τις φωτογραφίες. Ή -ακόμα καλύτερα- με των τρόπο που διακωμωδούνται οι δημοσιευμένες λεκτικές σεξιστικές επιθέσεις, αν και αυτή είναι μία άλλη συζήτηση.
Η δικτατορία του γυμνού - συνεργαζόμενη με τη δικτατορία του μη γυμνού, πεθαίνουν. Πάνε. Τα κορίτσια στους δρόμους της Αμερικής χαρακτηρίστηκαν «ντροπή του φεμινιστικού κινήματος», όπως επίσης χαρακτηρίστηκαν «τσούλες» κι άλλα τέτοια... σπουδαία. Ευτυχώς, όμως, η μοίρα του καθωσπρεπισμού είναι να του βγάζουμε την γλώσσα.

Μικρός επίλογος

Η Χίλαρυ δεν έχασε επειδή είναι γυναίκα, αλλά ο Τραμπ νίκησε επειδή είναι άντρας. Άντρας που «δημιούργησε» την περσόνα του εκείνες τις εποχές που στην Ελλάδα μεσουρανούσε το ΚΛΙΚ και το Νϊτρο. Ο Τραμπ είναι πολλά κι ανάμεσα σε όλα είναι και η αισθητική νίκη ενός πρώην ακμαίου Παλιού Κόσμου, τη στιγμή της μεγαλύτερης παρακμής του. Το θέμα είναι πάντοτε οι γωνίες, τι παραμονεύει στις γωνίες και -τι να κάνουμε τώρα- πόσο φιλικές είναι οι διαθέσεις απέναντι στο Νέο. Να είναι. Αυτό θα νικήσει στο τέλος.

Όλγα Στέφου
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet